hulp nodig =(

Het was al wat later in de avond, rond negen uur en ik meldde me aan op MSN,Zoals gehoopt was mijn lieve vriendje online. Ik sprak hem aan maar pas na een minuut kreeg ik antwoord. Het voelde raar, zo niet hem. Hij bleek te bellen met z’n neefje, hij had geen tijd het kon wel even duren zei hij. Ik voelde de tranen branden, het leek of ik opzij gezet werd en niet belangrijk voor hem was. En dat alles na zo’n fijne middag. Nee, er was niets gebeurd, enkel hebben we film gekeken maar het was fijn!

Muziek zou nu niet helpen, het zou mijn gevoel alleen maar erger maken en tranen echt laten stromen. Dan zou ik me moeten laten gaan zoals ik gister heel stilletjes heb gedaan. Gisteravond naast hem in bed en hij heeft niets gemerkt. Woorden kunnen me maken, maar nog harder breken en dat laatste is nu het geval.

Mijn hart voelt leeg en koud, ik voel me alleen, zwak. Ik merk dat ik niet zonder hem kan dat hij in die paar maanden al alles voor me is geworden! Het is als een lachend masker die ik veel te makkelijk opzet en dan ook vooral bij hem. Eerlijk is het niet dat weet ik ook maar ik kan niet anders, ik wil hem gelukkig zien en maken en dat kan alleen op deze manier. Als een sneltrein schrijf ik de woorden hierop, niet gedacht dat het zo makkelijk zou gaan en dat ik in tranen zou uitbarsten.

Het lucht ook niet op het is alleen een gevoel dat diep van binnen zit, al zolang en waar ik nooit iets mee gedaan heb. Mijn ogen beginnen pijn te doen en ik weet niet of dat nou van vermoeidheid of van verdriet is. Het doet gewoon heel zeer als je zo “aan de kant” gezet word, al weet ik dat het gewoon niet persoonlijk is, zo voelt het wel. Ik snap het niet meer, mezelf evenmin. Zou het dan allemaal niet echt zijn ? mijn hoofd is te moe om te denken. Ik weet het even niet. Morgen zal alles wel weer anders zijn, maar hoe ga ik dan met nu, dit moment, om ? Ik wil niet afstandelijk gaan doen omdat hij dat niet verdiend. Het is een goede jongen met een super lief en warm hart, maar hoe zou ik hier op moeten reageren ?

Steeds banger word ik, bang hem te verliezen en dan vooral op momenten dat ik hem nodig heb. Ik weet niet wat mijn onzekerheid vormt, maar het is er en ik wil er ontzettend graag vanaf. Nog liever dan al het ander in mijn leven. Hij kan en moet een zeker “punt” zijn. Alles wat ik lief heb, heb ik in hem gelegd. Mijn hart ligt in zijn handen. Als hij hem breekt is het onomkeerbaar, voor altijd.

  • An angel with rusted wings-

  • Even een blogje, het is zeg maar … verwarrend Ik weet t even niet meer, misschien jullie … -

Het klinkt alsof die reactie zeg maar de spreekwoordelijke druppel was. Probeer met hem over je onzekerheid te praten. Verder weet ik het ook niet, ben niet zo goed in dit soort dingen.
In ieder geval succes.

whatthefuuuuuck ?
hij was met zijn NEEFJE aan het bellen, en jij begint daarom te huilen ?
alsof hij je met zijn neefje bedriegt ofzo.
dramaqueen :pensive:

Nou als je hier al helemaal niet tegenkan… vraag ik me af waar je hem wel in vertrouwt…

Wow dit lijkt erg veel op hoe ik me nu voel…
Ik vertel het nooit iemand omdat het voor andere mensen heel erg overdreven klinkt, maar het is gewoon hele erge onzekerheid denk ik.

OMG hahahah stel je niet zo ongelofelijk aan!
Je maakt van een mug een olifant.

hahaha
lieve schat, als je vriendje met zijn neefje belt is dat toch alleen maar leuk voor hem en toch geen reden om te huilen?
ik zou me pas zorgen gaan maken over jullie relatie als hij niet meer met je praat of ruzie maakt ofzo, jij hebt vast toch ook wel eens dat je met iemand aan het bellen bent en dan éventjes niet de tijd hebt om ook met je vriendje te chatten! en hij was immers ook al de middag bij je, wat fijn was, dus even een paar minuten bellen met zijn neef is zo erg dan toch niet!

echt meid, als ik jou was zou ik me daar totaal geen zorgen om maken :slightly_smiling_face: