Hotel de la Mer

Jes, een nieuwe volger =D
nieuw stukje:

De rest van de dag plakte blaadjes op en schreef daar mooie zinnen op, als: ‘You are beautiful’, ‘No day but today’ en meer van zulke teksten. Ik plakte ze op deuren, ik stopte ze ongemerkt in jassen van mensen of gaf ze mee bij hun kopje koffie. Het gaf me een goed gevoel. Vooral wanneer ik zag dat mensen ze lazen. Velen kregen een grote glimlach op hun gezicht en een paar mensen begonnen zelfs te huilen van geluk. En dat voor een simpel briefje!
“Hé!” Jasper kwam naar me toelopen. Ik had hem niet meer gezien sinds die ene avond dat hij naar mijn kamer kwam. “Wat zie jij er vrolijk uit!”
“Ja, dat ben ik ook! En jij?”
“Heel vrolijk, vooral nu.” Wat bedoelde hij daar mee? Beelde ik het me in of keek hij me nou flirterig aan? Ik besloot maar niet door te vragen en friemelde aan mijn jurkje. Hij besloot er blijkbaar ook niet over door te gaan, aangezien hij geforceerd een nieuw onderwerp aansneed.
“Had jij vandaag ook zo’n briefje gevonden? Er schijnen vele briefjes opgehangen te zijn met mooie zinnen erop of zo. Ik had een briefje gevonden op de muur in een hotelgang. Weet je wat erop stond?” Ik probeerde zo goed mogelijk te doen alsof ik er nog niks van wist.
“Dat wist ik niet? Wat stond er op dan?”
“Nou, er stond: ‘Behandel anderen zoals je zelf ook behandeld wil worden. Iedereen heeft gevoelens, iedereen heeft zijn goede kanten.’ Geheimzinnig hè, wie zou dat gedaan hebben?” Ik probeerde niet rood te worden, maar ik voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen. Snel keek ik de andere kant op.
“Ik heb geen idee.”
“Maar wel echt tof! Het leek alsof het echt een boodschap van mijn engelbewaarder was ofzo! Echt bijzonder.” Hij keek dromerig peinzend voor zich uit. Ik voelde een gelukkig gevoel over me heen spoelen. Het was gelukt! Ik maakte mensen er blij mee! Dan moest ik me ook aan de afspraak houden, dit ging ik voortaan doen. Met een grote lach op mijn gezicht liep ik naar een nieuwe tafel om daar de borden mee te nemen. Alleen waren het een beetje veel en het werd al gauw te veel voor mijn armen.
“Kun je me misschien even helpen met de borden? Ze zijn een beetje zwaar…” ik wankelde terwijl ik het zei en snel pakte hij een stapeltje borden over. Samen liepen we naar de kast om ze daar op te bergen.
“Weet je eigenlijk of meerdere mensen zulke briefjes hebben gehad?” Vroeg ik door.
“Ja, heel veel! Wel raar dat jij er niks van hebt gemerkt!”
“En, wat vonden ze ervan? Raar, of vonden ze het wel leuk?”
“Iedereen die ik erover heb gehoord was blij. En het bijzondere was, iedereen vond dat die boodschap precies bij hun paste. Alsof het door god was gestuurd. Volgens mij gaan mensen hier echt hun leven om beteren.” Wauw. Een beter antwoord had hij niet kunnen geven.

Inmiddels was Jasper al de hele tijd achter me aan gelopen. En, ik gaf toe, hij was best aardig. Maar ik had het gevoel dat hij er meer achter zocht dan ik. Ik kon die ene jongen van het surfen niet uit mijn hoofd zetten. En dat was stom. Heel stom. Ik kende hem niet eens en hij zag er niet echt bereikbaar uit.
Maar hoe moest ik dat duidelijk maken aan Jasper? Vooral omdat ik een afspraak met mezelf had gemaakt dat ik iedereen gelukkig zou maken die op mijn pad kwam. Jasper dus ook. En hoe kon je nou iemand gelukkig maken door af te wijzen?
Misschien moest ik het wat tijd geven. Want ik vond hem wel aardig. Heel aardig. Misschien werd het in de toekomst wel meer? Maar moest ik hem dan zo lang laten wachten? Hij moest toch ook de waarheid weten?
Ineens had ik een ingeving. Je kon niet zomaar iemand gelukkig maken door diegene af te wijzen. Maar wat nou als ik hem iemand anders áánwees? Ik koppelde ze aan elkaar en dan had ik twee mensen geholpen!
Ja, dat was een perfect idee. Maar wie was er kandidaat voor Jasper?

Leuk!

verder, het leest echt lekker (:

dit loopt dood,. heel erg jammer, het is zoo leuk verhaal

hee meiden!
ik heb weer besloten dit verhaal op te pakken.
Aangezien ik er na een grote writersblock toch wel mee door wil gaan. En dan zie ik wel waar het schip strandt :wink:
Dus binnenkort weer een stukje!

Daar moest ik wel even hard over nadenken. Iemand van de werkneemsters? Ana? Nee, die was te oud. Merel misschien? Ja, Merel was een goede optie! Ik kende haar nog niet zo goed, maar ik wist dat wij goede vriendinnen zouden kunnen worden. Zij was gewoon zo lief!
Dus dat zou betekenen dat Jasper haar verdiende, en omgekeerd. Ik kreeg er een vrolijk gevoel van. Dit was echt een topidee!

“Hé, Julie!” Jasper was daar weer. Maar nu had ik een missie.
“Hoi Jasper, hoe is het met je?”
“Heel goed,” begon hij. Nu moest ik snel in actie komen, voordat hij weer met mij ging flirten…
“En met Merel?”
“Wat?” Hij keek me verward aan.
“Je gaat me toch niet vertellen dat ik niet weet wat ik bedoel hè?” Weer keek hij me raar aan.
“Ik weet niet wat je bedoeld… Hoe moet ik nou weten hoe het met Merel is. Je bedoeld toch dat meisje dat hier ook werkt aan de bar?”
“Ja, dat meisje bedoel ik. En is ‘dat meisje’ je verder niet opgevallen? Arme Merel… Ze doet zo haar best!” Nog verwarder keek hij me aan.
“Merel?” Ik keek hem nog even bevestigend aan en liep toen met een lach op mijn gezicht weg. Nu nog Merel verwittigen!

Lang hoefde ik haar niet te zoeken. Ik wist dat ze in het restaurant werkte op dit moment, dus liep ik daar gauw heen. Ze was bezig met de tafels te dekken en ik hielp haar even. Toen ze met een tafel klaar was sprak ik haar aan.
“En, hoe is het met je in de liefde?” Ze keek me raar aan. Normaal stelde ik dit soort vragen nooit. Ik vroeg sowieso niet zo veel. Daardoor kwam deze vraag heel onverwachts aan.
“Eh… gewoon, goed? Nou ja, er gebeurt niks, hoezo?”
“En Jasper dan?”
“Wat?” Merel reageerde, net als Jasper, verbaasd.
“Heb je het niet gemerkt dan? Hij loopt zo vaak ‘toevallig’ langs je! Dat moet je toch wel eens opgemerkt hebben?” Merel was even sprakeloos. Ik wist niet of dat kwam door mijn directheid of door de inhoud van mijn opmerking.
“Denk er maar eens over na,” ging ik verder toen Merel niets zei, “jullie passen zo goed bij elkaar!” Met die woorden liep ik weg.

vinden jullie dat ik het verhaal weer moet oppakken?

Ja dat vind ik zeker! Ik hoop op gauw weer een stukje :slightly_smiling_face:

okee, in dat geval: een nieuw stukje :grinning:

Nu was het alleen nog een kwestie van tijd dat die twee elkaar leuk zouden vinden, hoopte ik. Ik keek op de klok in de gang. O, ik moest opschieten voor mijn dienst bij het zwembad! Snel liep ik de gang door en nam aan het einde van de gang de trap naar de begane grond. Toen liep ik naar buiten en ging ik bij de bar staan. Ik was gelukkig net op tijd.
Het was een groot zwembad, aangezien het een binnen- en buitendeel had. De bar zat tussen de twee delen in. Je kon dus binnen en buiten tegelijk bedienen, aangezien het schot van de twee delen het midden van de bar doorkruiste. Buiten kon je baantjes trekken. Binnen kon dat ook, maar dat was meer bedoeld om vrij te zwemmen, hier was er een bubbelbad en het bad was niet rechthoekig, maar speelser. En omdat het zo groot was, waren er zelfs badmeesters! Het was echt een grote luxe, voor een hotel.
Maar ja, je betaalde er dan ook wat voor om in dit hotel te verblijven.
Dit was mijn favoriete werk bij het hotel. Ik vond alles leuk, maar dit vond ik echt tof. Ik hield van zwembaden, zelf had ik mijn hele leven op wedstrijdzwemmen gezeten. Het voelde als mijn tweede huis. Ik ging dan ook altijd naar deze plek als ik heimwee had. Dan dacht ik er niet meer aan en dan was ik gelukkig.
Daar was mijn eerste klant. Ik stond zelf buiten, dus ik liep naar binnen om degene te helpen die op het belletje had geduwd. Het was een klein jongetje die vroeg om een smartie-ijsje. Ik liep naar de ijskast en pakte het ijsje voor hem. Met een glimlach gaf ik hem het ijsje en hij gaf me twee euro.
“Dankjewel, veel plezier nog!” zei ik hem terwijl hij vrolijk wegliep, naar zijn mama. Op dat moment viel mijn oog op een badmeester. Hij staarde naar me. Ik had hem al eens eerder gezien, eerder die week. Ik keek snel weg, uit schaamte. Hij zag er leuk uit, alleen hij was, gokte ik, meer dan tien jaar ouder. Waarom hij naar me staarde wist ik niet, misschien verveelde hij zich.
Toen ik weer opkeek keek hij niet meer. Ik ging weer door met mijn werk, maar ik betrapte mezelf er af en toe op dat ik stiekem naar hem keek. En ik betrapte mezelf er op dat ik hem interessant vond, ook al kende ik hem niet. Ik probeerde dat idee van me af te zetten. Hij was veel ouder dan mij en hij zou toch geen interesse in mij hebben.
Die middag bestelden veel mensen patat. Wat ik niet zo leuk vond, aangezien ik voordat ik hier werkte nog nooit patat had gebakken. Ik kon er dus nog vrij weinig van. Vaak waren ze te licht, of juist aangebrand. Ik had een paar keer zelfs boze klanten gehad. Gelukkig was mijn baas er niet om me te controleren, want dit werk wilde ik echt niet kwijt!
Maar ik begon het al een beetje te leren, deze keer had ik perfecte patat gebakken! Ik gaf het aan een man die me blij aankeek. Eindelijk een tevreden klant!
Toen zag ik uit mijn ooghoek dat die badmeester er aankwam. Ik werd een beetje zenuwachtig.
”Hé!” hij kwam met een lach naar me toe. “Werk je hier al lang?” Ik staarde naar de grond.
“Nee, iets langer dan een week. Ik blijf hier een jaar, als het goed is.” Heel even keek ik naar hem en hij keek me gefascineerd aan.
“Oké! Ik ben Tom, trouwens.” Hij stak zijn hand uit.
“Julie,” beantwoorde ik de hand.
“We gaan straks eten, wil je ook mee eten?” Met ’we’ bedoelde hij hemzelf en een collega. Er waren altijd twee toezichthouders, voor binnen en voor buiten. Als ze moesten werken aten ze altijd bij de bar. Het was mijn taak om hun eten klaar te maken. Nou ja, op te warmen.
“Waarom niet?” zei ik, tot mijn verbazing vrij zeker. Terwijl ik helemaal niet zo zeker was. Dan zou ik wel met hem moeten eten…
“Oké, gezellig!” Hij liep weer weg.

nieuw stuk(je):

Oke, dat kwam onverwachts… Ik streek mijn haar uit mijn gezicht. Eerst maar eens zorgen dat dat eten voor elkaar was. Ik liep naar het kleine keukentje achter de bar en zocht naar het briefje waar op stond wat ik voor ze moest maken. Toen ik las wat het was werd ik een beetje zenuwachtig. Frietjes, daar was ik niet zo goed in. Ik besloot om me vooral uit te leven op de salade. Dan was het toch nog wat.
Tot mijn verbazing, en vooral opluchting, waren de frietjes goed gebakken. Met een tevreden gezicht liep ik naar de bar en zette daar de drie borden neer. Ik had er ook drie kaassoufflés bij gebakken. Die hadden wat beter gekund, maar ik was allang blij met mijn frietjes.
Op dat moment kwam Tom aan met zijn collega, een meisje van, ik gokte, twintig jaar. Raar dat ze me nog niet was opgevallen! Ik had haar voor vandaag nooit eerder gezien.
“Hoi, ik ben Serena!” Ze kwam naar me toe en stak haar hand uit. Ze had lang blond haar en zag er goed uit. Het type waar mannen op vielen. Ik gaf haar een hand.
“Julie”. Ik glimlachte naar haar. Ik voelde me een beetje onderdanig. Zij was duidelijk zeker van zichzelf. En ik verwachte dat ze ook wel een mond had die ze wist te gebruiken.
“Zullen we hier gaan zitten?” Tom liep naar een tafel en ging zitten. Het was dus geen vraag. Ik liep met de borden naar de tafel en zette ze neer. Daarna ging ik zelf ook zitten. Tom lachte naar me. Ik lachte met moeite terug, waarna ik snel naar mijn bord keek. Serena en Tom begonnen te praten over het werk van vandaag. En wat ze morgen moesten doen. Ik kon dus niet echt mee praten. Dus at ik in stilte terwijl ik me afvroeg waarom ik hierop had toegezegd.
Behalve Serena en Tom was het stil in het zwembad. Dat kwam omdat er een half uurtje pauze was, voor de badmeesters. Een paar keer per week sloot het zwembad daarna helemaal, maar de andere dagen was er in de avond ook mogelijkheid om te zwemmen, tot tien uur. Zoals vanavond. Ik zou dus pas om half elf klaar zijn. Ik voelde de moeheid opkomen. Ik vond dit werk leuk, maar ik stond er al vijf uur en ik moest nog vier uur…
“Julie?” Tom keek vragend naar me.
“Ja?” Hij begon te lachen.
“Ik vroeg net een paar keer of je vanavond ook nog moest werken.”
“Ja, ik moet de hele avond doorwerken.”
“O, oké. Wij ook. En het beloofd een drukke avond te worden. Er is namelijk discozwemmen.”
“Oké! Dan heb ik ook wat te doen!” Ik vond het altijd leuk als het druk was. Dan voelde ik me nuttig en dan had ik geen tijd om me te vervelen. De tijd vloog voorbij en ik vond het dan vaak zelfs jammer dat het al sluitingstijd was.
“Het zwembad gaat weer open over vijf minuten, dus ik ga alvast beginnen,” zei Serena terwijl ze opstond. “Dank je wel voor het eten!” Ik glimlachte naar haar.
“Graag gedaan hoor!” Uit mijn ooghoek zag ik dat Tom naar me keek. Toen ik hem aankeek lachte hij. Weer keek ik weg, mezelf ergerend aan het feit dat ik zo verlegen was.
“Ben je klaar met eten?” vroeg ik hem, kijkend naar zijn lege bord.
“Ja, het was echt lekker!”
“Zo moeilijk was het niet om te maken hoor,” zei ik gauw terwijl ik zijn bord ook meenam naar de keuken. Tom stond ook op.
“Ik moet ook weer eens aan het werk…” Hij keek me met een plotselinge intense blik aan, waarna hij me een knipoog gaf en wegliep. Verbluft, met de borden nog in mijn hand, bleef ik achter.

volgt iemand dit?

haha volgens mij volgt niemand dit ofzo, xD
Als je wel volgt, let me know, dan weet ik dat er iemand is die het leuk vind !

Ik kon niet slapen. Er was veel gebeurd vandaag. Nou ja, voor een meisje als mij dat eigenlijk bijna nooit aandacht krijgt, al helemaal niet van jongens. Maar dat was niet alleen de reden waarom ik niet kon slapen. Het kwam ook doordat Tom zoveel ouder was dan mij en ik hem toch niet uit mijn hoofd kon zetten. Dat was fout. Het liep hoe dan ook slecht af. Ik zou hem leuk vinden maar hij mij niet -waarom zou hij ook, hij was zo veel ouder - en dan zat ik met liefdesverdriet. Ik moest zorgen dat ik niet verliefd werd.
Maar ik voelde dat er wat was met hem dat me aantrok. Ik wist niet wat. Misschien zijn mooie krullende haar, of zijn intense ogen… Of de manier hoe hij lachte? Van zijn persoonlijkheid wist ik nog niet veel, maar ik betwijfelde of ik daar ooit achter zou komen.
Er was nog iets waarover ik me zorgen maakte. De jongen van de zeilschool. Ik had de hele dag niet aan hem gedacht, maar nu kwam hij weer boven. Ik dacht aan hen beiden. En ik had geen idee wat ik er mee aan moest. Ze waren allebei zo onbereikbaar dat het het verstandigst zou zijn als ik hen uit mijn hoofd zette. Maar dat kon ik niet. Alleen het idee al maakte me bang en eenzaam.
Morgen moest ik weer bij het zwembad werken. Ik had alleen geen idee of Tom er ook zou zijn. Iets in me hoopte het, maar een ander deel van me werd zenuwachtig en hoopte dat hij er niet zou zijn. Ik had geen idee hoe ik me, als hij er zou zijn, tegenover hem moest opstellen…
Hij had de rest van de avond niets meer tegen me gezegd, maar hij liep toch wel heel vaak langs de bar. Hij keek niet vaak naar me, maar als hij keek was het zo intens, dat ik het beeld niet meer uit mijn hoofd kon krijgen. Nooit eerder had iemand zo intens naar me gekeken…
Plotseling kwam er een gedachte in me op. Het maakte niet uit dat ik zo veel te verliezen had, er was iets met hem en ik moest er achter zien te komen wat. Wat maakte dat ik hem niet uit mijn hoofd kon zetten? Misschien was het niet slim, maar ik moest het weten.

Toen ik de volgende ochtend bij het restaurant aankwam was er nog niemand. Ik keek op de grote klok aan een wand van het restaurant. Zeven uur. Ik was gewoon op tijd. De anderen zouden straks wel komen. Ik liep naar de keuken en stopte de croissantjes en de baguettes in de oven. Hierna zette ik de tafel klaar waar mensen borden en bestek konden pakken en etenswaren. Ik zette de koffie en zorgde ervoor dat alle tafels en stoelen weer netjes stonden. Op dat moment kwam mijn eerste klant binnen. Het was een oude vrouw die vroeg om een kopje koffie. Ik liep naar de tafel en terwijl ik een kop koffie inschonk vroeg ik me af waar de anderen bleven. Normaal stonden we hier met drie man.
“Zou ik er ook een croissantje bij mogen?” vroeg de vrouw. O ja, de croissantjes, helemaal vergeten! Snel rende ik naar de oven. Ik deed de deur open en meteen vulde de keuken zich met stoom. Dat kon niet goed zijn… Toen ik weer wat kon zien zette ik de oven uit en haalde het brood er uit. De baguettes waren gelukkig nog redelijk, maar de croissantjes waren echt veel te bruin! Zenuwachtig vroeg ik me af wat ik moest doen. Ik zou sowieso nieuwe croissantjes moeten bakken. Maar wat moest ik dan aan de vrouw geven? Als de baas er achter kwam zou hij niet zo blij zijn…
Ik keek naar de donkere croissantjes. Twee daarvan waren nog redelijk. Als ik daarvan nou de bovenste laag er af zou halen, zou het alweer meevallen. Ik bedacht dat dat de beste optie was en dus haalde ik de buitenste laag er vanaf en gaf het aan de vrouw, die me een beetje fronsend aan keek.
“Sorry mevrouw, ze waren een beetje lang gebakken…”
“Ja, dat zie ik,” lachte de vrouw. “Maar dat maakt niet uit hoor. Ik heb vroeger in een bakkerij gewerkt en daar gebeurde het me ook wel eens. Maar dat is menselijk. Alleen jammer dat zo weinig klanten er begrip voor hebben!” Ik lachte.
“Dank u wel!” Dat was tenminste een aardige klant! Er zouden meer mensen zoals haar moeten zijn! Toen schoot me te binnen dat ik zelf ook aardig kon zijn. Ik was mijn afspraak stiekem een beetje vergeten. Maar dat gaf niet, ik kon gewoon een nieuwe start maken. Mensen gelukkig maken. Mijn missie zou weer verder gaan.

het is superleuk:D echt waar!! je moet echt door gaan hoor

jess een reactie!
haha dankjewel :grinning:
ik ga sowieso de komende tijd nog door hoor :grinning:

verder!
En gewoon verderschrijven als er niet wordt gereageerd :slightly_smiling_face:!

okee :grinning:

nieuw stukje :

Het was alsof God me gehoord had toen ik gelijk na die gedachte iemand zag die hulp nodig had. Het was in de gang naast het restaurant, dus ik kon het vanuit mijn positie zien. Een vrouw probeerde haar hotelkamer open te maken, maar ze had zo veel tassen die telkens van haar schouders vielen en een huilende baby, dat het onmogelijk voor haar was om te slagen. En het slot werkte ook niet bepaald mee: die was erg stroef. Ik liet het restaurant even voor wat het was en liep naar de vrouw toe.
“Kan ik u helpen?” vroeg ik de vrouw. Maar ze keek tot mijn verbazing niet op. Zou ze me niet gehoord hebben?
“Zal ik deze even overnemen?” Ik wees naar de grote tas waar blijkbaar iets breekbaars in zat, aangezien ze er heel voorzichtig mee deed. Plotseling keek ze op, met een kwade blik in haar gezicht.
“Wat denk je wel niet? Zomaar mijn spullen afpakken! Heb ik je om hulp gevraagd? Dacht je dat ik het niet kon?” Ze wierp allemaal vragen op me af. Ik kon alleen maar verbaasd kijken en rood worden.
“S-sorry, ik dacht…”
“Ja, dat zou je eens vaker moeten doen! Denk na voordat je iets zegt! Die klantenservice stelt ook niets voor hier!” Op dat moment hoorde ik een verlossende klik en de deur vloog open. De vrouw nam haar nog steeds huilende baby en haar tassen mee naar binnen en gooide de deur met een klap dicht. Ik stond nog voor de deur, verwerkend wat er net was gebeurd. Waarom moesten mensen het altijd verpesten als ik iets goeds wilde doen? Waarom konden ze het niet waarderen? Waarom ging vandaag alles mis? Wie weet wat er vandaag allemaal nog op mij stond te wachten… Misschien had ik beter in mijn bed kunnen blijven liggen.
Zouden de anderen dat doen? Jasper en Merel? Zij zouden mij vandaag helpen met het ontbijt! Waar zouden ze zijn? Ik kon hier moeilijk de hele dag in mijn eentje rondlopen, dus besloot ik ze te zoeken. Eerst maar eens naar de personeelskamers. Ik nam de trap naar de kelder en liep door de personeelsgangen, tot de kamer van Jasper aan mijn linkerhand. Ik klopte… geen antwoord. Ik klopte nog eens, wat harder. Toen hoorde ik een kreun. Daarna gevloek.
“Shit, is het echt al tien uur?” Jaspers stem klonk angstig.
“Hè? Wat is er?” Van wie was die tweede stem? Ik kon me niet herinneren dat Jasper in een tweepersoonskamer lag…
“Hé lieve Merel, ben je ook wakker?” Jaspers stem klonk ineens heel zacht. Het was Merel! Maar dat zou betekenen dat mijn plan had gewerkt! Lachend liep ik de personeelsgang weer uit. Ik was dus niet nutteloos! Ik kon verandering in de wereld brengen! Die vrouw van net was gewoon een uitzonderingen, die zouden er altijd zijn. Wat het belangrijkste was, was dat ik voor sommige mensen wel verschil kon maken.

Een kwartiertje later kwamen Merel en Jasper samen aan. Ik glimlachte naar ze.
“Verslapen?” Ik zag dat ze zich er ongemakkelijk bij voelden. Merel frummelde aan haar T-shirt en Jasper ging met zijn hand door zijn haren.
“Ja,” Jasper schraapte zijn keel. “Door de wekker heen geslapen. Sorry…”
“Dat geeft niets hoor, ik redde het prima!” antwoorde ik. Alleen een beetje jammer dat ik nog niet had kunnen ontbijten, dacht ik. Maar daar zou ik nu wel even de tijd voor hebben.
“Is het goed als jullie het even een kwartiertje overnemen? Dan ga ik even ontbijten.”
“Ja, tuurlijk!” zei Merel meteen, zich schuldbewust. Ze liep samen met Jasper naar de klanten. Ik liep naar de keuken om wat brood te smeren.
Vandaag zou ik weer bardienst hebben bij het zwembad. En ik had er, zoals altijd, zin in. Maar nu waren er ook zenuwen bij. En ik wist waarom, maar ik wilde het niet toegeven aan mezelf. Ik vond hem leuk, maar het was niet mogelijk. Ik mocht hem niet leuk vinden. Het leeftijdsverschil was te groot. Dus besloot ik om aan iets anders te denken, ook al ging dat moeilijk.
Vanavond had ik vrij. Wat zou ik gaan doen? Ik kon natuurlijk even lekker naar het strand. Het was mooi weer, dus misschien zou het vanavond nog wel warm genoeg zijn om te surfen? Dan zou ik even moeten kijken of de surfschool nog open was. En misschien zag ik die jongen weer…
Toen ik mijn croissantje op had, had ik nog steeds veel honger. Ik sneed een stuk stokbrood door de helft en besmeerde het met aardbeienconfituur.
De eerste dag dat ik hier aankwam wilde ik eigenlijk gelijk weer naar huis. Ik voelde me er helemaal niet thuis en ik kreeg spontaan heimwee. Ik had eerst geen kamer, het leek alsof er een kamer te kort was. Het leek zelfs alsof ze helemaal niet op de hoogte waren van mijn komst. Vervolgens ging het werk ook nog eens slecht, ik wist niks van de basisdingen, alles moest uitgelegd worden.
Ik was dan ook iemand die snel van slag raakte. Ik was emotioneel heel snel om te krijgen. Er hoefde maar een paar dingetjes niet goed te gaan en ik barste meteen in huilen uit. Als ik geluk had was dat zonder dat andere mensen het doorhadden.
Dat was tot nu toe gelukt. Ik was die eerste avond in huilen uitgebarsten, maar wel op mijn kamer. En de dag erna weer. Maar de dag daarna was beter. Het werk ging goed, ik was eindelijk een beetje ingewerkt. En ik zag de toekomst weer rooskleuriger in. En nu voelde het alsof ik er al maanden was. En ik had nog lang geen zin om naar huis te gaan.
Ik was dan ook iemand die snel gelukkig was! Blij nam ik nog een croissantje. Hmm, ik hield van Frankrijk.

verder!

okee, nieuw stuk!
als je dit leest, wil je dat dan zeggen, dan weet ik tenminste dat er nog mensen zijn die het leuk vinden, haha xD

Mijn werk bij het ontbijt zat erop. Ik was in mijn kamer en zocht mijn uniform voor het zwembad. Een shirtje met de naam van het zwembad erop. Ik keek nog even in mijn kleine vierkante spiegeltje voordat ik weg ging. Het was niet speciaal mooi, maar het kon er toch mee door. Ik liep naar de begane grond, waarna ik via de achteringang naar buiten ging. Een warme gloed van de zon ontving me. Ik ademde diep in. Heerlijk.
Ik liep de bar binnen, net op tijd voor mijn dienst, het zwembad ging binnen een minuutje open. Ik deed de lampen van de bar aan en zette de tafels en stoelen op hun plaats. Toen ik daarmee klaar was kwamen de eerste zwemgasten alweer binnen. De meesten legden hun handdoeken neer aan de bankjes langs het zwembad en sommigen eigenden een plek op aan het terras door er een handdoek neer te leggen, om vervolgens te gaan zwemmen. Eigenlijk mocht dat niet, maar het was nog niet zo druk, dus zei ik er niets van.
“Hé, Julie! Ben je daar weer?” Zijn stem. Ik keek onmiddellijk op. Daar stond hij. Tom. Ik probeerde te glimlachen.
“Ja en jij bent er ook weer!”
“Fris en fruitig! Heb je lekker geslapen?” Hij keek me intens aan. Waarom deed hij dat toch? Wist hij dat ik daar niet tegen kon?
“Heerlijk. Hé, jij werkt hier wel vaak zeker?”
“Nou, dat valt op zich wel mee. Drie tot vier dagen per week. Maar ik werk hier nog maar een half jaartje dus misschien wordt dat in de toekomst wel meer! Dan kunnen we vaker samen werken!” Hij gaf me een knipoog. Nou ja, hij kneep meer zijn beiden ogen vriendelijk samen. Ik lachte en keek weer weg.
“Zou ik misschien een zakje chips mogen?” Ik keek op. Tom was weg. Ik keek rond waar de stem vandaan kwam. Toen zag ik hem: hij was zo klein dat hij onder de balie verstopt zat. Ik moest lachen.
“Ja, natuurlijk mag je een zakje chips! Welke smaak wil je?”
“Zou ik alstublieft de paprikasmaak mogen?” Verbaasd van zijn beleefdheid en spraakvermogen pakte ik een zakje paprikachips uit de doos. Ik gaf het hem, waarop hij mij vijftig cent gaf. Hij bedankte me en liep weer naar zijn moeder, die hem trots aankeek.

Aan het einde van de middag had ik nog maar een paar klanten gehad. Het was erg rustig, misschien omdat het gisteren zo druk was. Ik verveelde me en ik hing mijn tijd te verdoen bij de bar. Nog voordat het sluitingstijd was, verdwenen ook de laatste gasten. Ja, nu hadden we helemaal niks meer te doen…
Ik ging op de bar zitten. Het was warm en ik had nergens meer zin in. Ik droomde weg, denkend aan niets. Maar mijn meditatie was niet van lange duur. Er werd op het belletje gedrukt. Ik opende mijn ogen. Het was Tom.
“Goedemorgen Doornroosje, er zijn geen klanten meer dus we willen eerder sluiten. Maar we zouden natuurlijk ook gebruik kunnen maken van de gelegenheid en zelf gaan zwemmen!” Hij keek me uitdagend aan. Alleen die gedachte al was hemels. Ik had het erg warm en ik kon niet wachten het koude water in te gaan. En ik had zwemmen toch wel erg gemist, ik zat zelf al zo’n lange tijd op wedstrijdzwemmen dat het raar was dat ik het nu al twee weken niet meer had gedaan.
“Oké, afspraak! Ik ga me even omkleden en dan kom ik er gelijk aan!” Ik liep naar de achterkant van de bar, waar de deur naar het hotel was. Snel rende ik naar mijn personeelskamer om mijn bikini te halen. Toen ik die, natuurlijk helemaal onderin mijn koffer, had gevonden, sprintte ik weer terug naar het zwembad. Ik sloot mezelf op in een kleedhokje en trok mijn bikini aan, opgelucht dat ik me vanochtend nog had geschoren. Ik stopte mijn kleren in een kluisje en liep naar het bad. Tom en Serena waren al in het water. Ik sprong in het water en zwom naar ze toe. Toen ik bij ze was begon Tom ineens te lachen.
“Wat?” Ik keek hem argwanend aan. Hij zei niks en hij lachte nog steeds. Wat was hij van plan?
Ineens sprong hij naar voren en dook voor me onder water. Ik deinsde achteruit, maar te laat: hij had mijn benen al vast en ik voelde de grond onder me vandaan verdwijnen. Plotseling was ik helemaal uit het water, getild door Tom! Ik lachte.
“Tom, zet me neer!”
“Waarom zou ik dat doen?”
“Voor mij?” Ik lachte nog steeds.
“Wat krijg ik er voor terug?”
“Wat je maar wil! Zet me snel neer!” Ik vroeg me af hoe hij me zo lang boven water kon houden. Ik woog meer dan zestig kilo! Ik voelde zijn lichaam tegen me aan: Hij had zijn armen onder mijn knieën en onder mijn bovenrug. Zijn gezicht was dichtbij. Heel dichtbij.
“Een kusje?” Hij keek me aan met een pruillipje. Ik schrok. Wat moest ik hier op zeggen?
Maar voor ik er meer over na kon denken zette hij me al lachend neer. Ik probeerde mijn rode gezicht te verbergen door mijn haar half voor mijn gezicht te laten vallen. Toen zag ik het gezicht van Serena. Ze leek niet erg blij te zijn. Ik was stiekem even vergeten dat zij er ook bijstond. Ze keek me verwijtend aan. Ik keek snel weg. Serena zwom voor ons uit naar de overkant. Toen ze een stukje bij ons vandaan was boog Tom zich naar me toe.
“Dat kusje heb ik nog van je tegoed.” Fluisterde hij, waarna hij wegzwom, richting Serena.

Ik lees het!
Verder! :slightly_smiling_face: