Ik ben ongelukkig.

hallo allemaal,

het is misschien een lang verhaal maar ik zou het waarderen als mensen het zullen lezen want ik ben ten einde raad.

Ik ben heel erg ongelukkig. Op feesten zit ik in mn eentje voor me uit te staren, bijna huilend. Voor het slapen gaan moet ik huilen. Ik geniet van bijna niks en kan ieder moment van de dag wel in huilen uitbarsten.
Ik ben al een keer depressief geweest en ik heb aan automutilatie gedaan. De laatste keer dat ik mezelf sneed is inmiddels bijna een jaar geleden. Mijn ouders zijn al 13 jaar gescheiden, mijn pa was midden in de nacht terug gegaan naar griekenland en liet ons achter in nederland. Op de basisschool ben ik gepest geweest en begon ik met automutilatie. In het 3e en 4e jaar had ik een relatie met iemand die, zacht uitgedrukt, nogal gek in zijn hoofd is. Dat was een heftige relatie en in die tijd beleefde mijn depressie zijn toppunt. Sinds dat het uitging voelde ik me met de dag beter en weer de oude ik worden. Ik was volledig mezelf, en hoorde van veel mensen dat ze het leuk vonden me zo aanwezig te zien.
Inmiddels heb ik een relatie met een hele lieve jongen, het tegenover gestelde van wat ik gewend was. Hij is lief, zorgzaam, alles. De perfecte jongen en ik hou dan ook ontzettend veel van hem. Vlak na het begin van onze relatie werd ik ziek. Het gevoel dat ik ging braken, maar zonder te braken, duizeligheid, hoofdpijn en misselijkheid kwamen er later ook bij kijken. Hiervoor heb ik na veel doktersbezoeken medicijnen gekregen die redelijk goed helpen. Ik heb er veel minder last van. Dit ‘ziek’ zijn duurt nu al meer dan 4 maanden.
En sinds de laatste weken/maanden voel ik me ontzettend slecht, op mentaal gebied bedoel ik dan. Ik heb steeds meer de neiging om mezelf te snijden. Ik merk dat ik op sociaal gebied totaal niet meekom en vaak dus maar een beetje stil ben, niks zeg, en me vreselijk voel.

Sorry voor het lange verhaal.

Ik hoop echt dat iemand enig idee heeft of tips hoe ik me weer wat beter kan voelen. Hulpverleners heb ik veel gehad maar die hebben nooit echt veel geholpen. En liever ga ik ook niet aan de antidepressiva want daar zie ik alleen maar slechte dingen mee gebeuren.

en al weet je niks, heel erg bedankt voor het lezen!

Lijkt me heel erg vervelend :frowning_face: Ik heb zelf ook wel eens dat ik me minder voel maar niet zo erg als jij hebt. Weet je ook wat de oorzaak is dat je je zo voelt? Aangezien je zei dat je een hele leuke vriend hebt zou je je toch juist gelukkiger moeten voelen enzo? Het is erg vervelend dat je ziek bent en misschien kunnen ze bij een andere dokter of ziekenhuis ontdekken wat het is zodat het voorgoed over gaat?

Kun je dit verhaal niet bij jouw moeder kwijt of bij goede vriendinnen of bij jouw vriend? Misschien weten die beter wat te doen omdat ze jou ook beter kennen en weten ze wat bij jou past.

Veel sterkte ermee in ieder geval! :sob::muscle:

Ik heb het gelezen, en ik heb niet echt tips of de oplossing voor je :frowning_face: Ik vind het heel vervelend voor je dat je je zo voelt! Ik heb hier ook niet echt ervaring mee, maar ik hoop dat er hier meiden zijn die je wel kunnen helpen. Ik hoop dat je je gauw weer beter gaat voelen en dat je steun mag krijgen van je lieve vriend!

hee:)

ja vooral daarom vind ik het ook zo raar en ongeplaatst. Hij betekend alles voor mij, maar toch voel ik me zo. Ik weet van mezelf dat ik heel onzeker ben, ik vind mezelf lelijk en irritant en dat soort dingen. Maar dit heb ik altijd wel gehad, mezelf lelijk vinden is de laatste tijd wel een stuk erger geworden.
Ik weet dat dit wss een soort van ketting reactie is, ik voel me kut, en dan ga ik balen dat ik me kut voel, enz. enz. Ik wil gewoon die cirkel doorbreken en gewoon blij zijn en blijven.

Met mijn moeder heb ik een slechte relatie. We hebben bijna altijd ruzie. Ze weet dat ik me slecht voel, en ze wil me ook helpen, wat ik heel lief van d’r vind. Maar toch barsten we altijd in ruzie uit tegen elkaar. Door al die ruzies heb ik vaak een grote hekel aan haar.

Ik voel de behoefte niet om het met mijn vriendinnen erover te hebben, want ik heb niet echt het idee dat we zulke goede vrienden zijn. Mijn vriend weet dat ik me slecht voel, maar meer ook niet. Ik wil hem niet het gevoel geven dat het door hem komt en ik wil hem al helemaal niet meeslepen in mijn ongelukkig-zijn.

Het zou misschien idd helpen om gewoon een keer flink mn hart te luchten. Maar ik durf het niet… ik wil ze er niet mee lastig vallen…

bedankt voor de tip, ik ga het proberen!

Wat verschrikkelijk dat je je nu zo voelt. Ik denk dat het naast hulp van je moeder,vriend en andere vriendinnen belangrijk is dat je ook aan je huisarts laat weten dat het mentaal minder met je gaat. Ik kan me voorstellen dat je niet echt meer vertrouwen hebt in hulpverleners maar toch is het belangrijk om het er even over te hebben. Zo kun je ook voor jezelf in kaart brengen wat er nu eigenlijk aan de hand is. Mijn vraag was ook wat voor medicijnen je slikt? Zouden deze als bijwerking eventueel depressieve gevoelens kunnen geven? Dan zou overstappen op een ander medicijn raadzaam zijn. Naast het om hulp vragen aan mensen is het ook altijd goed om in ieder geval elke dag iets leuks te doen. Ondanks dat je feesten niet meer leuk vind het is wel belangrijk dat je daardoor niet in isolement raakt! Ben je al eens bij een psycholoog/psychiater geweest? Dat kan ook enorm helpen.
Ik hoop dat je je snel weer beter voelt.

ik heb even de bijsluiter erbij gepakt. er staat bij soms voorkomende bijwerkingen ‘algehele malaise en gebrek aan energie’ en bij de zelden voorkomende bijwerkingen ‘geagiteerde, verwarde of depressieve gevoelens’. Ik moet deze medicijnen nog tot woensdag 3 juli nemen. Misschien dat het idd minder wordt als ik met de medicijnen ben gestopt. Het is idd een goed idee om anders even langs te gaan bij de dokter.
Ik heb al eerder bij een psychiater gelopen en ook bij 2 verschillende psychologen en 1 haptonoom.

Misschien dat het medicijn het idd versterkt, dankjewel!

Mijn eerste gedachte was ook dat het door de medicijnen komt, omdat je sinds 4 maanden die medicijnen gebruikt en sinds een aantal weken/maanden je down voelt.
Probeer het nog even vol te houden, nog 2 weekjes, en vertel het aan je vriend. Hij zal het waarschijnlijk ook erg fijn vinden, tenminste mijn vriend wel, omdat ik hem dan vertrouw en hij er rekening mee kan houden.

ik slik de medicijnen nu pas 2 weken, maar ik heb wel het idee dat het erger is geworden sinds die medicijnen. het kan natuurlijk goed zijn dat ik me al een beetje down voelde doordat ik zolang ziek was, aangezien ik wel heel gevoelig ben voor ‘down’ voelen. Ik wacht idd even die 2 weekjes nog af in de hoop dat dat scheelt.

wel raar dat ik daar zelf niet aan gedacht heb eigenlijk…

dankjulliewel voor die inbreng!

Ik heb het gelezen en het is echt heel stom :frowning_face: weet je vriendje hier van? misschien kan je bi hem een keer uithuilen zeg maar?

Erg rot voor je dat je je zo voelt. Als het erger blijft worden zou ik toch even weer langs de dokter gaan en je hele verhaal doen. Misschien kan je doorverwezen worden naar een psycholoog of iemand anders om je hart te blijven luchten.

Wat ik je wel wil meegeven is dat je moet proberen niet in je eigen negativiteit te blijven hangen. Ik deed dit altijd heel erg en dat maakt de depressie(s) alleen nog maar erger. Je kan wel keer op keer terugdenken aan alles wat er fout ging in je leven en alles wat je anders had willen zien/doen, maar dit lost niets op. Probeer je te focussen op de positieve dingen in het leven en niet altijd maar op de negatieve.

In eider geval veel succes ermee!

dat is idd een grote misstap in mijn denken, ik focus me heel erg op negatieve dingen. ik denk dat dit ook een soort ‘menselijke kwaal’ is.

Uithuilen bij mijn vriend wil ik eigenlijk wel heel graag doen, maar ik vind het zo lullig, vooral omdat hij mij ook nog nooit van die kant heeft gezien…

maarja, t zou wel goed doen denk ik.

jullie zijn echt top, dankjewel voor het serieus nemen van mijn probleem guys…

Er is niks lulligs aan het uithuilen bij je vriend. Hij is er voor je, hij heeft voor je gekozen. Hij zal het dan ook echt niet erg vinden als je plots een andere kant laat zien.
Ik heb kortgeleden ook een hele andere kant van mezelf aan mijn vriend laten zien wat ik met heel veel moeite verteld heb. Hij was erg geschrokken, maar is heel erg blij dat ik het hem verteld heb. We zijn er alleen maar sterker van geworden samen. Bovendien kan hij je dan helpen! Al is het maar dat hij laat zien dat hij om je geeft.

lastige situatie zeg, je zit zo’n beetje ‘vast’ tussen vanalles.

Herinner jezelf er altijd aan positief over jezelf te blijven. Dus niet denken; ik ben lelijk, ik ben stom, ik kan niets etc. Ik weet niet of je vaak zo denkt, maar dat wordt iig steeds minder als je probeert positief te zijn.

Denk ook nooit dat je een last bent voor je vriend, houd je niet in. Laat je vriend lekker voor zichzelf denken dat hoef jij niet te doen :wink:

En misschien kun je iets zoeken waar je je op kan focussen? tekenen, fotografie, sport…

En als laatste probeer gezond te leven; gezond eten, beweging, iedere dag minimaal 15 minuten buiten doorbrengen. Die dingen helpen serieus om je wat beter te voelen.

ja, daar heb je gelijk in, daar is ie wel ook mijn vriend voor natuurlijk…

en ik denk idd veel negatief, positief denken over mezelf bestaat eigenlijk niet bij mij…

dankjewel voor je tips!

Dit dus, en heel veel sterkte :sob::muscle:

proberen de negatieve spiraal om te zetten naar een positieve.
Hoe? geen idee…

Maar misschien geeft het je hoop dat het in één keer kan omslaan.
(zoals bij mij ook is gebeurd)
Psychologen/psychiaters konden veel kletsen, maar uiteindelijk hielp dat niet inderdaad. Het moet echt uit jezelf komen. Je moet jezelf gaan waarderen. Ik vind het echt klote voor je.

Oke sorry hier heb je vast niet zo veel aan hihi. Maar geef niet op met genieten van kleine momenten in ieder geval.

ja precies,

het helpt gewoon niet en het moet uit jezelf komen. Het is bij mij dus al een keer gewoon in 1 keer omgeklapt, dat was echt geweldig, maar ja, nu hopen dat het weer lukt.

precies wat ik ook heb gehad toen