ik ben bang

Vorige week is het ongeveer precies een jaar geleden dat iets vreselijks gebeurde.

mijn (ex)-collega zoende mij voor de neus van mijn vriend, we waren allemaal dronken, en ik duwde die jongen weg, mijn vriend was zo over de toeren heen en gooide mij op de grond en noemde me hoer(!?) die jonge vluchten weg, en mijn vriend had zijn broer en zijn vrienden gebeld. Die kwamen dus, en ik kreeg alles over me heen, terwijl ik er niks aan kon doen, die verliefde collega van me weg duwde. Toen heb ik een van die vrienden van die broer geslagen, want die was helemaal op mij aan het trippen enzo, hij was 26 en ik toen 17. Mijn vriend heeft toen mijn moeder gebeld en is door haar naar huis gebracht, en ik ben met mijn nicht mee naar huis gegaan. Vanaf toen is mijn depressie begonnen en heb ik echt overwogen om zm te plegen omdat ik het mezelf niet kon vergeven.

die avond spookt elke dag door mijn hoofd, laat me niet met rust en achtervolgd me gewoon.

Ik ben daarna zeker een half jaar gestalkt en bedreigt, door die collega. Omdat ik niet verliefd op hem was, ik heb alleen maar aardig gedaan altijd tegen hem op t werk, en dat vatte hij dus op dat ik hem leuk vond??
Ik durf niet meer alleen over straat, loop liever 1 km naar een andere bushalte, omdat ik anders langs die frituur moet waar ik werkte (direct ontslag genomen) en waar hij nog steeds werkt. Die frituur ligt in de straat achter mijn huis. we gaan er ook trouwens niet meer heen om te eten of eten te halen.
Ook durf ik echt niet alleen op het station te staan, omdat ik hem toen daar eens tegen ben gekomen en hij me met een smerige bedreigende kop aankeek en ik ben toen weggerend. Hij is zo eng. ik hyperventileer elke keer als we al met de auto langs de frituur komen.

maar dus, vanavond is er weer kermis, en pap en mam hebben een bbq georganiseerd, en daarna gaan we met z’n alle naar het kermis terrein omdat daar optredens zijn.
Ik durf niet, ik weet zeker dat ik hem daar tegen ga komen, en als dat gebeurt weet ik echt niet wat er gaat gebeuren, ik denk dat ik helemaal flauw ga vallen van angst of wat dan ook. vorig jaar stond hij mij en mijn vriend namelijk met een groep op te wachten voor de tent, om ons eens flink onder handen te nemen.

Ik heb de hele nacht niet geslapen, ik zit nu te janken, en ik moet mee.
hebben jullie tips voor me :cry:

mijn vriend en ik zijn trouwens nog steeds samen. Hij heeft ingezien dat die collega mij wilde, en ik niet die collega.

sorry voor het lange verhaal, maar zo heb ik t wel in het kort uitgelegd.

http://www.youtube.com/watch?v=j7h_b-YA5qM

als je vriend het ‘begrijpt’ waarom zit hij en zijn vrienden nog achter je aan? of begrijp ik het helemaal verkeerd.

mijn vriend niet! Die collega!

@ Kim99, die collega zit met zijn vrienden achter haar aan, niet haar vriend.

@TS, wat heftig dit! heel veel sterkte en succes met het verwerken. Het is erg moeilijk maar je zult er bovenop komen. Ik vind eigenlijk dat je altijd een mobieltje bij je moet hebben (heb je vast wel). als er dan iets gebeurt kun je de politie bellen en krijg die creep misschien een straatverbod. Ik zou sowieso overwegen om hem een straatverbod opgelegd te laten krijgen. dan mag hij dus niet binnen een straal van … meter bij jou komen. Hoe het nu gaat kan het niet… Misschien moet je ook naar een psycholoog om erover te praten. Dat klinkt gelijk heel ernstig, maar het kan alleen maar helpen. Verder vanavond gewoon erheen gaan, plezier maken en ervoor zorgen dat je nooit alleen bent.

succes!

dankje janet !

ik denk dat ik het gewoon op een zuipen ga zetten, heel veel plezier maken… misschien geniet hij van mijn angst, zn creep is het wel. en als hij ziet dat hij mij niks meer doet dan stopt hij misschien?

Waarom MOET je erheen? Dat snap ik niet helemaal… Als je het zó naar vindt snappen die anderen toch ook wel dat je liever niet gaat?

Mijn ouders vinden dat ik me niet moet aanstellen, “het is immers al een jaar geleden”
ze wil dat ik gewoon met de hele groep mee ga naar de optredens

Dat lijkt me echt een dom idee. Als je dronken bent weet je toch niet altijd waar je nou eigenlijk mee bezig bent en doe je veel eerder dingen die je normaal niet zou doen. Dan gebeuren er juist dingen die je liever niet wilt.

Waarom doe je geen aangifte?

Wat een zak, die ex collega!!! Als hij je nog steeds zo gemeen aan kijkt, kijk je gewoon gemeen terug naar h’ m, en als dat niet lukt en je komt hem tegen en hij bedreigt je ofso iets weer, moet je het maar vergeten en misschien de politie bellen, jij kunt er dan verder ook niets meer aandoen.

Ga met je vriend en bijlf bij hem in de buurt? Of blijf bij je ouders in de buurt:?:

Zoek hulp voor traumaverwerking, want het is niet gezond om te hyperventileren als je ook maar denkt bij hem in de buurt te komen.
Als hij je alleen gemeen aankijkt, oke, kun je verder niks doen, als je meer last van hem hebt dan dat kun je hem aangeven etc.

Ik zou zowieso bij je vriend en/of ouders blijven en ik zou ook aangifte doen van stalking. Waarom heb je dat eigenlijk nog niet gedaan? En wat ik zowieso niet zou doen is “het gewoon op een zuipen gaan zetten” Dan gebeuren er juist dingen die je niet wil omdat je dan niet goed kan denken enzo.

Aangifte doen van stalking, nooit alleen ergens heengaan, ook niet om drinken. Zorg dat je je mobiel ten alle tijde binnen bereik hebt en ga het vooral niet op een zuipen zetten. Het is misschien beter om alert te blijven.

Heel veel sterkte ermee. En ga hulp zoeken bij traumaverwerking zoals hierboven al is genoemd. Dit is heel ongezond

Hij kickt heel erg op je angst. Sowieso spoort hij al niet helemaal dat hij je zoent waar je vriend bij is. Dat is wel echt iets ondenkbaars. Ik zou aangifte doen en die andere jongen gewoon negeren en laten. Fijn dat je vriend en jij ondanks dit gewoon nog bij elkaar zijn.

Heel veel succes.

Als jij je vriendje bij je hemt moet je je veilig voelen.
Die collega zal niets ondernemen.

Als jeje echt niet veilig voeld zal ik de politie erbij halen en aangifte doen
Maar voor derest zou ik ook gewoon er voor zorgen dat je niet alleen
Ik wens je veel succes meid en over die kermis
Zeg dat je je niet lekker voeld, maar misschien is ht beter alsje toch mee gaa want anders zit je voor derest van je leven in huis
xx
Up

Wat een creep! Je moet heel duidelijk aan je ouders uitleggen dat je super angstig voor hem bent. Je ouders zeggen dat je je aanstelt, maar dat is helemaal niet waar! Je hebt een trauma en dat is heel normaal door zo’n situatie. Schakel de politie in en ga bijv. naar een psygoloog, of praat er met iemand anders over die je kan helpen.