Iemand verliezen.

Hallo iedereen,
In maart dit jaar ben ik plotseling mijn vader verloren, dit was de grootste schok van m’n leven. Hij lag daar naast z’n stoel, geen enkel leven meer in hem. Het erge was dat mijn zus hoogzwanger was en een uur later hoorde ik dat het kindje geboren was.
een meisje: Liselotte. Klein meisje, Grote troost. 8 maart,
De tot nu toe ergste dag uit m’n leven,
8 maart 2012:
Overleden Paul Lieven Glerum in de leeftijd van 54 jaar.
ik was 14, en ben 14.
En hij was m’n vader. m’n liefhebbende vader.
nooit had het zo mogen zijn!
hij was niet ziek, hij heeft niet geleden.
hij is bezweken onder de stress, de stress van alles.
Hij was de enige op aarde die niet dood kon gaan nooit!
‘We’ll meet again, I don’t know when, but i know where.’
Zij m’n broer op de begrafenis. En voor mij is dat waarheid.
Hij heeft dan ook een druk leven gehad. 6 maanden lang gegijzeld geweest in Iran.
Op de dag van terugkomst z’n laatste dochter gekregen en 4 jaar later z’n oudste zoon overleden aan kanker.
Een zwaar leven, maar een mooi leven.
Hij heeft 200 levensjaren in 54 jaar gestopt, hij was tot alles toe in staat.
Hij kon overal tegen op, maar niet tegen de duivel.
De duivel hemzelf. Hij bestaat.
‘Ik ben een levende legende
Ik heb de pest zien komen en zien gaan
Ik zag een liefde die bleef bloeien
En ik heb schepen zien vergaan
Waar zijn de mensen langs de oever
Waarom neemt niemand nog de tijd
Ik heb de tijd’ -Stef Bos-

Als er iemand is die tips heeft om mijn verdriet te verwerken, of die net zo iets wil delen dan kijk ik uit naar jullie berichtjes.
Kus, mij

foto met kaarsen branden
wat je altijd deed met je vader
muziek waar die van hield opzetten

dit klinkt misschien stom maar ik praat nog tegen mijn overleden opa voordat ik ga slapen! zo heb ik toch het gevoel dat hij bij me is en me nooit zal vergeten.