"Iedereen voelt zich rot"

Ik ben het er niet mee eens. Ik denk juist dat het anders ligt, iedereen vindt zichzelf tegenwoordig te snel ongelukkig. Mensen geven elkaar, en zichzelf, te snel een diagnose die neigt naar ongelukkig. We zijn door onze super prettige omgeving niet meer hard gemaakt. Oudere generaties hebben vaak nog echte problemen meegemaakt, zoals oorlog, honger, armoede in zware mate etc. Deze generatie heeft dat niet, waardoor elke kleine tegenslag meteen uitvergroot wordt tot een probleem dat in onze ogen ernstig is. Als je heel objectief gaat kijken, hebben wij een vrij zorgeloos leven. Ik denk dat als je het echt eens bent met de gedachtegang in de beginpost, dat je in de puberteit zit, want dan denk je dit soort dingen sneller, dan als je ouder bent.

Hiermee wil ik dus niet zeggen dat mensen geen recht hebben op verdriet oid. Dat mag zeker! maar om iedereen ongelukkig te verklaren vind ik niet correct, en eerlijk gezegd vind ik het ook een grove belediging.

Ik snap op zich wat je bedoelt en ergens heb je ook gelijk, maar toch ben ik het er niet helemaal mee eens. Ik denk dat er genoeg mensen zijn die elke dag zorgen hebben en dan niet om de dingetjes waarbij mensen vaak van een mug een olifant maken, maar serieuze dingen. Met problemen hoef je niet perse ongelukkig te zijn. Ik denk ook eerlijk gezegd niet dat het de intentie van de TS is om iedereen ongelukkig te verklaren, ik denk eerder dat het haar visie is op wat zij heeft gelezen en wat zij in haar eigen omgeving ziet. Ik ben het wel redelijk met haar eens wat ‘‘vriendschap’’ en social media met elkaar te maken heeft. Verder kan ik voor mezelf moeilijk de lijn trekken tussen gelukkig en ongelukkig, ik leef dag na dag en de tijd vliegt voorbij. Ik durf eigenlijk niet te zeggen wat ik ben.

Natuurlijk zijn er mensen die echte problemen hebben, maar wat ik wilde zeggen is dat veel mensen idd van een mug een olifant maken. Die social media problematiek → Mug olifant situatie. Ik denk alleen dat als mensen van onze generatie een keer echt lijden zien (echt lijden) dat ze sneller blij zullen zijn met wat ze hebben. Uiteraard begrijp ik dat mensen problemen hebben en die verdwijnen niet zodra ze erger lijden zien. Maar mensen die denken dat sociaal vriendelijk zijn een probleem is (of ongelukkig maakt) hebben nog niet genoeg lijden gezien om zichzelf te kunnen relativeren denk ik.

Ik denk dat het vooral aan de acceptatie van jezelf ligt. De manier waarop je ermee om gaat maakt jou tot ‘gewild’ als vriend(in).

Verder snap ik best wat je bedoelt, maar het heeft met zoveel meer factoren te maken, om over geluk te spreken. Ik ben er ook van overtuigd dat de wat intelligentere mensen sneller ongelukkig kunnen zijn.

Mee eens! :slightly_smiling_face:

ik ben heel gelukkig dus ik ben het er zeker niet mee eens. En blijkbaar ben ik een nobody want ik ben niet steeds in strijd met personen en ik ben heel tevreden met mezelf.

ik wil dat boek ook lezen :open_mouth: ! haha en ik kan het niet zo goed verwoorden, maar ik vind ook wel dat mensen niet zo pessimistisch over alles moeten doen. (er zijn nogal wat mensen die dat doen, maar niet iedereen natuurlijK)
Maar toch zou niks echt goed kunen gaan, want dan zou de waarde van geluk omlaag gaan. Net als met geld, als we er heel veel briefjes bij maken, zou de waarde van geld uiteindelijk ook omlaag gaan.
Hmpf dus; zeur niet, maar met mate! xd

Dit!
En dat terwijl ik toch wel een ontzettend moeilijke jeugd heb… maar misschien ook wel weer juist daarom… De hele hulpverlening praat mij depressies en stoornissen aan, want ik kan gewoon niet gelukkig zijn met alles wat er in mijn leven gebeurt is, heb al regelmatig verkeerde diagnoses en stoornissen gehad en verwijzingen naar de psychiatrie. Dus ja, ik snap wel dat dit beeld er is “iedereen voelt zich rot”. Want als je je juist niet zo voelt, word het je wel aangepraat. Ik ging er namelijk zelf in geloven. Maar nee, ik voel mij juist super happy, juist omdat ik zo weinig nodig heb. Ik geniet echt van het feit dat ik kleding heb, mijn moeder en ook een soort van thuis… dat ik echte vrienden heb, ook al kunnen zij heel weinig, en ik idem dito. Van de momenten dat ik ze af en toe even spreek en zie geniet ik echt. Ik begrijp dat soms ook niet hoe dat bij alle andere zit. Want het blijkt dus zo te zijn dat het heeel wereldvreemd is als je geniet van het feit dat je gewoon leeft! Dat je met een drankje even op de bank een liedje kan luisteren. Heerlijk is dat!!

Helemaal mee eens! Ik heb wel tegenslagen gehad net als iedereen, maar gelukkig nog nooit iets heel ergs of traumatiserends. Ik ben heel blij dat ik kan genieten van kleine dingen. Je moet je focussen op de mooie dingen in het leven.

Inderdaad! En ik ben dan het voorbeeld, voor als je juist heel veel hebt meegemaakt (oa ook traumatiserende dingen) dat je nog van het leven kunt genieten en jij juist als je dat niet hebt. Dus het bestaat, ongeacht je geschiedenis (: dat blijkt maar weer!

leuke boeken toch altijd van ronald giphart haha

Ik ben het er ook mee eens!

Soms vergeten mensen dat het leven gewoon hard is. Ook ik heb traumatische ervaringen gehad, net als een groot deel van Nederland, maar als je vol zelfmedelijden gaat leven, wordt je alleen maar ongelukkiger.

life is life… ik heb er nu gwn ff geen zin in verder op in te gaan

Ik denk dat geluk vooral te maken heeft met hoe je jezelf ziet, want dat reflecteer je naar je omgeving (wat jij zegt, hoe je ermee om gaat).
Ja dat zou best kunnen kloppen. Ik weet van mezelf dat ik best slim ben (geen commentaar aub, dit is echt niet uit de hoogte bedoeld), en ik merk wel dat ik meer over dingen nadenk en er een reden achter probeer te zoeken, terwijl er naar mijn idee ook veel mensen zijn die juist het leven op zich af laten komen en dat minder hebben. Maarja het is moeilijk te vergelijken want we kunnen niet in de gedachtes van andere mensen kijken helaas :stuck_out_tongue: