Ik ben het, echt

[i]Ik zag nog net dat hij het geweer op mijn beste vriend richtte. Het was nu alles of niets. Ik moest en zou hem redden. Ik had al eens beloofd dat ze haar leven voor Dave zou geven, en aan die belofte zou ik me houden.
Zonder na te denken sprong ik tussen de twee mensen in, en niet veel later hoorde ik een klik, een schreeuw, van mezelf, en mijn vriend die mijn naam riep, waarna alles donker werd.

Mijn ogen gingen open doordat ik iemand zacht mijn naam hoorde zeggen. Alles om me heen was wit, net zoals de kleren die ik opeens aan had. Het licht was zo fel dat ik een paar keer met mijn ogen moest knipperen voordat ik echt gewend was. “Oh je bent wakker.” De stem van een volwassen man sprak tegen me, wat me een vreemd gevoel gaf. “Wat? Huh? Hoe kom…?” Langzaam kwamen de herinneringen terug, van hoe ik mijn beste vriend gered had. “Oh ja, ik ben dood, toch?” ik zei het nog redelijk rustig, waarna ik langzaam paranoia werd. “Ik kan niet dood zijn, ik moet nog zoveel afmaken… Ik moet nog… Ik kan… En mijn ouders dan…?”
Smak.
Vaag keek ik naar de oude man – die er redelijk pissig uitzag – terwijl ik met mijn hand over mijn wang bewoog. “Wát?” “Laat me de volgende keer eerst mijn verhaal doen voordat je gek wordt…” zei de man met een rustige toon. Ik ging zitten en keek de man aan, terwijl ik aan de rand van mijn witte shirt frunnikte.
“God heeft samen met de hoge raad besloten om je een tweede kans te geven…” zei hij grinnikend, omdat hij bij de woorden ‘tweede kans’ doorhad dat hij mijn aandacht weer had. “Je krijgt het lichaam van een ander, en zal als nieuwkomer terug gaan naar je oude school, oude vrienden en oude leven, maar onthoudt goed, volgens iedereen ben je dood.”
Ik knikte, ook al wist ik niet echt hoe ik me dan zou moeten gedragen, of wat ik zou moeten doen, want ik zag al een of andere voorwaarde aankomen.
“In je nieuwe leven zal je Kimberly Marshall heten, een meisje wat eerst in New York woonde, en daar zelfmoord had gepleegd nadat haar familie haar niet meer wilde zien, omdat ze geadopteerd was. Niemand kent je, en dus ken jij ook niemand, wat je ook wil.”
Het hele verhaal verwarde me, maar ergens snapte ik het nog wel, net. “Okay, ik ga dus terug naar mijn oude leven, alleen dan als iemand anders?” De man knikte. “Maar, je moet binnen een nog onbepaalde tijd ervoor zorgen dat je oude vrienden je accepteren als jou, alleen dan in een ander lichaam. Als dit niet lukt kom je weer hier naartoe, en dan voor goed.”
Ik grijnsde breed “Okay!” zei ik, misschien iets te blij, al direct denkend aan hoe ik revanche kon nemen op de jongen die ervoor had gezorgd dat ik er niet meer was.
De oude man leek mijn gedachten te kunnen lezen, ofzo:. “Je gaat vandaag nog terug, maar als je weer omgebracht wordt krijg je geen nieuwe kans meer…” zuchtte hij.
Ik knikte en sloot vaagjes mijn ogen, als teken dat ik er klaar voor was.
Ach, laat ik maar bij het begin beginnen, want hier snap je waarschijnlijk niets van….

“Kim!” Riep Dave me nog na. Ik wreef in mijn ogen om de tranen weg te halen, en draaide me toen om. “Poes, vertel me nou… wat is er aan de hand? Waarom rende je opeens weg?” Alleen hij mocht me poes noemen, dat was al zijn bijnaam voor me sinds we samen in de zandbak speelden. Hij pakte mijn handen en keek me aan “Heb ik iets verkeerds gezegd?” de bezorgdheid droop van zijn stem, hij was net mijn vader af en toe. “Jij niet…” antwoordde ik met gebroken stem “Jack wel” Jack. Wat had ik een hekel aan hem op dit soort momenten. Hij zat in mijn klas en greep vaak elke kans om me te plagen. Maar dit was gewoon niet leuk meer. “Je moet je niets aantrekken van Jack, oké? Hij is jou niet waard” iets in zijn stem kalmeerde me, ik weet nog steeds niet wat het is, maar hij kan dat gewoon. “Nou, ga je mee terug naar de les of moet ik zeggen dat je ziek bent?” Ik twijfelde kort; als ik niet nu terug kwam, zou het alleen maar erger worden, maar ik wist niet of ik het wel droog kon houden als Jack nog zo’n opmerking zou maken. Na een geruststellende blik van Dave wist ik dat hij me zou beschermen als er weer wat gebeurde. “Goed dan, ik ga terug” zei ik met een flauw glimlachje, en Dave liet mijn handen los met een grote grijns op zijn gezicht “Zo mag ik het horen poes” samen liepen we terug naar de gymzaal, waar iedereen verbaasd op keek toen ik terug was. “Zo, dus ons kleine watje komt terug?” hoorde ik Jack met een vals grijnsje zeggen. Vreemd genoeg deed het me niets. Geen idee hoe dat kwam, maar het kon me niet meer schelen wat Jack zei, het kon me niet meer schelen wat wie dan ook zei. Ik maakte me zo groot mogelijk en liep op Jack af, terwijl ik hem recht in zijn ogen keek. Spottend keek hij terug. Na die gymles zat ik samen met Dave op ons bankje op het schoolplein, zoals altijd, toen Kai weer terug kwam. Boos keken Dave en ik hem aan. “Wat moet je, Jack?” zei Dave toonloos, “heb je haar leven nog niet genoeg verpest?” Nog een paar boze zinnen en heel veel scheldwoorden later, stond Dave op en liep kwaad naar Jack toe, gaf hem een duw en maakte zich groot.

ja, en dat had hij dus niet moeten doen. Maar hoe had hij kunnen weten dat Jack een pistool had? Ik bedoel, hij is gevaarlijk, dat was duidelijk, maar een pistool…? [/i]

ga door ermee!! spannend!!

dank jee ^,^ ben er mee bezig!

oeh spannend…

oeps, veel school, vervolg komt snel!