Ik begin liefde te haten.

Hoi meiden, ik zal het kort proberen te houden.

Mijn vriend(?) en ik zijn nu meer dan een jaar samen. Nouja, samen… het is 2 maanden geleden uit gegaan door de vele ruzies die we hadden. Nu willen ‘‘we’’ het rustig aan doen maar dit duurt inmiddels al vanaf Pasen. Hij heeft het zo’n 3 keer voor mekaar gekregen dat ik erachter ben gekomen dat hij met andere meiden praatte/flirtte op echt rare manieren zoals ik hem niet eens ken… via facebook/whatsapp. In het echt heeft hij nog nooit iets gedaan met meiden.

hij zegt dat het door zijn verleden komt en dat hij de drang voelt om zich te laten afwijzen door die meiden (daarom zet hij zich ook echt voorschut in die gesprekken…) omdat hij zich dan kan bewijzen dat hij gewoon een kneus is… Hij heeft de afgelopen jaren helaas veel shit meegemaakt…

Maar goed, hij moest erbij huilen toen hij het vertelde dus ik geloof hem hier in… maar het blijft gewoon heel erg raar vind ik. Gewoon een smoes. aangezien ik erachter ben gekomen toen we 2 maanden hadden, toen we een jaar hadden en nu vorige week weer via een vriendin! Maar dit keer stopt hij er ‘‘ECHT!’’ mee. voor de derde keer. -.-

Nu komt er ook nog eens bij dat hij begin juli 2 maanden vertrekt om in het buitenland te werken. En een vaste relatie hebben we ook nog niet. Daar tegenover vind hij dat ik eerst aan mezelf moet werken en dat we tegelijkertijd aan de relatie werken. En telkens als ik bij hem ben doet hij meer dan lief en verzekerd me van onze liefde samen. Hij praat over de toekomst en ik zie ook dat dit oprecht gemeend is. Hij zegt ook dat hij mij echt als mijn meisje wilt en doet alles voor me. Ik hoef maar wat te vragen en hij doet het.

Maar toch kan ik het verleden niet van me af zetten, ik wordt he-le-maal gek in mijn hoofd. Ik heb 0% vertrouwen meer in hem en ik wil het zo graag terug krijgen. Op sommige momenten kan ik me echt niet beheersen en blijf ik hem (lelijke) whatsappjes sturen. Het gebeurd gewoon en ik kan het niet tegen houden. Ik moet zulke dingen dan gewoon zeggen… en daardoor verpest ik alles nog meer terwijl ik juist wil dat het weer goed komt. Want zonder die acties van mij zouden we weer gelukkig zijn geweest met elkaar. Het gaat hem ook erg irriteren en voor hem loopt de emmer ook over op gegeven moment. Meer dan mij gerust stellen kan hij ook niet doen. Hij heeft mij ook zijn wachtwoord van Facebook gegeven…

Daarom begin ik liefde te haten, omdat het mij op sommige momenten intens gelukkig maakt maar op andere momenten weer intens verdrietig en dat wilde ik dat ik hem gewoon liever nooit had ontmoet…

Nu ik dit terug lees merk ik hoe belachelijk het eigenlijk is dat ik überhaupt nog met hem verder wil. Maar ik hou gewoon zoveel van hem dat ik hem echt, echt niet kwijt wil en het echt wil laten werken. Ik ben benieuwd of er andere meiden ook in deze situatie zitten of hebben gezeten.

Reacties van dat ik bij hem weg moet gaan daar heb ik dus niks aan want dat wil ik ook niet.

Liefs x

Ik begrijp je volkomen, maar het enige wat je op dit moment kunt doen is veel met hem erover praten, uithuilen, etc. Wees duidelijk over hoe je over elkaar voelt. En weet je, er is geen enkele relatie die niet door shit gaat. Maar als jullie echt voor elkaar willen gaan, weet ik zeker dat je hier over een paar jaartjes op terug kan kijken, samen met hem.

Ik zou goed met hem praten en alles aan hem vertellen dat je dwarszit, vertel eerlijk dat je geen vertrouwen er meer in hebt en misschien als hij dan echt alles weet kunnen jullie er samen uit komen?

je vertrouwt hem niet, je hebt geen vaste relatie en hij belazerd je voor de 3e keer(waarbij hij dus flirt met andere meisjes, om een of andere domme smoes)
Maar je houdt zoveel van hem?
Lijkt me niet echt een stevige relatie. Ik denk dat je beter je geluk ergens anders kunt zoeken.

Jij moet aan jezelf werken van hem? Maar hij is wel diegene die met zijn vreemd/laag zelfbeeld alle problemen veroorzaakt. Ik vind dit een beetje de omgekeerde wereld.

Ik heb er heel goed met hem over gepraat en hij gaf mij er gelijk in dat het probleem bij hem ligt en niet bij mij… Hij zegt mij dat hij mij echt niet kwijt wil en alle lieve dingen die je maar kunt bedenken. Hij verzekerd mij dat als hij terug komt van zijn twee maanden werk-vakantie in blanes, hij aan mij bewijst dat hij echt te vertrouwen is en dat we gelukkig worden zoals het hoort te zijn. Hij ziet een toekomst met mij en het komt allemaal goed.

Dit zijn zijn woorden.

Vanbinnen voel ik me gewoon verscheurd. Helemaal als ik niet bij hem ben. Ik ben gewoon zo bang dat hij weer met andere meiden whatsappt. Gewoon niet te beschrijven hoe achterdochtig ik ben. Is dit normaal na zoiets? Het lijkt alsof ik het gewoon niet van me af kan zetten terwijl ik het zo graag wil. Hij zegt dat er tijd overheen moet gaan en dat hij ervoor gaat zorgen dat het weer goed komt allemaal. Daar zou ik dan blij mee moeten zijn toch en hem weer mijn vertrouwen moeten geven. Maar het lukt niet. Ik ben te paranoïde… Ik denk dat het te laat is om dit ooit weer goed te krijgen, maar mijn hart wil het dus ik blijf proberen… Wie weet wat de uitkomst zal zijn over een tijd…

Ik vind het normaal dat je een beetje achterdochtig bent na alles wat er gebeurd is… Hoe graag je het vertrouwen terug wil, dat heeft tijd nodig, hij zal zich ook moeten bewijzen dat hij niet nog een keer de fout in gaat. Het heeft tijd nodig.

Als jullie er allebei 100% voor gaan komt het wel goed denk ik.
Succes meid!