Ik ben de draad kwijtgeraakt, hoe moet ik die weer vinden?

Heyy, ik heb een nieuw topic gemaakt. Allereerst omdat ik zelf de draad kwijt ben en er misschien nog wel meer draadloze mensen rondlopen die het even niet meer weten en behoefte hebben aan de objectieve kijk van anderen. :sob::muscle:

Okee…eerst de korte versie voor mensen die geen zin hebben om een heel verhaal te lezen. :sunglasses:

Een paar maanden geleden ben ik een oom verloren. In die periode had ik even niet zoveel zin om mijn huiswerk perfect bij te houden. Ik had het voor die tijd al heel druk met school, bijbaantje en rijles, maar nu heb ik het gevoel alsof ik het niet meer bij kan houden.
Het is niet zo dat ik een ouder ben verloren, het is ook niet zo dat ik extreem veel dingen moet doen. Ik weet alleen even niet meer hoe ik mijn gevoel (thuis) moet combineren met alle verslagen en toetsen (school).

Okee…en dan nu de lange versie voor de echte diehard-lezers :dancing_women:

Ik zit nu in 5vwo en dat betekent verslagen, verslagen en nog maar eens een verslag. Ik ben altijd wel een persoon geweest die goede cijfers haalt zonder al te veel te leren. Ik ben wel wat meer op de achtergrond in de klas maar die mensen moeten er ook zijn. Ik heb gewoon vriendinnen om me heen, kan wel wat sporten en heb het erg naar mijn zin. (Even voor wat background info) Maar de lichte ellende begon al net voor Sinterklaas. Ik heb dit jaar voor het eerst een bijbaantje en ik begon vrolijk met rijlessen.:metal: Ik merkte wel dat het wat energie koste. Naarmate de tijd verstreek, werd ik steeds meer gestresst van dat alles, ik kon het allemaal wel bijhouden, maar dan ook nog maar net. Maar goed dat heeft iedereen denk ik wel…

Begin februari werd mijn oom ziek. Na wat onderzoeken bleek longkanker te hebben. Onze familie wilde het liever nog niet bekend maken aan iedereen, dus we bleven wat vaag praten als mensen vroegen naar mijn oom. Mijn opa heeft ook longkanker gehad (is eraan gestorven) dus wisten we wat ons te wachten stond. We dachten: die blijft nog wel een jaartje bij ons… Nou niet dus. Anderhalve week na de operatie belande mijn oom weer in het ziekenhuis en werd naar huis gestuurd met de mededeling dat hij binnen enkele dagen zou sterven. Mijn tante en mijn neef en nicht hebben werkelijk alles gedaan voor hem. De laatste week kon hij niet meer dan op ben liggen met zo’n ding voor zuurstof in je neus en morfine. De dinsdagavond zijn we bij mijn oom op bezoek geweest, wetende dat het waarschijnlijk de laatste keer was. Pas die week heb ik aan een paar vriendinnen verteld hoe het er met mijn oom voorstond. De donderdag overleed hij. Ik kreeg het uit school te horen en ben vrijdag maar thuisgebleven. De donderdag daarop volgde de begrafenis. Aan mijn vriendinnen heb ik niet echt veel verteld over de begravenis, alleen dat het een…tja hoe zeg je dat…mooie begrafenis was. Ik wilde niet de hele pauze lang praten over wat mij bezighield, omdat ik wist/dacht dat hun niet wisten hoe ze moesten reageren en bovendien vond ik het niet heel erg om het er niet over te hebben.

Het gewone leventje ging weer door met als verschil dat mijn moeder soms over te toeren was (zij was de zus) Maar op een een of andere manier kon ik me er niet meer goed toe zetten om met school bezig te gaan. ( Niet dat ik zo heeel erg verdrietig was, maar ook niet extreem blij en bovendien nog steeds gestresst)

Nadat ik in de toetsweek wat slechte cijfers haalde, besloot mijn moeder te bellen met school. Ik mocht een extra toets herkansen! Helemaal mooi, alleen deed ik dat niet omdat ik daar geen tijd voor had. Uiteindelijk ontving mijn mentor een mailtje over dat mijn oom was overleden. Ik heb eventjes met haar gepraat en vertelde haar dat het wel redelijk goed ging. Ze zei dat ik rustig aan moest doen en dat ze het knap vond dat het zo goed ging.

Dan nog een bijkomstig verhaaltje (je mag het overslaan): Mijn oma brak haar heup drie weken na mijn oom. (is dus nu haar zoon en man kwijt, maar is ontzettend sterk) We gaan steeds ziekhuis in en ziekenhuis uit. Ze heeft al twee operaties achter de rug, omdat de eerste niet goed was.

Nu zijn we twee en een halve maand later en ik kan er gewoon maar niet tegen dat iedereen ervanuit gaat dat ik 's nachts goed slaap, dat ik het huiswerk goed maak, dat ik supergoed mijn best doe. Ik kan er gewoon niet tegen dat er niemand is die vraagt hoe het echt met me gaat. :thinking:
Laatst moesten we een huiswerkopdracht inleveren bij mijn mentor. Ik had het nog niet gemaakt (te druk) Haar antwoord: Ow Ow… nou…daar schrik ik even van. Ik zie jou altijd als een plannend wezentje die heel zelfstandig is waar je niets aan hoeft te doen… -stilte- Nou lever het volgende week maar in.

Vanmiddag fietste ik met mijn vriendin terug naar huis. Ik dacht; ik wil nu wel vertellen dat het afgelopen weekend mijn oom en tante zoveel jaar getrouwd hadden geweest. Maar het kwam er gewoon niet uit. :bored:

To the point:
Ik ben de draad verloren en ik weet niet precies hoe. Maar ik moet de draad weer snel terug vinden want ik heb nog maar anderhalve week school. Hebben jullie tips waar ik de draad kan zoeken?

Als je dit helemaal gelezen hebt is dat wel een bedankje waard :bowing_man:

Als je nog maar anderhalve week school hebt, en je staat (denk ik) op overgaan, zou ik het gewoon nog even uitzitten. Maar daarna zou ik wel prioriteiten stellen en doelen. Als jij school, bijbaantje, rijles, sociaal leven niet goed weet te combineren moet je misschien wat rustiger aan doen met bv. bijbaantje of minder vaak rijles.

Het komt op mij een beetje over alsof je doet dat het goed met je gaat bij iedereen. Als jij bijv. je mentor vertelt dat het goed gaat, dan gaat ze daar ook vanuit - en dan blijven mensen niet meer doorvragen hoe het met je gaat, zeker niet als je vriendinnen bijv. denken dat jij daar geen antwoord op wil geven. Als je dus wil dat zij meer weten, als je wil dat ze meer rekening ermee kunnen houden, dan zul je toch jezelf iets minder groot moeten houden denk ik.

Ik snap je! Heb ook zoiets meegemaakt dit jaar, maar als je echt nog anderhalve week moet, en je staat op overgaan, doe dan rustig aan. Ze gaan je echt niet laten zitten als je deze week wat rustiger doet. Laat je zelf tot rust komen, geef het een plekje. En vertel het tegen je mentrix, ook al duurt het schooljaar nog maar kort. Dan kan ze volgend jaar er verder meegaan. Heel erg veel sterkte toegewenst! Je mag me altijd noten als je ergens over wil praten, dit jaar heb ik ook twee familie leden zien sterven aan kanker

Al bedankt voor jullie reacties. :bowing_man:
@ eefiye Ja, ik sta op overgaan (als ik al mijn ca’s afmaak) Ik ben al minder gaan werken en ik ben geslaagd voor rijbewijs :grinning_face_with_smiling_eyes: Maar inderdaad denk ik ook dat het misschien wat rustiger moet allemaal. @Ling Ja dat is dus precies waar ik mee zit. Toen ik tegen mijn mentor zei dat het goed ging, ging het ook redelijk goed, alleen is het steeds een beetje minder geworden. En achteraf heb ik dan weer spijt dat ik niet gezegd heb waar het op staat. Maar goed, ik moet denk ik de laatste paar weken even doorhobbelen en volgend jaar weer nieuw jaar

@ Espérance Dankjee, ik ga mijn best doen! Jij ook veel sterkte

Neem in de vakantie alle rust die je nodig hebt, en als je er niet over wil praten is dat ook goed! Iedereen verwerkt dingen op zijn eigen manier.