Ik dacht mijn hart te slim af te zijn.

Ik mis hem, ik mis hem nog steeds. Het is nu 2 maanden geleden, en nog steeds kan ik de slaap niet vatten zonder aan hem gedacht te hebben. Op elke blik van herkenning, ieder moment dat mijn gedachten even afdwalen. Een glimlach verschijnt bij een mooie herinnering, maar altijd volgt er een bewogen hart. Ik heb hem weggegooid, uit mijn leven verbannen. Ik dacht dat het beter was, dat het beter zou zijn, voor mij natuurlijk. Hij had er niks mee te maken. Hij zou slechts het slachtoffer zijn, maar hij zou mij snel vergeten. Het was een kwestie van een paar niets toevoegende scheldwoorden en het indrukken van de blokkeer-knop. Maar vanaf dat moment kon ik niet meer terug. Kon ik maar terug. Hoe had ik kunnen beseffen, hoe had ik ook maar het kleinste vermoeden kunnen hebben, dat een gebroken hart zoveel pijn zou doen? Hoe had ik überhaupt kunnen weten dat mijn hart zo breekbaar is? Hoe heb ik niet kunnen weten, dat toen ik hem neer wilde steken, ik voor hem stond. Dat die steek mijn eigen hart doorboorde, en hem achterliet met een schrammetje. Ik ken hem van internet. Hij is 30.

Spreekt me niet echt aan…:expressionless:

misschien de volgende keer een iets langer stukje :]
maar verder is het wel okay.

Ik vind het mooi.
Je laat jezelf zien, met van die lekkere dramatische beeldspraak.
Heerlijk, ga zo door!