Ik ben mijn spontaniteit verloren.

Zo zelfverzekerd, vol kletspraatjes, humor als ik voorheen had… Zo stil, gesloten en humorloos dat ik nu ben. Ik weet niet hoe het komt. Voorbeelden: ik was afgelopen week met collega’s wat gaan eten… Ik weet dan gewoon niet wat ik moet zeggen. Ik leek een beetje op de achtergrond te verdwijnen, en werd zelfs onzeker als ik iets wou zeggen en dan op het moment zelf denk van ‘nee, toch niet.’ Gisteren was ik bij het 538 koningsdag festival in Breda… Terwijl iedereen gek deed en uit zijn plaat ging, stond ik er maar een beetje te staan. Ik had niet echt het idee dat men mij zag staan… Ik voel me gewoon te vaak een vijfde wiel aan de wagen. Wat ik ook doe en waar ik ook ben. Alsof ik mezelf een beetje kwijt ben.

Iemand die dit herkent? Hoe hebben jullie dit aangepakt? Misschien dat dit topic heel onduidelijk is. Maar ik wou het gewoon even kwijt. Het lucht wel op, moet ik zeggen.

Ik heb zoiets niet meegemaakt, ik had juist eerst dat ik gesloten en verlegen was en nu ben ik steeds spontaner en meer ‘outgoing’ aan het worden. Volgens mij zit het hem met name in het hebben van zelfvertrouwen; wat is daarmee gebeurd? Zodra jij lekker in je vel zit zien mensen dat en behandelen ze je ook zo. Je zegt dat je het eerst wel had en nu opeens niet meer. Waarom die verandering in je zelfbeeld?

Ohhhh dit herken ik. In bepaalde situaties en met bepaalde mensen heb ik dit heel erg, voornamelijk bij grotere groepen (4+) en bij mensen die ik niet zo supergoed ken.
Accepteer het. Denk: ik ben nu eenmaal zo en mensen vinden me nog steeds leuk zoals ik ben. Ik heb nog steeds lieve leuke vrienden.

Dat heeft bij mij geholpen, en nu ben ik weer ‘mezelf’. Soms heb ik nog van die ongemakkelijke momenten/uren/dagen, maar het wordt steeds minder! En ik zeg het soms ook tegen vrienden, als ik rustig met ze praat (dus niet op het moment zelf), dat ik me vaak ongemakkelijk voel in dat soort situaties. Meestal komen ze me dan even redden of komen ze even een rustig praatje maken als ze zien dat ik me zo ‘gedraag’ haha.

Ik duw juist iedereen van mij weg. Als een jongen interesse toont, ik duw het weg. Ik verstop mezelf gewoon in mijn denkbeeldige hok. Waar niemand in kan komen. En ik weet gewoon niet hoe dit is gekomen. Onzeker? Dat zeker, maar hoe ik het geworden ben? Al sla je me dood.

Ik herken dit echt helemaal! Ik zit er ook al zo lang mee dat ik niet weet wat ik er mee moet. Ik hoop hier een oplossing te vinden.

@Dreamer, soms heb ik het gevoel dat het bij komt doordat ik A alles alleen doe en B ik ook al 3 jaar vrijgezel ben, waardoor ik niet iemand heb om over dit soort dingen te praten waardoor je keuzes alleen moet maken. Heb jij dat ook?

Ooh god, dit herken ik ook zo erg

Ik herken het ook, met grote groepen ben ik vaak heel stil omdat ik bang ben dat ik wat raars zeg, dat mensen me uitlachen of iets… Geen idee hoe het komt, ik ben nooit gepest ofzo…
Maar tis bij mij niet zo dat het minder is geworden, gaat juist steeds beter maar dat komt ook omdat ik weer een vriendje heb…

Herken het ! Ik heb ook nog nooit een vriendje gehad, ook omdat ik gewoon bang ben denk ik. Maar precies zoals jij het beschrijft, ben ik ook ! Ik ben alleen niet zo ´achteruit´ gegaan, vroeger was ik nog verlegener .

Ik herken het ook heel erg, alleen ik vind het dan persoonlijk niet erg. Je mist natuurlijk wel vrienden. Maar ik vind het prima in mijn eentje. (:

Ik herken mezelf echt ik nou !

ooh dit is zo herkenbaar…

Superirritant. Vroeger had ik het niet zo, toen was ik juist heel erg mezelf. Maar ik heb het idee dat als ik met mijn vriendinnen afspreek het meer een moetje wordt. We raken de band met elkaar een beetje kwijt. En met de meiden van school ben ik niet superclose. Een echte Best friend of een vriendje heb ik niet dus ik voel me een beetje verloren en alleen op de wereld ofzo.

Ik hoop dat hier een oplossing voor voorbij komt.

Ik vind het schrikbarend dat mensen zich herkennen in mijn verhaal. Ik wist niet dat het er zoveel waren :astonished:

Voel je je wel goed in je vel? Ik ben zelf al mijn zelfvertrouwen verloren en van een flapuit een muurbloempje geworden. Ik was heel ongelukkig en durfde zelf amper nog iets te zeggen, uit schrik wat verkeerd te doen. Da’s uiteindelijk terug veel beter geworden omdat ik beter in m’n vel zit. Is er iets gebeurd waardoor je je onzeker/ongelukkig voelt? Zoniet, mensen veranderen, je karakter zal ook altijd blijven veranderen :slightly_smiling_face:

Ik vraag het me soms af of ik goed in mijn vel zit, eerlijk gezegd.

Ik herken me hier ook wel in. Maar ik ben mijn spontaniteit nooit verloren. Die heb ik nauwelijks gehad. 1/2 jaar geleden wel, maar sinds er allemaal klasgenoten zijn weggegaan (geslaagd, andere school) niet meer.

Ik ben altijd bang dat als ik iets zeg in een grote groep, mensen het gewoon horen maar niemand antwoord geeft omdat ze denken: ‘oh iemand anders geeft wel antwoord’ Niet dus.

Herken ik! Alleen bij mensen die ik al heel lang ken kan ik echt mezelf zijn en vinden mij ook heel erg gezellig etc.

Maar zodra ik in een groepje van mn klas sta waar ik niet veel mee omga bijv. voel ik me echt niet op mijn gemak en heb ik ook het gevoel dat ik ze ‘afstoot’ ofzo.

En ja, als iemand interesse toont loop ik als het ware weg, idk. Gewoon omdat ik dan een soort paniekaanval van binnen krijg en niet weet wat ik moet doen. Heeel apart haha.

Precies dit! Dit is wat ik ook heb.

Ik herken wat je zegt heel erg. Vroeger kon ik echt uren praten en lachen om alles en nu denk ik echt waar had ik het dan over want ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen.