Ik ben vaak stil

Hi,

Vaak zeggen mensen tegen mij dat ik heel stil ben en dat ik nooit wat zeg. Doordat ze dit zeggen wordt ik nog onzekerder. Ik wil vaak wel graag wat zeggen, maar dan weet ik niet goed wat ik moet zeggen. Hoe kan ik van me onzekerheid afkomen en proberen niet meer zo vaak stil te zijn?

-xxx-

ik heb dit zelf ook wel een beetje. Het kan vervelend zijn als je erg onzeker bent en daarom niet durft te praten, maar je moet ook bedenken dat het ook gewoon bij je persoonlijkheid kan horen. Sommige mensen zijn wat introverter waardoor ze niet zoveel praten, maar daar is niets mis mee. Als het iets is wat bij je hoort, dan moet je het proberen te accepteren.
Als je echt onzeker bent en het je erg in de weg zit, moet je daar wel wat aan doen. Je kunt misschien proberen om eerst in een kleinere groep, zoals je familie of vrienden, wat meer te gaan praten, en langzamerhand met mensen die je minder goed kent.

In mijn vriendengroep wordt ik ook altijd gezien als de stille. Maar niet omdat ik verlegen ben ofzo. Ik had dit op mijn 12/15 echt zo erg. Afgeleerd omdat ik in een vreselijke klas kwam waar een één of andere lul dacht iedereen aan te kunnen. Toen brak er iets en BAM! Ik sprak.
Niet de meest gewaardeerde manier trouwens…

Hoe dan ook, het is helemaal niet erg. Wat Nevermind. ook zegt, probeer dat.
Of je grenzen steeds een heel klein stukje verschuiven, maar dat komt haast op hetzelfde neer.

Ik had eigenlijk of heb dit zelf ook… Op school wordt ik best wel altijd gezien als een stil meisje enzo omdat ik dat daar ook ben. ik durf dan niks te zeggen omdat ik bang ben dat mensen het raar vinden ofzo. Mijn ouders en leraren merkte dat ook aan me. Nu zit ik bij een soort van psycholoog die me daar mee helpt en om wel steeds de stappen te gaan maken dat ik wel iets in het openbaar op school durf te gaan zeggen. Dat helpt wel.
Ik weet niet of het bij jou zo erg is als bij mij maar als dat wel zo is zal ik dat zeker aanraden.

Sucses.

Ik ben ook best stil, maar als ik niks te zeggen heb, dan heb ik niks te zeggen. Ik ga geen onzin praten omdat er verwacht wordt van mij dat ik meer zeg :’)

Ik heb dat ook wel is, maar stil zijn heeft niets met onzeker zijn te maken vind ik. Maar als je het ergens eens/oneens mee bent moet je het altijd zeggen.

http://taolifestudio.com/wp-content/uploads/2013/04/Quiet-people-have-the-loudest-minds.jpg

Dit heb ik ook wel een beetje. Ik ben verlegen, mr eigenlijk alleen bij mensen die ik niet goed ken. Thuis/op school ben ik gewoon mezelf!!
Maar in een groep met mensen waar ik (bijna)nooit contact mee heb zeg ik niet veel, en die mensen zeggen dat dan ook!! Dat is eigenlijk niet leuk om te horen, ze denken dan ook dat er iets aan de hand is ofzo…
Mr ook al zeg ik niks, dat wil niet zeggen dat ik het niet naar mijn zin heb! Ik heb gwn niet zo veel te vertellen maar als er gelachen wordt lach ik echt wel mee etc.
Ik ben gewoon niet de persoon die de grapjes maakt! :wink:

Ik ben ook heel stil rond mensen die ik niet zo goed ken. Bij mensen die ik goed ken, kan ik juist mijn tater niet houden. :’) Vooral bij de familie van mijn vriend ben ik nogal stil, maar dat is zo’n luiddruchtige bende, dat je meteen in de aandacht staat als je je mond open trekt, en dat vind ik niet fijn. Als ik alleen ben met iemand, lukt het veel beter dan in een grote groep. Zijn nonkel is dan ook zo iemand die, met iedereen er rond, even ‘Hey, vertel eens iets grappigs!’ tegen mij zegt. Ja sorry, maar dan krijgt mijn kop een tomaatkleur.

Dankjullie wel voor de tips en reacties.
X

Dit had ik precies, vooral op de middelbare school. ik was ook zo verlegen en werd (nu nog steeds) altijd rood als ik praat. Het word wel steeds minder naarmate ik meer in het openbaar praat.

Ik ben minder verlegen geworden doordat ik een horecaopleiding ging volgen en in de horeca kwam te werken waar je gewoon altijd je woordje klaar moet hebben. Nu doe ik een opleiding op het HBO. Hier moet ik wekelijks een gesprek voeren waarbij ik mensen het hemd van het lijf vraag. Dit helpt echt heel erg goed.

Dit zijn rollenspellen en zouden jou ook kunnen helpen. vertel iemand waarmee je wel goed kan praten dat je hiermee zit en hieraan wil werken.
Als je wil kan ik je oefeningen voor rollenspellen sturen zodat je een beetje leert praten (in het openbaar) zonder onzeker te zijn!

Hier alvast wat tekst, het is veelal in de u-vorm en meer werkgerelateerd. maar met een beetje fantasie kun je de voorbeelden omzetten naar alledaagse vragen.

Het zal in eerste instantie wat statisch en onnatuurlijk aanvoelen. Maar hoe meer je oefent, des te meer durf jij in het openbaar te praten. Maak je geen zorgen over de tijdsduur. Ik werk hier al 7 jaar bewust aan en ik ben nog langer niet klaar!

[size=1em]Verlegenheid heeft ten dele met onhandigheid te maken, maar ook met een wat onbestemde angst voor vreemden en de angst een figuur te slaan. Omdat u praktisch niets van de ander weet, is er geen houvast voor uw gedrag. Omdat de ander onbekend is, voelt het als riskant aan iets van uzelf prijs te geven: althans, daar staat geen gegarandeerde onthulling van de ander tegenover. Die vicieuze cirkel is alleen te doorbreken door iets aan de ander te vragen. Wie te verlegen is om een vraag te stellen, loopt dus vast.[/font] [size=1em]De onhandigheid [size=1em]In het begin is uw doel alleen maar om de interesse van de ander op te wekken, dus is een vraag het meest geschikt. Gesloten vragen zijn het meest geschikt voor het begin van een gesprek, als u er maar niet te veel achter elkaar stelt. Gesloten vragen zijn vragen waarmee een klein gebied wordt aangeboord, en waarop het antwoord vrij eenvoudig te geven is, maar het zijn geen suggestieve vragen (zie de voorbeelden bij ‘Praten over de ander’). Een mening geven werkt ook goed, zeker beter dan alleen een feit constateren. Als u een feit geeft als ‘Het is vandaag mooi weer geweest’, heeft u de ander niet echt aangesproken.

1. Praten over de situatie

[size=1em]Om een gesprek over de situatie te beginnen kijkt u om u heen en zoekt u naar dingen die u interesseren of verbazen. Probeer iets te vinden waar de ander waarschijnlijk ook over zal willen praten. Nadat u uw vraag gesteld heeft of uw opmerking gemaakt heeft, moet u goed naar het antwoord luisteren, omdat dat u houvast biedt om door te gaan.

2. Praten over de ander

[size=1em] ‘Wat een bijzondere naam. Waar komt die vandaan?’


[size=1em] klopt dat?’

[size=1em]etnische minderheden. Herinner ik me dat goed?’

[size=1em]Sommige psychologen raden openingszinnen aan die direct uw belangstelling voor de ander aangeven. Bij voorbeeld: ‘Ik zag u zo rustig de situatie opnemen, dat ik me afvroeg waar u die rust vandaan haalde’. Deze methode heeft meer effect dan subtielere manieren: hij is zo direct dat u daarmee indruk maakt. Maar er is moed voor nodig.

3. Praten over jezelf
– Openingszinnen over uzelf brengen nauwelijks een gesprek op gang. Mensen hebben veel meer zin om over zichzelf te praten dan over u. Geef dus nooit informatie over uzelf, tenzij daar specifiek om gevraagd wordt. Tenzij iemand u iets vraagt over uw familie, beroep, hobby’s of bezittingen, hebben ze daarvoor geen belangstelling. Natuurlijk is er altijd wel iets dat de ander zal interesseren. Maar u weet niet wàt, dus de kans dat u mis zit is groot. Hoe weet u waar de ander belangstelling voor heeft? En de ander heeft het zelfde probleem.

Geef mensen ook eens zomaar een compliment. Dit zal in het begin vreemd voelen, maar probeer het eens. Ook luisteren en daarop anticiperen en een mooi antwoord geven kun je leren.
Ik hoop dat je wat hebt aan mijn vele informatie en aanvullende informatie van andere forummers is natuurlijk (ook voor mijzelf) welkom.

dankje Xpositive :slightly_smiling_face: zal 't proberen

Ik herken dit ook wel ja. Ik heb vaak weinig interesse over de onderwerpen waar veel over gesproken wordt, ik mis daarmee vaak ook wel wat kennis. Aan de andere kant zijn er ook dingen waarbij iedereen aan mij vraagt hoe ik dat weet. Het loopt een beetje langs elkaar heen dus. Ik denk wel dat de tips die je geeft kunnen helpen, bedankt daarvoor.

Ik denk dat jij en meer meisjes die hier reageren gewoon introvert zijn, dat is niet erg! Je moet er alleen mee leren omgaan.
Er is heel veel over te vinden, ook leuke filmpjes op youtube dus misschien kan je dst proberen.

http://touchandcare.wordpress.com/2013/06/26/8-tips-om-als-introvert-persoon-jezelf-te-zijn-in-een-wereld-die-niet-ophoudt-met-praten/

Ik heb dat ook dat ik het niet fijn vind om in de aandacht te staan, dan word ik ook vaak rood. Vooral als ik bij allemaal extroverte personen ben, dan word ik ook heel stil. Ik merk dan ook dat dat mij gewoon heel veel energie kost om tussen bij veel drukke personen te zijn. Als ik alleen met iemand ben praat ik ook een stuk meer, dan gaat het veel makkelijker. Groepen zijn gewoon echt niet mijn ding. Maar toch merk ik dat ik het lastig vind om echt nieuwe vrienden te maken, daar ben ik denk ik toch nog te afwachtend voor.

Ik ben ook introvert. Kan best wel dingen vertellen in een groep mensen waar ik me comfortabel voel, maar als er te veel onbekenden bij zijn klap ik meestal dicht. En ik heb ook niet de behoefte alles te vertellen wat er in mijn hoofd opkomt. Dus ik sta ook bekend als de stille :slightly_smiling_face:
En de opmerkingen zoals “zeg eens iets” of “we horen je niet” hoor ik ook vaak en hebben inderdaad net het omgekeerde effect. Ik heb er vroeger vaak over gedroomd dat ik opeens onzichtbaar kon worden. Dat was mijn grootste wens!

Precies dit heb ik dus ook

Ik herken het ook, ik ben vaak erg stil. Maar als ik me op m’n gemak voel, bij vrienden enzo dan kan ik niet ophouden met praten…

Je moet het vooral niet forceren en dingen zeggen alleen maar omdat je iets ‘moet’ zeggen. Daar heb je, uit mijn ervaring, helemaal niks aan. Ik had zelfs dat ik hele domme dingen ging zeggen en mezelf voor schut zette.

Precies dit