Iemand verliezen

Dit had een dag na het overlijden van mijn oom geschreven. Commentaar is welkom.

Het is moeilijk om iemand te verliezen.
Iedereen kent het wel. Iemand verliezen is moeilijk, dat is gewoon zo. Ik had dat eigenlijk niet eerder mee gemaakt, in ieder geval niet van iemand die dicht bij me stond. Toen ik wat jonger was wel, maar al een lange tijd niet meer.
Gisteren kwam mijn moeder naar me toe, ik kwam net uit mijn bed, en ik zat wat te hyven enzo. Ze kwam naast me zitten en keek me aan. Ik vroeg wat er was, want ze zei niets. “Ik heb vreselijk nieuws…” zei ze. Ik vroeg haar wat er aan de hand was, ik dacht dat ze een grapje maakte dus ik ging gewoon door met waar ik mee bezig was. “Het is echt erg, Manon” zei ze toen. Toen had ik door dat ze het meende, ik vroeg wat er aan de hand was. Ze vertelde me dat mijn oom overleden was afgelopen nacht. Een auto-ongeluk. Ik werd stil. Het drong niet echt tot me door. Hoe kon dat nou? Ik wist niet wat ik moest zeggen… Na een paar seconden, minuten drong het even tot me door. Hij is dood, weg. Ik zal hem nooit meer zien, dacht ik. Ik huilde. Ik belde mijn beste vriendin, die meteen naar me toe kwam met een paar repen chocola en ik zette thee. Toen ze helemaal nat van de regen bij me aan kwam moest ik weer huilen. We praatten over wat er gebeurd was, en ze vrolijkte me op met leuke verhalen. Ze deed wat ze kon om mij weer blij te maken.
Maar kijk, het is één ding om iemand te verliezen, maar de helft van mijn familie woont in Frankrijk. Het heeft echt zijn leuke en zijn minder leuke kanten. Deze kerst vierde ik bij die oom in Frankrijk. Het is zo raar, bij het afscheid denk je helemaal niet van: ‘misschien zie ik hem wel nooit meer’, want zo oud was hij niet. Ik had hem dus al een paar maanden niet gezien, het was voor mij zulk ongeloofwaardig nieuws. Het is moeilijk om te beseffen dat iemand voor altijd weg is als je die persoon sowieso niet zo vaak ziet. Het dringt nu nog steeds niet helemaal tot me door. Het is gek. Het is zo plotseling.
Shit happens. Zorg alleen dat het zo goed mogelijk uit pakt. Laat mensen weten dat je van ze houdt, als je weg gaat. Het kan zo over zijn. Het maakt niet uit hoe oud je bent, alles kan gebeuren. Leef met de dag en geniet van alles wat je doet. Koester de mooie momenten en herinneringen met de mensen die je lief hebt. Maak geen ruzie om kleine dingetjes, los het op voordat je weg gaat. Je weet nooit wanneer je die persoon weer ziet. Dat is me nu wel duidelijk…

En dat is helemaal waar.
Gecondoleerd…
Wel rot dat we zulke momenten nodig hebben om ons te laten beseffen wat dierbaar voor ons is.

Gecondoleerd meid :couplekiss_man_woman:

Wat fijn dat je beste vriendin gelijk naar je toe kwam en er echt voor je is! Je hebt in dit soort tijden echt grote steun aan je vriendinnen! :slightly_smiling_face:
Het is echt moeilijk om iemand te verliezen. Een half jaar geleden is mijn oma verleden en zelfs op de begrafenis zei ik tegen mezelf ‘nee ze is niet dood, volgende week komt ze weer langs. ze is niet dood ze is niet dood ze is niet.’ Terwijl het er echt zat aan te komen, toch blijft het plotseling. Maar bij jou is het natuurlijk helemaal plotseling … dat is nog erger. Dat je niet echt ‘afscheid’ hebt kunnen nemen. Sterkte meid :slightly_smiling_face: En gecondoleerd.

Dank jullie wel! :slightly_smiling_face: