ik ben de reden waarom het thuis niet goed gaat

Hoi,
ik heb hier nog nooit echt eerder iets neergezet, maar ben een beetje in paniek en dus naja, daarom.

Ik ben nu 16 en kan totaal niet met mijn moeder door een deur. We hebben onmogelijk vaak ruzie en doen nooit tegen aardig tegen elkaar. Ik moet zeggen dat ik hier ook een erg groot aandeel aan heb. Ik probeer mezelf te veranderen, probeer aardiger te zijn, maar het lukt echt totaal neit.
Nu is het zo dat mijn moeder de enige persoon op de hele wereld is die ik eigenlijk niet mag. Het klinkt raar want ik bedoel het is je moeder, je schepper, je weet ik wat, maar hoe ze altijd reageert, me altijd naar beneden wilt halen, ik weet niet ik walg ervan. van de rest van de wereld heb ik eigenlijk nooit ruzie en ik krijg vaak te horen dat ik te lief voor de wereld ben en ik heb erg veel vrienden.
Van mijn moeder krijg ik juist het tegenovergestelde te horen, marleen waarom ben je nooit aardig, kun je niet een keer normaal doen, waarom denk je altijd alleen maar aan jezelf?
En nee ik ben ook niet aardig, maar het lukt gewoon fucking niet. Ik WIL het neem me iedere keer voor om het te doen, maar als ik mijn moeder dan spreek is het meteen weer een felle discussie.
Mijn vader kiest altijd mijn moeders kant.
Praten lukt niet, aangezien we dan boos worden op elkaar, en het gesprek toch altijd weer uitdraait op ´Marleen, je draagt nooit iets bij aan het gezin, je bent zo onaardig, je verwacht dingen van ons die je zelf niet kan geven.´ omdat ze weten dat ik op dat vlak gewoon geen argumenten meer heb.

Laatst zei mijn moeder; het is maar het beste als je zo snel mogelijk het huis uit gaat.
Ik heb net met mijn vader gesproken, en die zei ook dat, twee mensen die zo tegen elkaar doen niet in eenzelfde huis kunnen leven, en dat ik als ik me niet ging aanpassen, degene was die uit huis zou moeten.

Ik word hier zo triest van, want ik wil het niet, ik wil het niet. Ik wil gewoon dat we allemaal happy zijn en dat ik wel gewoon met mijn moeder overweg kan. En ik weet niet meer wat ik moet doen. Als ik niet reageer op mijn moeder, word ze boos, reageer ik wel, word ze ook boos. Damn, whatthehell should i do…

Echt heel vervelend voor je! Ik zou toch proberen om een gesprek met je moeder aan te gaan. Schrijf haar misschien een brief waarin je uitlegt dat je dit niet meer wil en dat je wil veranderen, maar dat dat wel van twee kanten moet komen. Met een brief kun je ook niet boos worden op elkaar en kunnen jullie allebei rustig nadenken over wat je wilt zeggen. En heb je geen andere familieleden die kunnen helpen misschien? Heel veel sterkte ermee!

Ik had dit vroeger ook heel erg en dat komt waarschijnlijk omdat jullie ook heel erg op elkaar lijken (al zie je dit zelf niet). Nog steeds kan ik niet met mijn moeder door één deur, maar het gaat vanzelf wel beter zodra je uit de puberteit bent. Want daar heeft het ook wel mee te maken, dat ruzie maken enzo.
Maargoed, dat maakt de situatie nu natuurlijk niet beter. Ik vind het wel een beetje apart dat je moeder zegt dat je maar zo snel mogelijk het huis uit moet gaan. Probeer gewoon zo min mogelijk om haar heen te zijn, misschien helpt dat een beetje. En sowieso ook altijd rustig blijven, hoe lastig dat ook is soms.

Ik had hier vroeger ook last van bij mijn vader, wij hebben zulke dramatische ruzies gehad, echt ongelofelijk. alleen het was wel altijd gezellig als we geen ruzie hadden.

Maar wat ik je echt wil meegeven: Als er structureel ruzies zijn thuis, ligt het nooit aan 1 persoon. Ik ben ook niet de makkelijkste, en ben met mn ouders naar een psycholoog gegaan en toen is het helemaal opgelost. Blij dat ik dat heb gedaan, en raad het jou ook aan.

Misschien kun je overleggen dat je een tijdje ergens anders kunt verblijven? Dan kun je rustig bekijken hoe je verder wil, en je ouders kunnen dat dan ook. Kun je gelijk een beetje bijkomen.

Ze kunnen je zoiezo niet zomaar uit huis plaatsen, en om je leeftijd zou je dan zelfs al vrijwillig uit huis geplaatst kunnen worden. Zodat je je eigen keuzes kunt maken, maar nog wel met enige begeleiding van je ouders.

Zo door blijven gaan is in elk geval geen oplossing als ik dit zo hoor…

Aah bedankt allemaal voor jullie lieve reacties :slightly_smiling_face:! Die brief is misschien wel een goed idee ja.

En het klopt ook wel dat als we een tijdje minder bij elkaar in de buurt zijn geweest het weer beter gaat.

Maar het is wel een beetje zo dat het erg lastig is om je moeder weinig te zien, tenminste bij mij, we leven in hetzelfde huis, eten altijd met elkaar.

Misschien is een psycholoog ook wel een goed idee, maar meestal ligt het voornamelijk aan mij, en dan is het niet zo dat we samen naar een psycholoog gaan, maar dat ík naar een psycholoog zou moeten.

Verder is het ook een kwestie van vertrouwen denk ik, zij vertrouwt mij niet en ik haar niet. Ik heb ooit te kampen gehad met een eetstoornis, maar mijn ouders zagen niet dat het afvallen een eetstoornis was. volgens mij hadden ze juist zoiets van, jeej marleen word ook eindelijk mooi. Ik heb het ze een paar weken terug verteld, dat ik heb gekotst, flauw ben gevallen enz. Ze zijn er daarna nooit meer op terug gekomen. Ik weet niet. het komt er allemaal bij en het voelt zo klote, en het word er eigenlijk alleen maar erger op.

ik heb geen idee hoe ik hier advies over zou kunnen geven, maar in ieder geval succes en sterkte!

Ik denk dat het dan inderdaad wel een goed idee is om naar een psycholoog te gaan. Waarschijnlijk worden je ouders er dan toch wel bij betrokken, omdat jullie toch samen naar een oplossing moeten zoeken! In ieder geval heel veel succes! :hugs:

Jeetje wat naar! Ik snap dat je je hier vervelend onder voelt: Hier ff wat opties op een rij:

  • Ik heb ook bij een psycholoog gelopen, dat heeft ontzettend veel geholpen. Laat je niet weerhouden door het idee dat je het zelf niet aankunt/gek bent/weet ik het wat als je naar een psycholoog wil. Dat ben je niet! Plus deze mensen zijn opgeleid om jou te helpen en hebben voor dat beroep gekozen omdat ze dat ook graag willen! Je kan gesprekken alleen hebben en af en toe met je ouders erbij, een psycholoog kan ervoor zorgen dat het gesprek rustiger verloopt. Wie weet wordt het dan ook makkelijker om naar elkaar te luisteren.
  • inderdaad een brief is een goed idee. Vraag in je brief of je moeder je een brief terug schrijft in plaats van dat ze er met je over praat. Dan is de kans op ruzie kleiner en misschien kun je dan haar ook wat beter begrijpen. Misschien heeft ze het wel heel moeilijk met het feit dat jullie zo vaak ruzie hebben, maar vindt ze het moeilijk om dat gewoon tegen je te zeggen, wie weet.
  • ga het gesprek met je vader aan. als je niet met je moeder kan praten, ga even met je vader apart zitten. Zeg hem dat je het zo vervelend vindt! Misschien heeft hij goede raad om het op te lossen. Ik weet dat je niet uit huis wil, jij weet dat. Maak het hem rustig duidelijk en probeer samen naar nieuwe oplossingen te zoeken!
  • probeer een lijstje te maken met huisregels. Beetje kinderachtig misschien, maar het kan helpen. Dus bijv heel simpel: elkaar laten uitpraten, als je boos voelt worden even weglopen (en de ander hoort daar ook respect voor te hebben) etc.
  • Probeer er met andere familieleden over te praten? Misschien kun je wel heel goed overweg met je tante of opa en kun je daar je verhaal kwijt. Zij kennen je ouders ook heel goed waarschijnlijk dus misschien hebben zij andere tips voor je.
  • Ik weet hoe je je over je moeder voelt, maar doe eens iets leuks voor haar. Maak het huis schoon, bak een taart, koop een bos bloemen of een lekker luchtje. Verras haar en laat haar zien dat je wel thuis wil blijven en dat je het echt probeert.

Nu ben ik een beetje door mijn ideeën heen maar misschien heb je er wat aan! Succes!!

Ik zou inderdaad eens naar een psycholoog gaan. Niet omdat ik denk dat je gestoord bent, maar omdat het misschien prettig voor je is om eens met een objectief iemand over de situatie te praten. Zij kan je dan misschien tips geven hoe je de situatie aan kunt pakken.
Als je moeder er voor openstaat, kun je ook samen gaan. Maar ik denk dat het ook al een heel verschil zal maken als je alleen gaat hoor, omdat je dan laat zien dat je er echt iets aan wil doen. :slightly_smiling_face: