Ik ben ontzettend ongelukkig

Hey iedereen. Ik plaats dit topic niet omdat ik verwacht van jullie dat iemand een oplossing voor mij heeft, maar ik wil het gewoon kwijt. Sommigen zullen het als gezeur zien, anderen zullen me wel begrijpen. Gelieve alleen reageren als je wat zinvols te zeggen hebt.

Nou en dan nu mijn probleem. Ik ben echt onzettend ongelukkig. Het duurt nu ongeveer al twee á drie jaar. Ik hoopte dat het wel over zou gaan, maar nee. Eigenlijk gaat het op geen een punt in m’n leven echt goed. Ik heb geen goede band met m’n familie, op school gaat het slecht en ik heb vrijwel geen vriendinnen. Wel mensen die ik aardig vind, maar geen mensen waarbij ik m’n hart kan uitstorten. Ook gaat het in de liefde slecht en ben ik super- maar dan ook super onzeker over alles wat ik doe.

Ik zal ieder punt wel even apart behandelen om het duidelijker te maken.

Familie
Ik woon nu thuis samen met m’n zus, moeder, vader en een hond. Ik ben geadopteerd en heb nog nooit m’n biologische ouders gezien, ik weet ook niets over hen. Maargoed, ik heb dus totaal geen band met m’n ouders en zus. Ze verschillen heel veel van mij en eerst had ik alleen maar hele heftige ruzie’s met ze. En nu praat ik gewoon niet met ze. Vooral m’n moeder vind ik vervelend. Ze dringt zich zo aan mij op en ze begrijpt gewoon niet waar mijn principes liggen en waarom ik bijvoorbeeld niet zo rustig ben als mijn zus. Mijn ouders zelf hebben ook een slechte band met hun familie. Ik heb m’n opa en oma van m’n vaders kant 10 jaar moeten missen. Kortgeleden is m’n opa overleden. Ik heb hem maar twee keer in m’n leven kunnen zien. Mijn moeder heeft vier jaar geleden het contact met haar zus (mijn tante) verbroken. Ik had eerst een ontzettend goede band met hen. Nu zie ik ze niet meer en hoor ik niets van ze. Dit alles zorgt ervoor dat ik eigenlijk nooit het gevoel heb gehad dat ik familie had. En ik voel me daardoor erg ongelukkig. Maar ik kan het m’n ouders niet kwalijk nemen.

School
Ik weet van mezelf dat ik best wel intelligent ben en heel leergierig. Maar op de een of andere manier lukt het me maar niet om gewoon te presteren op school. Ik voel me vaak futloos, let niet goed op en houd m’n huiswerk ook niet bij. Waarom ik dit doe? Het is mij een raadsel. Ik kan mezelf er gewoon niet toe zetten. Met als resultaat dat ik nu twee niveau’s lager zit dan ik hoor te zitten en waarschijnlijk niet over ga. Fucked up dus.

Vrienden
Ik had op de basisschool heel weinig vrienden. En dit was ook m’n eigen schuld, ik deed ontzettend bitchy tegen iedereen. Maar toen ik in groep 6 ongeveer veel volwassener en vriendelijker werd, kreeg ik toch nog twee goede vriendinnen. Met één ga ik nu nog om, maar het contact is aan het verwateren en ik vind het ook absoluut niet erg, want we verschillen te veel van elkaar. Maar nu heb ik nog twee vriendinnen waar ik veel mee omga. Maar ik voel toch niet die ‘‘vriendinnen band’’. Waardoor ik dus veel thuis achter de computer loop te niksen. En dat vind ik zo vervelend en deprimerend.

Onzeker
Als een jongen tegen mij zegt dat -ie mij leuk vind, kan ik dat gewoon niet geloven. En ik vind mezelf niet per se lelijk, maar ik heb gewoon geen greintje zelfvertrouwen in alles wat ik doe. In school, in dansen (m’n passie), in vriendschappen… In niets.

Oke, dit topic is heel erg lang geworden. Maar zoals je ziet: ik ben ontzettend in de war! Ik weet het echt niet meer… Ik wil niet meer zo leven, maar ik wil ook niet dood. Ik wil gewoon weer gelukkig zijn en kunnen genieten.

Bedankt als je dit hebt afgelezen, het betekend veel voor me!

Ik denk dat het gewoon een fase is. Stel je meer open voor andere mensen, blijf contact houden met die ene vriendin, ga wat leuke vriendinnen dingen doen met de andere vriendinnen, en ik heb het gedeelte over je familie overgeslagen, sorry :stuck_out_tongue:

Oja, maak tijd vrij om huiswerk te maken, als je altijd je huiswerk maakt gaat het leerwerk makkelijker.

Is er niet iemand op school met wie je kan praten?
misschien helpt het ook al je een dagboek schrijft?
succes!

Dat is rot.
Misschien kun je met die twee vriendinnen praten over hoe je je voelt? Of is de vriendinnenband daar niet sterk genoeg voor?
Of praat met iemand uit je familie, ze zullen je vast begrijpen en je anders behandelen.
Succes met alles.
xx

Er zijn meer mensen die dat hebben :wink:. Dus je bent in ieder geval niet de enigste.

Ik heb geen tips, als iemand wel tips heeft, wil k die ook wel weten xD

Het is niet een fase. Ik zou ook in therapie gaan. Want natuurlijk is iedereen weleens down en voelt zich kut. Maar ik leef gewoon iedere dag in een soort roes, als je begrijpt wat ik bedoel. En aan het einde van de dag denk je dan: morgen moet ik weer door al die shit heen. Dus het is in ieder geval niet de puberteit.

Ik denk idd ook een beetje wat bathroom zegt
maarruh
zelf zie ik er heel ‘gelukkig’ uit voor mn vriendinnen, maar zodra ik bij andere mensen kom ben ik stil verlegen & soms zelfs nog bang. Gewoon om hoe die gene uitstraalt. En ik noem ook niemand mn ‘bf’, ze laten je toch in de steek.
Ik vond kleren vroeger ook nooit leuk fzeu en later kwam de ‘alternatieve’ wereld. (zag dat dat ook bestond)
Dus nu kleed ik me wat alternatiever en opeens zie ik zoveel leuke kleren n_n
niet dat ik er zo heel erg bij loop als een gothic of emo fzeu nee gewoon een beetje, die kleren normaal dragen niet zo heel veel frutsels fzeu.
Voorderest heb ik ook echt heel veel dingen waar ik me in interreseer die mn vriendinnen totaal niet leuk vinden, of het is andersom.
Ik heb bv echt een hekel aan sieraden, mja. Ik leer dr ook mee leven en gelukkig heb ik nog een heel lief paardje op de manege staan die altijd voor me klaar staat (haha letterlijk & figuurlijk want ze staat natuurlijk altijd in dr stal als ik kom)
En ze geeft me ook zo’n gevoel dat ik belangrijk voor dr ben dus dat vind ik wel leuk n_n
gewoon iets vinden waar je veel waarde aan kan hechten en dat je altijd blij kan maken :]
Zo heel verhaal maar dit moest ik ook even kwijt.

Familie
De meeste pubers hebben dat probleem, groei ie hopelijk wel overheen.

School
Ga naar een Vrije School, echt een hele leuke vorm van onderwijs. Kan niet mis gaan.

Vrienden
Als je bijv. in een groepje aan het praten bent, hard praten als je aan het woord wil komen. Anders leren mensen je nooit kennen en praat iedereen over je heen. Wie weet maak je nieuwe vrienden. Mensen zullen vanzelf naar je luisteren als je de grootste mond hebt.

Onzeker
Neem het leven niet zo serieus.

Ja, maar ik zeg ook niet dat het een fase is, of de puberteit ofzo :stuck_out_tongue:

ik denk dat je eerst de band met je vriendinnen moet verbeteren, wat vaker uitgaan mischien verbetert dan de band met die twee meiden en dan kun je je hart bij hun luchten en dan verveel je je niet achter de pc ( als je uitgaat bedoel ik )

met je familie moet de band ook sterker worden probeer wat vaker met hun omtegaan en met je zus praten en je moeder of een keer met z’n allen uit eten gaaan

dit waren mijn tips ik hoop dat je er wat aan hebt :relieved:

Hoi!
Ik heb hier wat “ideën” die je miss kunnen helpen:

  • miss kun je op internet je tantes telefoonnummer opzoeken om eens te praten of af te spreken
  • praat eens goed met je moeder of vader of zus maar luister ook naar wat zij willen zeggen zodat het minder kans krijgt om op een ruzie uit te lopen
  • vraag je vriendinnen eens om een keer gezellig wat te gaan drinken of shoppen of miss willen ze wel een proefles dansen!
  • als je je verveeld achter de computer kun je ook denken, ik ga nu even hw maken dan doe ik nog wat nuttigs. en dan kun je later miss weer naar je eigen niveau! (anders probeer je eerst eens de vakken te doen waar je geintereseerd in bent, dan gaat het makkelijker om ook nog even wis of frans of gs of whatever te maken)
  • maak een schriftje waar je elke dag een zinnetje in schrijf waar je iets goeds zegt over jezelf of wat er die dag goed ging. bijv. ik heb mooie ogen. ik ben aardig geweest tegen de meeste mensen. ik ben leergierig enz. dan groeit je zelfvertrouwen na een tijdje! (als je een dip hebt kun je er in lezen)
  • als je je slecht voelt kun je iets gaan doen wat je heel leuk vind! (dansen bijvoorbeeld!)

Miss is er bij jou op school ook wel iets van vertrouwensleerlingen of personen waarbij je kunt gaan praten met iemand waar je verhaal helemaal veilig is en zij kunnen je miss helpen! Ik ben op mijn school ook een vertrouwensleerlinge en er zijn er meer, het werkt heel goed! Als het er niet is kan je het miss als idee geven aan iemand bijv. je mentor zodat het er een keer komt. (als jewilt natuurlijk) Ik hoop dat ze zoiets bij jou op school hebben!

Ik hoop dat je wat aan mijn tips hebt!
Succes en hou vol!

Liefs,
Sophie

Woow, school t/m onzeker zit ik in precies dezelfde situaties.
(nu valt vrienden wel mee, maar het is gewoon wel frustrerend om te zien hoeveel vrienden niks meer lieten horen en me volledig links lieten liggen toen ik ze juist het hardste nodig had!)

Maarja, bij mij werkt dan dat ik 2 banen heb. Je bent echt volledig afgeleid, en met het geld kan je zo nu en dan leuke dingen doen.
Computeren kan best leuk zijn, ik ga ook nooit uit, maar ik heb niet het gevoel dat ik iets mis?
En dat onzekerheidsgevoel is misschien juist alleen maar fijn, ik ben meer aan mijn uiterlijk gaan doen en dat was ook wel hard nodig!

maar toen een vriend van me laatst merkte hoe ik over alles dacht, zei die tegen me dat ik er met iemand over moest gaan praten, maar ik ben iemand die me niet graag/snel aanstelt, dus ik ga echt geen ‘hulp’ zoeken. Ik vind het best zo.

maar als jij echt in een situatie zit waar je uit wilt, kan je wel iemand vragen. professionele hulp dan.

zoek professionele hulp, dat kan echt veel goed doen. Ga eerst informeren bij je huisarts, die kan je doorverwijzen. sterkte!

Er zijn heel veel dingen hier waar ik me precies in kan vinden, zeker een tijdje terug. Ik wist van mezelf dat ik depressief was, maar niemand wist het en weet het.
Ik note je even, ok?

Ik begrijp ongeveer wat je bedoelt, niet dat ik hetzelfde heb maar toch.

Ik zou als ik jou was idd naar een prof gaan hiermee.
En stel je misschien wat meer open voor anderen meid.
En ik zou het er misschien eens met je ouders over hebben/
Zit je er mee dat je je echte ouders nooit gekend hebt?
Dat kan er ook mee te maken hebben

ik herken mezelf in jouw verhaal. dus je bent zeker niet de enige, dat moet je niet vergeten!
zou je misschien kunnen overwegen om naar een psycholoog te gaan?
mijn vader heeft het er met mij ook steeds over, misschien doe ik het wel.
en het lijkt me heel moeilijk om er zelf over te beginnen met je ouders, maar ik denk dat het wel het beste is.

sterkte ermee meid!

Ik heb dat ook met school en bij mij gaat ook niet alles zo lekker
met school kan je erover praten (alleen over het schoolwerk) en dan onder gezag
Okay, het klinkt niet zo leuk maar het werkt wel

En beter zoek je iemand, het zal moeilijk zijn om die stap te zetten, ik weet het, maar het lucht wel je hart
het zal niet zo snel gaan, misschien wel een paar jaar maar uiteindelijk komt het goed
Wees in ieder geval blij dat je geen schokerende dingen hebt meegemaakt waardoor het nu zo is
Bij jou kan het dan in ieder geval ook nog gewoon weggaan

Ik denk niet dat dit een fase is hoor.

Ik denk dat het feit dat je geaddopteerd bent heel erg mee speelt, ik horo vaker dat mensen zich dan toch heel erg verloren kunnen voelen. En mensen die niet geaddopteerd zijn begrijpen dit niet. En ik denk ook dat het daarom zo moeilijk is vor je om toch een goede band te hebben met je familie.

En door al dit gedoe is het logisch dat je je aandacht niet bij school hebt. Ook al ben je slim en leergierig, dit stijgt boven je hoofd uit en dan kan school er gewoon niet meer bij.

En dan is het natuurlijk ook logisch dat je hier door allemaal heel erg onzeker bent.

Ik denk eigelijk wel dat ik je een beetje kan helpen als je met me wil praten…

Dus stuur maar een berichtje als je wil. Dan kunnen we elkaar toevoegen op msn en dan hoop ik dat ik je een beetje kan helpen…

ga naar je arts en laat je door verwijzen.:slightly_smiling_face:

zoek een baantje, meestal krijg je leuke collega’s en misschien sluit je nog wel echte vriendschappen!

ik zag dat je danst en dat je daar onzeker over bent, maar waar ben je dan zo onzeker over?
als je onzeker bent over dat je niet zo soepel bent, volg dan wat pilateslessen of ga zumbaen…
als je onzeker bent over dat je niet zo sterk bent of niet zo’n goede conditie hebt, ga dan fitnessen en/of groepslessen volgen zoals body form of iets dergelijks. Bij de meeste sportcentra heb je dit wel.:slightly_smiling_face:

Ga eens met je vriendinnen eens een lekker terrasje pakken in de zon, dit doet je goed.:slightly_smiling_face:
probeer ook niet te zwaar te denken, maar geniet ook eens van fietsen in een heerlijk zonnetje, komt een super vrolijk liedje op je mp3 en je ziet spelende kinderen! beter kan het toch niet?

heel veel sterkte. :slightly_smiling_face: