Hopen mag altijd.! (Verhaal. Doorgaan??)

Ik voel me verdoofd, en voor ik me omdraai kijk ik nog één keer naar me beste vriendin en me vriend die ik zie zoenen.
Ik probeer zo snel mogelijk langs de dansende lichamen te komen,en elke keer dat ik word aangestoten voel ik me bozer worden.
“Waar ga jij zo snel heen?”
Ik kijk om en zie Thom staan.
“Naar huis” snauw ik en loop door.
Buiten ga ik op een bankje zitten,en ben blij dat ik de rook en alcohollucht niet meer ruik.
Emoties overvallen me. Maar vooral woede,en ik voel een traan over me wang rollen.
“Schatje, ik hoorde van Thom al dat je naar buiten ging. Wat is er”
Sam was wel de laatste die ik verwacht had. Nu wil die zeker weer het lieve vriendje spelen.
“Niets ik ga gewoon naar huis”
Voor ik op kon staan had hij me hand gepakt. Even voelde ik een warme tinteling door me lijf, en voor ik verkeerde dingen zou gaan doen sta ik op.
“Ga nou maar lekker naar Lisa, daar kon je het net ook heel goed mee vinden.” Snel stap ik op me fiets en fiets weg. Ik hoop dat hij achter me aan komt,om me te vertellen dat het een vergissing was. Maar bij de tweede hoek geef ik de hoop op,omdat ik weet dat hij weer gewoon naar binnen is gegaan.

Vet zielig, ik zou wel even opletten op spelling en dergelijke, want maar bij de 2 hoek geef ik de hoop op zou ik 2de neerzetten of tweede uitgeschreven :wink:

Bedankt:)
nu ik dat stukje nog een keer lees zie ik dat je gelijk heb.
ik zou het even veranderen :slightly_smiling_face:

Thuis laat ik me op me bed vallen en begin te huilen.
Ik word wakker van me mobiel die piept,En besef me dat ik huilend in slaap ben gevallen.
Ik zie dat het een sms’je van Lisa is. Meteen voel ik me weer boos worden en gooi me mobiel me kamer door. Nog geen 5 minuten later gaat me mobiel. Ik ben te moe en verdrietig om op te staan en laat me mobiel gewoon lekker gaan.
“Roos lieverd, Telefoon”
Pffff…zuchtend draai ik me om en doe me deken over me hoofd.
Ik hoor me moeder me kamer inkomen,en ik hoop dat ze weer omdraait omdat ze denkt dat ik slaap.
“Roos, je slaapt niet. Hier telefoon, Het is Lisa”
Ik gooi de deken van me af, kijk me moeder boos aan en pak de telefoon.
“Ja” zeg ik, en maak met me hand een gebaar dat me moeder weg moet lopen.
“ja,je reageert niet op sms’jes,en gister was je opeens weg”
“Ik had geen zin om lang te blijven. En ik ben net van plan om weg te gaan.” Zonder gedag te zeggen hang ik op.
Ik voel een traan over me wang lopen. Lisa klonk zo bezorgd, en ze is altijd me beste vriendin geweest. Daarom doet het ook zo pijn dat juist zij met Sam zoent.

Verder! … langer stukje?

oh, van mij mag je verder!

Na een hele dag ik bed liggen voel ik me al wat beter,en besluit om een stuk te fietsen. Maar eerst wil ik me leuk aankleden, want ik wil er niet wanhopig uitzien.
Ik trek me groene jurkje aan met een zwarte legging. Doe wat haarlak in me haar, en als laatst doe ik wat mascara en lipglos op. Ik bekijk het resultaat in de spiegel en ben best tevreden met wat ik zie: Een meisje met bruine krullen tot iets over haar schouder, een leuk groen jurkje dat de mooie delen van haar figuur nog duidelijker laat zien, en bij haar groene ogen past.
Ik loop de trap af,en pak me schoenen uit de kast.
“Mam, ik ga even fietsen” Zeg ik terwijl ik mijn gympen strik. Ze hebben de zelfde kleur groen als me jurk merk ik.
“Is goed lieverd. Ga je daarna nog naar Lisa,want ze belde je vanmorgen toch?”
Ik weet dat me moeder het lief bedoeld, maar zodra ze Lisa haar naam noemt krijg ik een brok in me keel.
“Ik zie wel” Weet ik te zeggen. En loop snel naar buiten voor ze meer vragen stelt,waardoor ik weer in tranen uitbarst.
Bij het park zet ik mijn fiets op slot tegen een boom, en begin richting het water te lopen.
Ik zie 3 baby eendjes, en baal dat ik geen oud brood voor ze heb meegenomen.
“Roos ben jij dat?”
Ik draai me om en kijk recht in het gezicht van Sam.
“Wat zie jij er goed uit” Zegt Sam. Hij wil al een stap naar voren doen om me te zoenen. Even wil ik alles gewoon vergeten en het gewoon laten gebeuren, maar ik bedenk me.
“Eigenlijk baal ik best wel dat ik je hier tegen kom” Ik kijk naar me schoenen, omdat ik de tranen weer in me ogen voel komen.
“Doe niet zo raar. Het is toch juist gezellig, nu kunnen we samen een stukje lopen.” Hij slaat een arm om me heen,die ik meteen van me schouders duw.
“Ik denk niet dat ik zin heb om met jou gezellig een stukje te lopen” Ik hoor aan me stem dat ik best sarcastisch klink.
“Hoezo niet” Sam kijkt me echt niet begrijpend aan,waardoor ik me woede weer naar boven voel komen.
“Ik heb gewoon niet meer zo veel zin om jou of Lisa te zien na gister avond” Ik kijk hem boos aan, en zie dat hij schrikt.
“Dus je heb ons gezien” Zegt hij na een tijdje.
“Ja, Ik hoef je niet meer te zien Sam. Het is uit” Ik draai me om en begin te lopen. Ik wil niet dat hij ziet dat de tranen in me ogen staan,dat plezier gun ik hem gewoon niet.
“Roos, reageer nou niet zo overdreven” Hoor ik hem nog zeggen,maar ik reageer er niet op.
Vroeger zou ik naar Lisa gegaan zijn, en hebben uitgehuild. Maar op één of andere manier weet ik dat onze vriendschap ook kapot is.
Ik zie een bankje en ga erop zitten. Hoe hard ik ook me tranen tegen probeer te houden, het lukt niet.
“Meissie toch” Ik kijk op en zie door me tranenwaas dat er een man naast me gaat zitten. Het is piet, of hoe iedereen hem kent: De park zwerver.
“Ik geef je 1 tip”Piet neemt een slok van zijn bier en gaat verder”Verdriet gaat niet weg door te huilen. Het echte medicijn is een grote hoeveelheid alcohol. Dat werkt bij iedereen”

Hierboven had ik een iets langer stukje geschreven.
Wat vinden jullie ervan ??

Ik erger me verschrikkelijk aan je manier van schrijven.

Ik trek me groene jurkje aan. Het is MIJN groene jurkje.

leuk verder ! :grinning:

Ik kijk naar Piet die een biertje naast me zet. Eigenlijk hou ik helemaal niet van bier, maar toch pak ik het blikje op. Ik heb mensen vaker horen zeggen dat alcohol heel opluchtend kan werken als je problemen heb, en besluit dat ik maar is moet testen of dat echt waar is.
Ik veeg de tranen van mijn gezicht. ”Bedankt Piet”
Het blikje maakt een sissend geluid als ik het open maak. Even twijfel ik, maar dan zie ik Lisa en Sam zoenend aan de bar staan. Met die gedachte drink ik het blikje in 1 keer leeg.
Na 5 blikjes bier, of waren het er meer? Voel ik me behoorlijk vrolijk,en ik lach om iedereen die voorbij komt.
“Piet, beste man. Volgende keer betaal ik het bier” Ik sta op doe twee stappen maar me benen werken niet mee en ik beland languit op het gras, waardoor ik in lachen uitbarst. “Piet” Roep ik door mijn lachen heen.
“Piet, wist je dat de grond beweegt.” Ik doe me ogen dicht en voel alles draaien. Na een tijdje voel ik me weer wat beter, en omdat ik me vrolijk voel en nog lang geen zin heb om naar huis te gaan besluit ik om een kroeg in te gaan.
De weg naar de kroeg het Uurtje waar ik altijd kom lijkt langer dan normaal. Ik vind het niet eens erg, en onderweg zeg ik iedereen gedag.
“Een Baco” Zeg ik tegen de barman, en laat me op een kruk vallen.
“Zou ik even je ID mogen zien”
Uit me tas pak ik mijn ID en leg de kaart op de bar.
“Sorry, Sterke drank is 18+”
“Doe nou niet zo stom. Als ik het hier niet krijg ga ik ergens anders heen,maar aan het aantal mensen in je kroeg te zien lijkt het me dat je wel wat geld kan gebruiken.” Ik kijk de barman brutaal aan. Normaal zou ik zoiets dus echt niet durven zeggen, maar op dit moment kan het me niets schelen. “
De barman draait zich om en maakt de Baco voor me klaar.
3 uur later stap ik het Uurtje uit. Ik heb echt geen idee hoeveel baco’s ik op heb,maar ik voel me vrolijk. Met veel moeite probeer ik recht te lopen, maar na een tijdje geef ik het op. Alles om me heen draait, en een golf van vermoeidheid overspoeld me. Ik ga liggen op het bankje voor me en val gelijk in slaap.

Oooooooh ik erger me echt verschrikkelijk aan je verhaal. Sorry maar ik ga het niet meer lezen.

wat vinden jullie ervan??

je moet meer op je spelling letten. ik erger me daar ook aan.
maar voor de rest vind ik het een leuk verhaal.