Ik ben verward?

Ik zit al even met iets. Heb mijn verhaal verteld van het begin, waardoor het een beetje lang is geworden. Eigenlijk is het laatste deel pas belangrijk, dus heb het iet of wat overbodig gedeelte cursief gezet (maar het deed goed om dat gedeelte toch ook eens te vertellen).
Dus alvast mijn excuses dat 't zo lang is.

Ik zit nu in het vijfde middelbaar. De voorbije jaren waren soms lastig, maar ik had steeds vrienden die er voor me waren als het wat moeilijk werd. In augustus 2008 leerde ik mijn beste vriend kennen (C) via een andere ‘beste vriend’ van me (Y). Ik kwam bij C & Y op school te zitten vanaf september 2008. Beide zaten in hun laatste jaar, ik in het derde, maar ik zat wel bijna elke pauze bij hen. En naarmate het schooljaar eindigde, besefte ik hoe hard ik hen ging missen. Mijn beste vriendin S zou nog wel een jaar nadien bij mij zitten (ze zat in 2008-2009 in haar voorlaatste jaar), maar toch ging 't moeilijker worden op school. Ik leerde dat schooljaar ook nog een andere leuke jongen kennen, L, waar ik ook erg goed mee overweg kon. Maar sinds april 2009 begon ie heel vreemd te doen. Uiteindelijk vertelde hij aan allerlei mensen, waaronder Y, dat ik ziek ben in mijn hoofd en mensen verzin (ingewikkeld verhaal maar er is alleszins niets van waar). Y en zijn vriendin N (ook een goede vriendin van mij toen) geloofden dit en lieten mij vallen als een baksteen (dit gebeurde in de zomervakantie). Opeens twee goede vrienden armer, drie met L erbij geteld.
Met C werd ik steeds closer in de vakantie, we gingen meer dingen samen doen (hij had een lief en zwom, dus had amper/geen tijd voor mij doorheen het schooljaar). Op een dag vertelde Y het hele gedoe over ik die mensen verzin aan C. Hij wist niet wat ervan te denken, maar liet mij alleszins niet vallen. Ondertussen ben ik er zelfs (bijna) 15 maanden mee samen. Mijn beste vriendin S stond ook steeds aan mijn kant, en enkele andere vrienden/vriendinnen (van oa school) geloofden er ook niets van.
Het volgende schooljaar (2009-2010, ik zat inmiddels in het vierde) ging goed. In het begin was het moeilijk voor me dat Y en N me opeens haatten, maar ik had S, C en anderen nog steeds. C zat ondertussen op de hogeschool en op kot, dus ik zag hem ongeveer 1x per week (hij was nog steeds samen met zijn lief B, die jaloers op me was maar oké). In oktober raakte het uit met B na ongeveer anderhalf jaar. Ik bleef er voor hem, midden januari waren we (ein-de-lijk) samen. Daardoor werd ik weer veel gelukkiger, en het kon me sindsdien helemaal niet meer schelen dat Y, N, L en anderen me opeens haatten vanwege het “verzin gedoe”. Natuurlijk was het soms lastig omdat we niet meer in groep weg konden, en omdat ik schrik had dat Y of iemand anders C toch zou opzetten tegen me, maar bon.
In mijn klas had ik een goede vriendin, we zaten voor het vierde jaar bij elkaar.

Mijn punten waren oké, maar toch had ik op het einde van het jaar een B-attest. Dat betekende dus dat ik mijn jaar moest overdoen of moest zakken van richting (van ASO naar TSO of BSO). Ik koos uiteindelijk om TSO te doen, maar dat betekende ook een andere school. Ik wilde secretariaat talen doen, en die richting hadden ze op mijn school niet meer. Ik had schrik om naar een andere school te gaan, maar gelukkig kende ik er enkele mensen van in de basisschool. Ik stond dus niet alleen de eerste dag(en), en werd meteen goed ontvangen door anderen. Maar echte vrienden heb/had ik er niet echt. Mijn klas bestaat uit drie personen, en gelukkig heb ik nog wel enkele vakken samen met één of twee klassen.
Mijn beste vriendin S en ik verliezen elkaar langzaamaan uit het oog, omdat zij sinds dit jaar op de hogeschool zit. Soms beseft ze dat we elkaar nog amper spreken/zien en geeft ze me weer veel aandacht, andere keren hoor ik amper iets en heeft ze geen tijd om af te spreken. Uiteraard vind ik dit jammer, maar ik ga niet achter haar blijven lopen.
Maar oke. Ik heb dus soms vakken samen met een andere klas, en daar zit oa een meisje in: Cé. Haar kende ik al langer van ziens, maar volgens mij haatte ze me ooit. Of vond ze me toch erg vreemd, omdat ik me niet zo meisjesachtig kleed (ik draag vaak losse shirts, vooral bandshirts, omdat ik me niet goed voel in kleren die rond mijn buik erg ‘spannen’, maar bon). Ze had een periode dat ze zo’n strekemeisje was, en ze keek toen altijd enorm vies naar me. In het begin van dit schooljaar vond ik dat nog steeds, maar opeens voegde ze me toe op Facebook. Ik accepteerde haar - geen idee waarom maar heb er nog geen spijt van - maar zei er nog steeds niets tegen, ook niet op Facebook. Ik zag haar even later op school aankomen met traanogen, en daarna zag ik op haar Facebook profiel dat het uit was met haar lief (waar ze een jaar of zo mee samen was). Ik vond de reacties die hij daarop gaf heel dwaas, dus ik begon er op te reageren. En zij vond het leuk dat ik haar verdedigde en zo zijn we beginnen praten. Ik ben een keer mee naar haar thuis geweest waar ze me heel veel verteld heeft over vroeger en die jongen. Dus ik had meteen het gevoel alsof ze me vertrouwde, want ze is niet zo iemand die alles tegen de eerste de beste zegt. Ondertussen is ze zo’n drie keer bij mij thuis geweest de afgelopen twee/drie weken, is ze vrijdag mee uit geweest en zaterdag ook.
Maar ik had toch wel soms het gevoel dat ze zich leek te schamen voor mij op school. Dat ze zoiets had van “Ze is leuk alleen maar omdat ze zich niet zo vrouwelijk kleedt (de band shirts etc), doe ik alsof ik haar niet zo tof vind”. Toen we vrijdagavond aan het praten waren over iets waaraan zij zich stoorde, zei ik dit dan ook. En ze zei dat dat helemaal haar bedoeling niet was om zo over te komen etc, dat ze me echt tof vindt.
Die vrijdagavond deed ze iets waarbij ze me erg teleurgesteld heeft, en dat zei ik haar de dag nadien. Ze vond het echt erg dat ik boos/teleurgesteld was, moest bijna wenen, want ze vindt me echt wel leuk en lief en whatever. Dus toen had ik het gevoel dat ik toch wel iets voor haar betekende, anders zou ze er niet zoveel om geven, right? Soit. Ik vertelde haar toen ook het gedoe met mijn beste vriendin S, en dat ik het mis om echt een vriendin te hebben waar ik alles tegen kan zeggen, regelmatig zie, … en toen zei ze “Ik zal je beste vriendin zijn!”. Ik zei dat ze er niet mee moest lachen, maar ze zei dat ze het meende. Dat ze dat heus wel zou willen, beter met mij bevriend raken enzo. Dus ergens hoop ik dat dit echt gebeurt. We gaan samen naar een festival eind juni, dus het feit dat ze met mij mee wil, betekent toch ook al veel?
Maar nu ben ik dus erg verward. Ik weet niet echt of ik me wel heel open moet stellen voor haar. Niet dat ik haar al zoveel persoonlijke dingen heb verteld, eigenlijk amper iets. Maar ik weet dus niet of ik zou moeten oppassen of niet? Of ze het effectief meent of niet, omdat ze op school dan zo vreemd doet? Vandaag deed ze ook een beetje afwezig, maar dat komt omdat ze amper geslapen heeft in 't weekend en gisteren tot 22.30 gewerkt heeft…

Sorry als het allemaal een beetje slecht verteld is, of ingewikkeld, of te veel ineens. Maar hier zit ik dus mee, en ik weet echt niet wat ik er van allemaal moet vinden… Ik kan natuurlijk weer eens met haar praten over oa haar gedrag tegenover mij op school, maar ik wil me ook niet opdringen of wanhopig overkomen…

Het is wel erg vreemd dat je vriendin zo raar tegen je doet op school.
Het gaat toch om hoe je bent, en niet om wat voor kleding je draagt.
Ik zou anders gewoon eens vrolijk en blij naar haar toe lopen op school waar anderen bij zijn en dan kijken hoe ze reageert. Als ze dan weer zo raar / afwezig doet dan zou ik het wel weten.
Ik zou geen vriendin willen die zich voor mij schaamt in het openbaar.

Ik vraag me af of jij geen spoken ziet.
mischien omdat jou vorrige vriendinnen je hebben laten vallen enz.
ga jij denken dat zij jou ook laat vallen
snap je wat ik bedoel? xD

@No_Promises: Ja, toen ik een keer naar haar ging op school, keek ze heel vreemd. En toen zei ik “Vind je het erg dat ik bij je kom staan dan?” en ze zei eerst al lachend “Ja”, maar toen zei ze “Natuurlijk niet joh”. In de klas heeft ze mij wel gevraagd of ik bij haar in het groepje wou zitten voor het groepswerk? Tenzij dat gewoon uit beleefdheid was omdat ik naast haar zat.
@rooooooz__: Het gaat er hier niet eens om dat ik mensen niet/amper vertrouw, maar dat ik niet weet of ze ik wel zou moeten vertrouwen aangezien ze zich op school lijkt te schamen voor mij, en ik (net zoals No_Promises) geen vriendin hoef die me enkel buiten school ziet staan…

gewoon de kat uit de boom kijken. persoonlijke dingen kun je later ook nog wel vertellen.

Ik zie geen verschil tussen cursief en recht :C

Maar kan iemand hier de kern neerzetten?

Ze heeft de afgelopen jaren vrienden gehad die haar hebben laten vallen. Nu zit ze op een andere school, en is er een meisje die aardig tegen haar doet en vriendinnen wil zijn. Nu weet TS niet hoe ze daar mee om moet gaan

ontopic: ik zou er niet over nadenken, en lekker met dat meisje omgaan. Vertel haar als iets je dwars zit, dan kan ze daar rekening mee houden =). Het feit dat ze met je mee wil naar een festival is toch een goed teken? Ze had ook 10 vage smoesjes kunnen bedenken!

De kern is ongeveer wat snoesepoeske zei, maar dan eerder dat ik niet weet wat ik ervan moet denken omdat ze zich lijkt te schamen op school voor me.

@snoesepoeske: Ik weet 't, en ik vind 't leuk dat ze met me mee wilt en wel es langskomt enz. Maar het zit me gewoon dwars dat ze zich lijkt te schamen…

Waarom denk je dat ze zich schaamt? Negeert ze je of zo?

Misschien is dat gewoon hoe ze zich gedraagt in een grote groep… Of is het echt niet zo?

Negeren doet ze niet echt, of toch niet fel. Maar ze lijkt allesbehalve blij dat ik bij haar kom staan en wilt me liever weg dan dat ik zou blijven. En het is nooit een grote groep, dus dat is 't ook al niet. :confused: