Huilen in de klas, faalangst?

Het gaat niet echt bepaald goed met me de afgelopen maand. Ik ben er achter gekomen dat nog een tweede vriendin aan het afvallen is, in de extreme zin. Verder word ik niet serieus genomen door mijn eigen ouders wanneer ik huilend over mijn engels docente begin en over de cijfers die ik bij hem haal (heb dit jaar nog geen enkele voldoende weten de halen, van de 4 so’s en twee proefwerken). Ik word hier zo ontzettend uitgeput door, ik loop al weken met het feit dat ik me zorgen maak om mijn vriendin(nen) en ondertussen echt ontzettend erg de grond in word gestampt door mijn eigen f*cking engels docent. Hij is zo gemeen! Vandaag weer, hij moest mij steeds hebben met overhoren en ik wist het niet meer. Zij hij dat ik ook niets kon, dat ik niet leerde en dat het ook precies is wat hij bedoelde. Dat iedereen slecht begon maar beter word en ik alleen maar slechter, en blablabla. Ik heb gewoon met tranen in mijn ogen in de klas gezeten, moest dus voor de volgende keer het opnieuw leren en anders de hele week nablijven. Daar gaat het me écht niet om, maar het is gewoon dat hij me zo afkraakt terwijl ik juist steun nodig heb. Toen ik aan hem vertelde dat ik last heb van black-outs bij zijn overhoringen zei hij dat hij er ook last van had en ze zo weg drukt en dat ik dat ook maar moest doen. Ik werd me toch kwaad. Echt een klootzak is het. En niet alleen tegen mij maar tegen bijna de hele klas, maar ik ben er gewoon heel gevoelig voor geworden. Wat nou als het ware de druppel is: ik heb huilend in de klas gezeten tijdens duits omdat de tekst ging over faalangst en hij vroeg naar mensen die het hebben of zich in de kenmerken herkennen. Ik begon te huilen en hij vroeg, midden in de klas toen iedereen naar me keek, of mijn mentor het ook wist. Alsof mijn mentor me serieus zal nemen hiermee, hij is toch alleen maar prestatie gericht en geeft niet om gevoelens en gedachten. Ik nee schudden en hij zei dat ik moest beloven dat ik naar hem zou toe gaan hiermee. Ik heb maar ja geknikt maar ik weet niet hoe ik dit nu ga aanpakken. Want als ik er niet zelf mee kom dan verteld mijn docent het wel aan hem. Maar mijn ouders nemen me dus ook niet serieus…

Ik hielp mee met eten koken en ben toen in huilen uitgebarsten. Heb toen alles wat me dwars zat verteld, en mama zei steeds eerst dat ik niet direct faalangst hoef te hebben. Dus toen zei ik: wat heb ik dan? wat moet ik dan hebben? Ik geloof dat mama zich toen pas besefte hoeveel pijn het me deed, en toen kwam alle andere dingen er ook nog bij en ik heb bijna alles verteld. Mama heeft gezegd dat ze me gaat helpen met mijn huiswerk, engels, en dat ik me niet moet laten sollen door zo’n engels docent die het niet waard is en die ik toch waarschijnlijk nooit meer zal zien…

Ga naar een docent die je vertrouwt, die kan net zoveel voor jou doen en regelen als je mentor. Leg uit dat je niet het idee hebt dat je dat met je mentor kan bespreken en of die docent je misschien wil helpen om dingetjes voor jou te regelen. Ik ben zelf ooit in de 4e of 5e ofzo nog naar mijn mentrix uit de 2e gegaan omdat ik met haar zo goed kon praten.
Vraag bijvoorbeeld of die docent met jou naar de vertrouwenspersoon wil stappen, of wat dan ook. Ik weet niet precies wat de stappen zijn bij faalangst, maar je hebt ook een uitlaatklep nodig voor je zorgen.
Als de school niet genoeg kan helpen, ga dan naar de huisarts. Want als je hiermee blijft doorlopen kan dat leiden tot een depressie en dat moet je echt voorkomen. Ik ben twee keer blijven zitten doordat mijn depressie niet (h)erkend werd door mijn ouders, en kwam pas later achter bepaalde patronen.

Succes :slightly_smiling_face:

Ah meisje wat vervelend :frowning_face:
Ik wilde voorstellen dat je naar je mentor gaat maar als dat niet kan… Klop bij je schoolpsycholoog/contactpersoon aan! Die zijn hier speciaal voor en hij/zij kan je wss heel goed verder helpen :slightly_smiling_face: De stap lijkt misschien groot maar het is het zeker waard. Er kan dan ook gekeken worden of je idd faalangst hebt en dan MOETEN leraren daar rekening mee houden (inclusief je engels leraar!)

Ik zou sowieso met die docent Duits gaan praten die naar je faalangst vroeg. Al helemaal als je mentor je niet eens helpt.

waarschijnlijk denken je ouders ‘joh die cijfers komen vanzelf wel goed. en anders is een ander schoolniveau misschien een goed idee voor je’ ieg weten ze waarschijnlijk gewoon niet hoe ze moeten reageren.
Je vriendinnen: oh dat is zó rot om mee te maken, praat met je vriendinnen erover en zorg dat zij met hun ouders praten. Veel kan jij er niet aan doen.
Je kutleraar: GRRR zorg dat je je lessen goed leert, je huiswerk áltijd doet en dat je het gewoon vraagt in de les als je iets niet begrijpt (al moet hij het 10 keer uitleggen). Ga met je mentor praten, misschien met een groepje, over dat je het niet fijn vind hoe het nu tijdens de engelse les gaat. Want geloof me, dat is het best en élke mentor geeft om je en wil dat jij je fijn voelt op school. Vanuit daar worden gesprekken gevoerd met die leraar en die zal weten dat EEN LEERLING( anoniem) er wat van heeft gezegd. En praat ook met die man zelf, of nog beter: met je mentor én die man erbij zodat er iemand bij is. da’s minder eng.
en nog het best: ga een faalangstcursus volgen, wss zijn die er op school. Het maakt echt niet uit als jij een keer een antwoord niet weet, en dan heb je geen faalangst, maar als je echt bang bent en daardoor dingen fout doet is het hinderlijk, maar daar kan vast wat aan worden gedaan.

xx en succes!
en als je vragen hebt over je engels huiswerk moet je maar een note sturen :wink:

Ik zou sowieso met je mentor gaan praten. Hij moet er in ieder geval vanaf weten, dus dan kan je het hem beter zelf vertellen. En als hij begrijpt dat faalangst jouw prestaties afremt, zal hij je vast wel willen helpen.
Anders zou ik met een andere leraar gaan praten die je vertrouwt, misschien die Duits leraar of een vertrouwenspersoon?
Verder zou ik gewoon op tijd beginnen met leren. Geef jezelf meer tijd dan je eigenlijk nodig hebt, zodat je het echt goed kent. Natuurlijk maakt het niks uit als je wat foutjes maakt, maar door het écht goed te kennen kun je jezelf net dat beetje zelfvertrouwen geven waardoor het er ook uitkomt.
Misschien is een faalangsttraining inderdaad ook een goed idee?

Dank jullie wel voor jullie lieve reactie’s, ergens was ik echt bang om afgekraakt te worden als het ware of uitgemaakt te worden voor aanstellerij aangezien ik dit op een ander forum heb meegemaakt met een ander probleem een poos terug…

Ik hielp mee met eten koken en ben toen in huilen uitgebarsten. Heb toen alles wat me dwars zat verteld, en mama zei steeds eerst dat ik niet direct faalangst hoef te hebben. Dus toen zei ik: wat heb ik dan? wat moet ik dan hebben? Ik geloof dat mama zich toen pas besefte hoeveel pijn het me deed, en toen kwam alle andere dingen er ook nog bij en ik heb bijna alles verteld. Mama heeft gezegd dat ze me gaat helpen met mijn huiswerk, engels, en dat ik me niet moet laten sollen door zo’n engels docent die het niet waard is en die ik toch waarschijnlijk nooit meer zal zien…

Oei, dit is heel herkenbaar. Heel goed dat je het je moeder hebt verteld, want niets is zo ontmoedigend als niet geloofd worden.

Wat je Engels docent betreft, ik zou hem na de eerstvolgende les aanspreken. Vertel gewoon eerlijk dat je knetterhard je best doet maar het gewoon heel lastig vindt, en dat je ten overstaande van de hele klas dichtklapt als je op zo’n manier overhoord wordt. Als daar dan tranen bij komen kijken, jammer dan. Hij moet maar eens zien dat zijn manier van lesgeven niet goed is. In ieder geval niet voor jou. Vraag hem desnoods om extra oefeningen die je thuis kan doen en bij hem kunt inleveren, zodat je laat zien dat je er wel werk voor wil doen, maar maak hem ook duidelijk dat je niet kunt presteren als hij zo met je omgaat.

En misschien is het ook slim om dit aan een leraar te vertellen. Als je je mentor niet vertrouwt kun je ook hulp vragen bij een andere leraar die je wel vertrouwt (bijvoorbeeld bij je leraar duits?). Blijf hier in ieder geval niet mee zitten, want dan stapelt het alleen maar op en daar bereik je niks mee.

Heel erg bedankt! Ik heb morgen weer engels, en dan een so. ik ga zo na het eten aan mijn engels beginnen. Ik zie net op het magister dat ik een 2.9 op het vorige so heb gehaald… Dus tja… Om gek van te worden dit. Ik ga denk ik samen met twee klasgenoten, vriendinnen, van mij naar hem toe om dat te zeggen. Alleen daar bij hem staan vind ik maar niets…

En van die oefeningen is inderdaad wel slim. Want het is echt niet zo dat ik niets wíl leren maar het is zo dat ik het op dat moment niet kan. In ieder geval, dat is wat er tot nu toe is gebeurd. En het ligt echt niet aan mijn houding want bijna op elk vak sta ik een voldoende, behalve op wiskunde maar daar ga ik al naar studiebegeleiding/bijles voor en heb ik een hele aardige docente die me ook echt wil helpen, allemaal 7’ens, 8’en en twee 9’ens afgerond. En dan kan hij dat moeilijk gaan zeggen want dit is alleen bij Engels zo…

Ik denk eigenlijk dat je problemen hebt met Engels. Ik had dit met wiskunde namelijk. Voor elke test had ik ontzettend goed geleerd en toen ik een blad voor m’n neus kreeg, blokkeerde ik en kon ik nog geen één oefening oplossen. Naar mijn mening is bijles wel een goede oplossing, zodat je de leerstof ècht door hebt, zodat je je zelfzekerder voelt wanneer je aan de test begint.

Ik denk dat je hoogstens emotionele stress hebt, waardoor je snel huilt. Als je echt faalangst had, dan zou je overàl onvoldoende staan. Nu heb je gewoon een soort angst voor dat vak gecreëerd, denk ik.

Ik heb ook faalangst en hier een training voor gevolgd.

Als jij zo met die vriendinnen in de knoop zit, dan wordt het tijd dat je dat ergens gaat melden. Vertrouwenspersoon op school. (Tenzij diezelfde docent dat is natuurlijk.)
Hier leg je je Engelse docent voor en het probleem met die twee vriendinnen.

Zowel klasgenoten, docenten en familie zullen meer begrip hebben als ze weten wat er speelt.

En: je moet aan jezelf denken! Faalangst zorgt voor pleasegedrag.
Ik heb dat 23 jaar lang gedaan en nu leer ik pas voor mezelf op te komen en aan mezelf te denken.
En ja, dat gaat niet binnen 1 uur of 1 training. Dat kan nog wel eens 23 jaar over gaan.
Maar je moet het zelf doen. Zelf leren, zelf zeggen: ik kan dit, zelf weten en trots zijn.

Ja dat kan natuurlijk ook, het is niet zo dat ik bij mezelf heb vastgesteld dat ik faalangst heb, maar het is meer dat ik alleen dat als ‘oorzaak’ kan bedenken zeg maar omdat ik me heel erg in die kenmerken kan vinden… Maar dat van faalangst overal onvoldoende, dat hoeft geloof ik niet hoor. En ik ga nu al naar bijles van wiskunde omdat ik dat écht nodig heb des ondanks ik een hele aardige docente heb. En omdat je wiskunde moet snappen en engels is gewoon domweg woordjes leren…