huilen, huilen en huilen

heeyheey,
bereid je maar even voor op een lang en vaag verhaal…
Ik zat sinds de zomervakantie 2010 begon al niet zo lekker in me vel. Ik wist niet precies wat het was en ik negeerde het maar een beetje.
Toen kreeg ik op vakantie(in griekenland) opeens hele erge huilbuien en durfde ik niet meer naar buiten het appertement uit. Eerst dachten we dat het heimwee was, en kon ook niet goed uitleggen wat ik nou precies voelde. Ik wist niet precies wat er was en mijn ouders konden me daarom ook niet goed helpen.
Toen ging ik na 3 weekjes weer naar huis en voelde me weer vrolijk en dacht dat het nu over was. De rest van de vakantie ging ook gewoon goed en was weer helemaal blij en mezelf.
Maar toen ik naar school ging zakte ik weer in. Ik voelde me weer heel droevig en verdrietig en lag elke avond huilend in bed. Toen ben ik een beetje met me meoder gaan praten om er nou achter te komen wat het nou is. Ik vertelde haar allemaal dingen die me dwars zaten, maar het waren geen enorme grote problemen. Steeds kreeg ik toch weer datzelfde gevoel. Ik voelde me dan heel leeg en eenzaam.
Ik ben ook heel onzeker en heb nou niet echt een grote bek. En niet onzeker over mijn uiterlijk maar meer hoe ik ben. Ik vind mezelf nogal saai,onintressant en dom. Je kan jezelf niet veranderen en dat wil ik ook niet.
Maar ik ga me alleen maar kutter voelen doordat ik me zo voel.
Het voelt ook niet voor me alsof ik nu echt een paar goede vrienden heb. Ik voel me ook overal verantwoordelijk voor en als iets niet goed gaat kan ik me daar heel lang nog zorgen over maken. Als ik op school zit heb ik soms ook echt moeite om mijn tranen weg te slikken en kan ik me niet goed concentreren. Hier door gaat school ook niet zo goed en zink steeds dieper en ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik leg het hiet echt heel goed uit maar dat komt omdat ik zelf ook niet weet wat er aan de hand is. Ben gewoon zo erg in de war.
Ik vroeg me af of iemand ervaring, tips, opmerkingen heeft om mij te helpen.

Lil

arme schat… ik heb net ook een topic gemaakt hierover!
ik voel me eenzaam, depri en alleen op de wereld… maar ik heb dus veel dingen die me dwarszitten maar die zijn niet zo groot.
ik huil alleen niet want sinds er iets is gebeurd in mijn leven(wil niet zeggen wat, sorry) huil ik niet tot dat wordt overtroffen…

ik kan je niet helpen, maar als je wilt kan je met mij mailen als je je alleen voelt, of als je problemen hebt, of je hart wilt luchten…

ik denk dat dat heeft te maken met je leeftijd… ;o
want anders weet ik het ook niet! ;$

Ik herken het probleem een beetje. Niet weten wat er is, maar gewoon niet lekker in je vel zitten.

Wat ik dan doe, is fake it until you make it. Als jij naar de wereld lacht, lacht de wereld terug. Probeer dus eens je grootste (nep)glimlach op te zetten ,trek je mooiste kleding aan (of ga voor de mooiste kleding shoppen) en ga naar school. Doe vriendelijk tegen íedereen (zelfs tegen dat arrogante tutje uit je klas). Probeer je aan een vast ritme te houden dat je vooraf hebt opgesteld, zo heb je ook minder kans je te gaan vervelen. Plan leuke uitjes in met vriendinnen, en eet een lekker stukje chocolade op z’n tijd.

Helpt dit niet of gaat het niet over, zou ik als ik jou was naar de huisarts gaan!

Je hoeft jezelf ook niet te veranderen. Maar het zou wel zijn als je je beeld over jezelf kan veranderen! Misschien helpt het om met iemand (psycholoog) te gaan praten?

@forgottenlife: aah ben altijd blij als ik iemand tegen kom met een beetje hetzelfde probleem:). Maar dat heb ik ook het zijn geen grote dingen, het zijn allemaal kleine dingetjes en alles bij elkaar kan ik het niet hebben…
Hoelang heb je dit al?

@lisyeah: ja ik ben 14. Daar kan het ook mee te maken hebben dat ik me dan snel onzeker voel. Iederen rond mijn leeftijd is onzeker maar voelt dat denk ik niet op dezelfde manier zoals ik dat voel.

@bricket: ja faken doe ik zeker. ik wil niet de hele tijd zielig rond gaan lopen. bedankt voor je advies:)
en chocola heb ik vandaag nog gegeten haha.

Ik herken dit ook wel een beetje, maar ik weet jammer genoeg niet echt wat je er tegen kunt doen. Ook ik heb last van huilbuien, waardoor ik net zo lang op mn kamer blijf zitten totdat je niet meer kunt zien dat ik heb gehuild. En dit zorgt ook weer voor de nodige irritaties bij mijn ouders, omdat ik volgens hun ‘altijd boven zit’.

Maar afspreken met een vriendin zorgt er wel altijd voor dat ik het weer helemaal kwijt raak. En net zoals Bricket hierboven zei, fake it until you make ik. Lachen, ook al is het nep werkt wel. Of doe dingen die je leuk voelt, waar je je lekker bij voelt om te doen. Het klinkt misschien heel stom [om maar een voorbeeld te noemen], als ik me kut voel ga ik de oude nummer van britney spears luisteren. Dat doet me dan weer denken aan vroeger, en dan trekt het vanzelf wel weer weg.

Ik hoop dat je hier misschien een beetje wat aan hebt, sterkte iig!

psycholoog. (:

Oh ja! en heel belangrijk;

CHOCOLADE :heart::heart:

Dat heb ik ook een hele tijd gehad, dat ik echt dagen achter elkaar de hele dag aan het huilen was.
Het had bij mij dan wel een goede reden, maar alsnog was dat behoorlijk kut.
Ik voelde me echt waardeloos.
Ik zou eerlijk gezegd niet echt weten wat je daar nou aan zou kunnen doen.
Als dit nou aanhoud denk ik dat de enigste optie is om naar de dokter te gaan die je dan door kan wijzen naar een psycholoog.
Hij/zij kan vaker net wat verder tot je doordringen en dingen naar boven halen waar je in eerste instantie niet eens aan gedacht had.

Heejj, ik heb ditzelfde ook een beetje gehad.
Ik moest heel vaak huilen, maar ik wist niet waarom. Dit is volgens mij gewoon pubertijd. En ik ben ook nog steeds heel erg onzeker over mijn uiterlijk én hoe ik doe. Maar ik heb gewoon geprobeerd om mezelf te accepteren als hoe ik ben, en ik heb gemerkt dat als je je er minder zorgen over maakt, dat je dan vanzelf meer gaat zeggen!! Ook wil ik erg graag afvallen, want mijn BMI is wel gewoon (20,4) maar ik zie er veel dikker uit! Dus je bent zeker niet de enige met je probleem :slightly_smiling_face:) Ik hoop dat je wat hebt aan mijn tip(s)!!
Xx’
Famke

ik ben al dik dan helpt chocolade niet.
je mag mij mailen(eerst op girlscenen) als je wilt praten, ik heb het denk ik een paar maanden nu. maar ik voel me nu echt zo van ‘fak de rest van de wereld en ik breek alles in je lichaam als je iets doet wat mij nie aanstaat!’

Wow herkenbaar.

ik denk jij enorm veel last hebt van je ‘frontale kwab’, dit is wat in de puberteit maakt dat je je heel shagerijnig of verdrietig kunt voelen zonder een bepaalde reden. misschien moet je er eens op googlen om er meer over te weten te komen, maar anders kun je ook nog naar je dokter. die weet natuurlijk beter dan wij wat er loos zou kunnen zijn.
voor de rest veel sterkte, hoop dat je je weer beter voelt!

Ik heb het ook heel erg gehad, toen k een jaar of 14 was. En tegenover de rest van de wereld, leek ik echt de vrolijkheid haarzelf, maar van binnen, phoew! Het is vanzelf weer weggegaan! Misschien heeft het idd met je leeftijd te maken.

ooeeh gelukkig ben ik niet de enigste.

Ik ben vandaag uit huilend naar huis gefietst(in de regen=.=) na 2 uur school omdat ik het niet meer zag zitten.
Nu vind mijn klas het volgens mij ook maar een beetje vaag dat ik soms opeens weg ben.

Heey meid!

Wat vervelend zeg dat je je zo voelt! Ik begrijp eigenlijk wel hoe je je voelt omdat ik ongeveer hetzelfde heb/had. Ik ben iemand die ALLES opkropt, hoe klein of groot iets ook is, ik praat niet gauw met andere over mezelf, maar dat is heel belangrijk! Gelukkig dat je met je moeder praten kan, ik zou daar goed gebruik van maken!
Je zegt dat het maar kleine dingetjes zijn die je dwars zitten, maar onthoud goed, hoe meer kleine steentjes je bij elkaar hebt, hoe groter de berg wordt en soms zitten al die dingetjes je wel erg hoog en moet het eruit. Blijf niet met die probleempjes zitten, hoe klein ze ook lijken…

Verder, je mag even verdrietig zijn. Het is goed om even alles eruit te gooien en huilen. Immers is niet alles zo simpel, want je zit ook in een lastige leeftijd, MAAR doe dit wel echt voor ‘‘even’’. Ga daarna iets leuks doen met een vriendin of een groepje vrienden om zo voor afleiding te zorgen.

Succes meid!!!

bedankt allemaal!
wat ben ik toch weer blij met girlscene:D

ik heb dat heel af en toe,
en dan moet je lekker uithuilen en lekker veel ijs en chocola eten! (:
maar daar kan je natuurlijk niet eeuwig mee doorgaan,
dus je kunt denk ik beter met een psycholoog gaan praten.

succes!

Ik ben niet zo heel goed in tips geven, maar ik probeer het! Ik denk dat, net als Bricket zegt, vrolijk proberen te zijn misschien wel helpt. Let gewoon op kleine dingentjes die leuk zijn. Ik had het ook wel eens. Maar als ik dan bijvoorbeeld lette op de goede band tussen mij en m’n moeder voelde ik me weer een beetje ‘gelukkig’ zegmaar. Misschien ook op zulke dingentjes letten? En natuurlijk chocolade, haha.

Oh, en koop een dagboek. Schrijf het van je af, dat lucht altijd op, bij mij dan. Ik hoop dat ik je een beetje heb geholpen want zoals ik al zei, 'k ben niet zo goed in tips geven…