Hou me vast, part two 16+ {AFGEMAAKT!}

Deel 1:

http://forum.girlscene.nl/forum/schrijfsels/verhaalhou-me-vast-278097.0.html

Depressieve Laura blijft helemaal alleen achter, als haar ouders en jongere broertje Sjoerd op vakantie gaan naar Gran Canaria. Vijf weken lang tijd voor haarzelf, en haar gedachten. Dat was precies wat ze nodig had, dacht ze. Maar alles loopt anders…

In deel 1, wilde ik nog zoveel meer schrijven over Laura en Wessel. Maar dat zou niet bij de rest van deel 1 passen. En toen werd deel 2 geboren. Ik hoop dat het net zo’n mooi verhaal wordt als deel 1.

Inleiding

Als er iets met Laura gebeurd, verliest Wessel zichzelf. Hij belandt in de ‘’one night stands’’. Zal hij ooit weer leren lief te hebben?

Hoofdpersonages
Foto’s van weheartit.

Wessel & Laura

Laura

Wessel

Evelien

Hoofdstuk 1

Wessel

Even een geheugen opfrissertje. Een jaar later, precies op deze dag, zaten we bij Cor. Ik, haar ouders, en Laura zelf. En nu, nu is ze beter. En zijn we beide een jaar ouder. Ik ben inmiddels 18, en Laura 17. En mijn rijbewijs is ook al binnen. Samen wonen we nog steeds in de schuur, in de tuin van mijn vader. En ik ben gestopt bij het JT. Oftewel: jeugd team. Ja, dat was het wel zo’n beetje.

‘Hee Wess!’ riep Laura vrolijk toen ze uit school kwam.
Ik was twee uur eerder uit, en dus al thuis.
‘Hee, hoe ging het vandaag?’ vroeg ik en zoende haar.
Tijd om antwoord te geven had ze niet. Mijn lippen drukte ik stevig op de hare. En ik zorgde ervoor dat ze niet gemakkelijk los kon. Toen ze eenmaal los was, sloeg ze me speels, en glimlachte.
‘Tss’, zei ze gemaakt boos.
‘Hoe was het nou?’
‘Ja goed. Een acht voor natuurkunde, dus ik ben helemaal blij.’
‘Wauw geweldig!’ riep ik gemeend blij.
Ik wist hoe moeilijk ze natuurkunde vond. We zaten beide in ons eindexamenjaar. Ik in zes VWO, en Laura in vijf havo.

Natuurlijk volg ik weer! :’)

Haha jeeh!

En ik absoluut ook!
Ben benieuwd!

Ik volg!

Super leuk dat je doorgaat op dat andere verhaal!
Ik volg ook weer!

ik volg weer!!
ik sta te springen om nog een stukje :upside_down_face:

Ik volg ook weer!

Ik volg weer(:

Dankjewel allemaal!

Laura ging vooruit. Een keer in de twee weken had ze een gesprek met Cor. Ik hoefde niet altijd meer mee, maar vandaag besloot ik om wel mee te gaan.
‘Dag Laura en Wessel’, begroette Cor ons vriendelijk.
Laura glimlachte lief. Oh die glimlach…
Sinds het beter met haar gaat, heeft ze die glimlach ontwikkeld. Het is een stralende ‘’ik kan alles aan’’ glimlach. Prachtig. Ik voelde de vlinders in mijn buik extra hard rondvliegen.

Sorry dat het niet veel is, ik voel me niet zo lekker vandaag

Ah, beterschap! Doe rustig aan hoor!

Misschien dat er straks nog een klein stukje komt.

Ook al dat het klein is, vind ik het zo’n lief stukhe! Je leest gewoon hoe verliefd hij op Laura is.

Dankjewel :slightly_smiling_face:

Trigger gevaar!

‘Hoe waren de afgelopen twee weken voor je Laura?’ vroeg Cor vriendelijk.
Ik had inmiddels echt respect voor deze man gekregen. Ik bedoel maar, Laura kan door haar depressie soms erg onredelijk worden. Vooral als ze met haar neus op de feiten gedrukt wordt. En dat is juist het doel van de sessies.
‘Goed hoor. Ik heb maar een keer een terug val gehad. Maar verder dan gedachten was het niet.’
‘Heb je er met Wessel over gepraat?’
‘Ja’, zei ze en glimlachte weer die onschuldige lieve glimlach van haar.
Dat was ook veranderd. Laura was meer opener tegen me geworden. Als ze ergens mee zat, gooide ze dat er meteen uit. Eerst duurde dat altijd een paar weken voordat de aap uit de mouw kwam.

Laura

Wat ik Cor en Wessel nooit vertelde was hoe eenzaam ik me werkelijk voelde. Het slokte me op. Reed als een bulldozer over me heen. Mijn gewicht bleef ook afnemen, dat kwam omdat ik bijna niets meer at. En als ik iets at, slikte ik wel laxeerpillen. Nee, goed ging het eigenlijk helemaal niet met me. Maar ik had sterk het gevoel dat het niemand iets kon schelen. Want ik was een van de zestien en halve miljoen mensen hier op de aarde.

Ik volg ook weer! (ik kan niet zonder dit verhaal! :flushed: )