Ik balanceer tussen hem en mijn ouders.. --> Manipulatieve relatie?

Hey lieve meiden!

Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat ik zelf in een situatie zoals deze terecht zou komen, maar ik weet gewoon écht niet meer wat ik nu moet doen. Ik probeer er geen al te lang verhaal van te maken, maar wel een zo helder mogelijk beeld te scheppen. Om trouwens herkenning te voorkomen heb ik even een anoniem account voor de zekerheid gepakt.

Iets minder dan een halfjaar geleden leerde ik in eerste instantie mijn beste vriend kennen via Tinder. Ontzettend toevallig was, was dat hij maar 5 minuutjes van mij vandaan woonde en we elkaar nog nooit hadden gezien. Naarmate we langer praatte, kon ik enorm goed met hem praten en andersom ook. We hebben het veel over ons verleden gehad, over de ziekte die hij heeft overwonnen en over mijn slechte periode waar ik eindelijk weer overheen was gekomen. In de tijd dat ik vrijwel 24/7 whatsapp contact met hem had, toegegeven dat ik hem zelfs leuk begon te vonden, scharrelde ik nog met iemand anders die mij helaas als ‘‘1 van de’’ behandelde. Ondanks mijn beste vriend toegaf dat hij voor me was gevallen, we een paar keer samen ranja hadden gedronken bij hem thuis haha, liet hij me niet in de steek toen ik vertelde dat ik nog met iemand scharrelde ondanks ik dat niet had vertelt. Hij had pijn, maar bleef bij me. Hij bood me hulp en steun, ondanks dat ik niet tussen hem of die scharrel kon kiezen. Hij stond achter mijn keuze, hoe dan ook… En na veel verdriet heb ik voor mijn beste vriend gekozen, waar ik wederzijdse gevoelens voor had gekregen.

En zo begon onze relatie, eigenlijk zonder dat het ooit officieel bevestigd was. We begonnen een ontzettend leuke tijd, hij nam me mee naar zijn vriendengroep en samen werden we intens gelukkig. We leken wel klef en bef, haha. Maar goed… Op een gegeven moment leerde ik een keerzijde van hem kennen. Er speelde nog steeds ontzettend veel verdriet en agressie van zijn verleden in hem, wat zich uitte in schreeuwen naar mij toe en op een gegeven moment ook beetpakken. Uiteindelijk dan had hij spijt en maakten we het goed, maar het werd van kwaad tot erger en zo kwam dit een paar keer per maand voor… Hij kwam opeens minder vaak bij mij thuis dan normaal, ik begon op mijn tenen te lopen omdat ik alles goed wou doen in zijn ogen en hem niet zo boos en agressief wou zien… En mijn ouders begonnen hem anders te zien, omdat ik altijd alleen nog maar daar was en bijna niet meer met hem uit zijn huis kwam. Mijn moeder sprak dit een keer naar mij uit via een appje, dat ze mij ook graag wel weer wou zien en ik anders maar bij hem in moest wonen. Toegegeven was ik, vooral in mijn vakantie, gewoon heel vaak bij hem en zijn we niet eens even bij mijn ouders langs geweest. (Ik woon nog thuis hoor, hij ook haha)

Nouja, hij zag dat als kwaad in en we hadden een week lang ruzie omdat mijn moeder zijn vrije dag verpeste en ik voor haar opkwam. Toen het eindelijk die vrijdag weer goed ging en ik bij hem kwam waar zijn vrienden ook waren, was er thuis nogal onduidelijkheid bij mijn vader. Ik zou in eerste instantie 's avonds laat lopend, erna heb ik de auto gepakt. Mijn vader dacht echter dat ik alleen lopend zou gaan, waardoor hij mijn vriend berichtte dat een echte vent zijn meisje in het donker wel tegemoet zou lopen. Mijn vriend wist van niets en ik vond het raar, maar kreeg later pas door dat mijn vader het gewoon verkeerd had begrepen. Mijn vriend was echter weer ontzettend kwaad en heeft het, toen ik bij hem thuis kwam, de hele avond erover gehad. Hij schold mijn vader tegen mij uit, wenste hem de dood toe en zweerde dat hij mijn ouders nooit meer hoefde te zien. Ik heb ontzettend gehuild, zijn ouders waren er wakker van geworden en hen wist hij eveneens te overtuigen dat mijn vader beweerde dat hij niet goed voor mij was. Hij eiste aan mij dat mijn vader zijn excuus aan zou bieden, anders zou hij nooit meer op welke manier dan ook in contact willen komen. Ik balanceer dus letterlijk tussen hem en mijn ouders in…

Mijn vriend luistert niet naar mijn verdriet, ook al heb ik aangegeven dat mijn vader het niet zo bedoelde. Mijn vader zei dan ook dat hij het verkeerd had begrepen, maar dat mijn vriend het niet zo zwaar moest tillen en omdat hij een excuus ‘‘eist’’ en mij hierbij de dupe laat zijn door ook agressief naar mij te doen, weigert hij zijn excuus aan te bieden. Ik snap mijn vader wel, maar hij kon ook even zeggen; verkeerd begrepen… Mijn vriend reageert alleen zo heftig en agressief dat ik moet kiezen tussen hem of mijn ouders, en dat als ik niet kan leven met het feit dat hij mijn ouders nooit meer wilt zien, we dan maar een einde aan onze relatie moeten maken.

Ik zit gewoon zo onder druk, niet meer lekker in mijn vel, huil regelmatig en ben ontzettend bang dat hij weer uitvalt. Hij heeft verschillende keren gezegd tegen mij dat hij naar mijn huis gaat en mijn vader op zijn ‘‘vieze egoïstische en narcistische gedrag aanspreekt’’ en dat hij ‘‘klappen kan krijgen’’. Volgens hem weten zijn vrienden het ook en zijn die het volledig met mijn vriend eens, terwijl zijn vrienden mij laatst nog zeiden toen mijn vriend even weg was; lieverd, doet hij wel lief tegen je? Anders moet je het echt zeggen hé. En geloof me, mijn vriend is 150% goed voor me. Hij let echt op me, is er voor me en zorgt ontzettend goed voor me. Behalve als hij boos is… Dan kan hij uitvallen, me duwen of hard beetpakken. En nu dit gedrag tegenover mijn ouders… Ik kan er gewoon niet meer tegen. Ik wil zo graag dat het gewoon goed is, hij hier thuis komt en alles gewoon in balans ligt. Heb zooovaak geprobeerd te praten met hem, mijn gevoel geprobeerd uit te leggen… Maar het doet hem gewoon niets. Hij blijft bij zijn punt. Als ik dan denk aan uitmaken dan begin ik eigenlijk al weer te huilen, juist ook omdat ik denk aan al die momenten van eerst. Ik wil hem niet kwijt en zeker niet om zoiets… Maar dan denk ik ook; als je zoveel van je meisje houdt, waarom laat je haar dan een soort van ‘‘kiezen…’’?
Hij heeft ook wel eens gezegd dat zijn leven niets meer waard is zonder mij en hij dan beter een touw om zichzelf heen kon knopen… Wat mij dan weer bang maakt. Ik zit gewoon met mijn handen in mijn haren.

Haha, nu is het toch een lang verhaal geworden… Ik weet ook niet zo goed waarom ik dit allemaal vertel. Misschien om van me af te schrijven, want ik kan hier ook niet echt met mijn ouders over praten en mijn vriendinnen ook niet. Ik weet heus wel in mijn achterhoofd dat dit niet kan en hij te ver gaat, maar ik ken ook zijn goede kanten waar ik voor gevallen ben en die zitten mij nog zo hoog… Elke keer als ik aan het uitmaken denk bijvoorbeeld. Just don’t know it anymore. Misschien heeft iemand hier ervaring mee of een paar tips? Dan zou dat heel fijn zijn!

Liefs,
Joyce

Ik denk dat je inderdaad zelf ook al weet dat die gast niet oke is :’)
Hij heeft echt woedeproblemen of iets wat daarop lijkt, want dit is echt geen normale manier om ergens mee om te gaan. Het begon al bij het vastpakken, maar als hij je vader ook nog eens zo begint te bedreigen en uitschelden, gaat hij al helemaal te ver.

Ik vraag me eigenlijk ook af wat je nu van ons wilt, want niemand hier gaat je vertellen dat dit normaal is.

Edit: Oh en dan heb ik nog over het stukje heen gelezen dat hij zelfmoord zou willen plegen als jij er niet meer bent. Echt, ga weg bij die gast. Het wordt echt niet beter, alleen maar slechter. Je bent nog niet eens een half jaar samen met hem, maar het is al zoveel slechter geworden.

Dit is echt niet goed hoor. hij laat jou een soort van kiezen tussen hem en jouw ouders dat kan echt niet.
Ik snap dat het lastig is maar probeer met hem te praten en als dat echt niet gaat kan je beter bij hem wegggaan.

Eens met de reacties hierboven.

“En geloof me, mijn vriend is 150% goed voor me”
Dat is heel naïef, je weet maar al te goed dat dat niet zo is.

Je moet losbreken van hem. Sta sterk en laat hem gaan. Dit is niet gezond en het zal niet gezonder worden.

je vriend is niet 150% goed voor je, lees je verhaal zelf eens terug. Een vriend die 150% goed voor je is zou je nooit zo behandelen, zélfs niet als hij boos is. Je vader heeft toch gezegd dat hij het verkeerd had begrepen? Maar je vriend dreigt hem nu in elkaar te slaan?
Sorry, maar het is toch duidelijk dat je zo snel mogelijk die relatie met je vriend moet verbreken?

Je verdient beter, je verdient iemand die je niet zo slecht laat voelen. Iemand die zelfs als ie boos is, op een fatsoenlijke manier met je communiceert om dingen op te lossen. Want als je van iemand houdt, zélfs als je boos bent op die persoon, wil je die persoon geen pijn doen, ook niet emotioneel.

Je kan nu wel gaan focussen op zijn goede kanten, maar wat ik nu lees van je verhaal zullen zijn goede en lieve kanten het nooit kunnen opwegen met zijn slechte gedrag. Dit is gewoon te erg.

Misschien moeten wij elkaar even een priveberichtje sturen…

Als iemand zo over mijn pa zou praten, die echt het beste met mij voor heeft, god ik zou hem direct de rug toe gekeerd hebben. Ik geloof best dat liefde blind kan maken, maar dit gaat wel erg ver.

Het punt is dat agressieve, uitvallende mensen hun gedrag juist proberen goed te maken met tussentijds lief doen. Maar tel het even op meid:
Hij maakt je ouders zwart terwijl er in feite niks aan de hand is, hij wil niet naar je luisteren en hij pakt je beet, schreeuwt tegen je en jij wordt er angstig en verdrietig van.

Als een onbekende dit geschreven had en jij moest advies geven, dan had je toch ook al lang gezegd dat dit van de zotte en geen gezonde relatie is?
Kap dit af, voor het van kwaad naar erger gaat en jij er psychisch aan onderdoor gaat.

Ik snap echt niet hoe je je vriend die je een paar maanden of jaar kent beven je ouders kan kiezen?
Je moeder die je 9 maanden lang gedragen heeft en je vader die keihard werkt op zn gezin te onderhouden.
Antwoord is toch duidelijk?
Hij heeft geen respect voor jou, je gevoelens en je ouders (waar haalt hij het lef vandaan om zo over je ouders te praten??, en t ergste is dat jij het nog goedkeurt ook!)
Ik zou er allang klaar mee zijn: dumpen die gast.
Jij en je ouders verdienen 100x beter.

DIT!

Ik weet niet over wat voor een tijdsbestek het speelt sinds hij zo boos is op je vader?

Maar als het pas net is, zou ik misschien hem een tijdje even met rust laten en kijken of hij bijdraait, of hij dan zoiets heeft van: ‘goh als ik zo doorga raak ik haar echt kwijt’.
Mocht dat besef niet komen, dan zou ik het absoluut uitmaken, want zijn gedrag is gewoon te gek voor woorden op dit moment.

Ik zou hem echt dumpen, ook al komt hij over zijn agressie heen is hij gewoon mega respectloos dat hij zo tegen je ouders doet. En dat is echt iemands karakter wat niet zo maar veranderd. Ik snap dat je het lastig vind omdat je wilt dat het weer wordt zoals vroeger, maar die kans is klein. Als zelfs zijn vrienden bezorgd over je zijn is er echt iets goed mis.