Hopeloos verliefd, mijn verhaal.

Na vele topics van jullie te lezen, wou ik toch graag mijn eigen verhaal hier neerzetten. Het is echt heel lang maar het zou leuk zijn als jullie het willen lezen. Ik zou graag jullie mening horen, want liefde maakt blind, en alleen anderen kunnen mij wakkerschudden :’)

[i]We leerden elkaar kennen afgelopen zomer. Mijn ouders hebben een vakantiehuisje naast ons huis in Spanje, waar ik tot vorig jaar ook nog woonde. Éen van onze huurders waren mensen uit het dorp niet ver van waar wij vroeger woonden. Ik noem hem even Z., hij was er samen met zijn ouders, zijn zusje en zijn beste vriend E. Toen ik hem voor het eerst zag had ik meteen een wauw-gevoel, en ik kreeg op de een of andere manier het idee dat hij precies hetzelfde voelde. Z. en zijn gezin bleven voor een hele week op vakantie bij ons, ze zaten vaak aan het zwembad en ik kon het heel goed vinden met zijn zus. Ik ging dan ook vaak bij haar zitten aan het zwembad, maar natuurlijk ging ik vooral omdat Z. daar ook was. Hij was die hele week natuurlijk vaak bezig met zijn beste vriend, en als hij tegen me begon te praten was het meestal stoer doen met E., alsof hij iets wou bewijzen. Telkens ik naar het zwembad liep bij hen, zei Z. als eerste ‘Hallo!’ Ik ben in die week echt smoorverliefd geworden op hem, ik vond hem ongelofelijk knap. Maar, hij is twee jaar jonger. Ik wil er wel bijzeggen dat ik het helemaal niet merkte aan hem, hij gedraagt zich volwassener dan veel jongens die ik ken van mijn leeftijd. Met andere woorden, het leeftijdsverschil liet me koud. Ik zocht elke dag wel een excuus om hem even te kunnen zien (toevallig bij z’n zus langsgaan, etc.), en op een dag ging ik met hen mee shoppen (Z., zijn zus, E., en z’n ouders). In de auto zat Z. me te porren, en toen vroeg hij ‘heb jij snel kriebels?’ ik zei ‘Ja, heel snel!’, toen ging hij me kriebelen in m’n zij. Verder zaten we toen ook naast elkaar in de auto, onze benen raakten elkaar de hele rit, hij trok ze nooit weg, ook lagen onze armen tegen elkaar aan en maakte z’n moeder een soort van grapje als ‘Jullie zitten zo gezellig dichtbij elkaar :wink:’ Tijdens ons uitstapje in Barcelona liep ik voor hem en zijn vriend, en toen zei Z. dat het etiketje van mijn topje naar buiten stak. Hij heeft het toen zonder dat ik dat vroeg terug in mijn topje gestoken, waarna E. even knipoogde en glimlachte naar hem.

Op een avond kwamen Z. en E. gamen bij ons thuis. Ik zat in een team met Z. We hadden gewonnen dankzij mij, hij was er namelijk niet zo goed in. Toen zei Z. ‘Goed gedaan! :grinning:’ en hij gaf me high five. Toen ze weggingen later die avond stonden we in de gang voor het afscheid, en dat was als een magisch moment. Ik keek naar Z. en ik zag dat hij al aan het kijken was naar mij, hij lachte heel schattig naar mij toen en bleef staren. Ik lachte terug, en keek snel weg.
Het einde van de week naderde en ik had het gevoel dat ik meer actie moest ondernemen, dat ik moest laten zien dat ik hem echt leuk vond. Maar dat deed ik niet, ik was zo verlegen. Én ik was vooral boos op mezelf, omdat ik wist dat ik hen misschien nooit meer zou zien. Ondertussen had ik wel zijn zus op facebook, en ik had even later ook Z. en E. toegevoegd.

Sinds september woon ik niet meer in Spanje, maar dichtbij waar zij wonen. Ik kreeg plots een e-mail vorige week van Z. z’n moeder, of ik het leuk zou vinden om eens langs te gaan die zaterdag. Ik helemaal blij natuurlijk, en dus ging ik zaterdagavond bij hen eten. E. zou misschien ook komen om mij terug te zien, maar dat is uiteindelijk niet gelukt. Ik was zó zenuwachtig om Z. terug te zien, en we begroetten elkaar met een kus op de wang, hij lachte wel lief naar me. We zaten eerst lang in de zetel, ik aan het praten met z’n ouders over hoe het met me ging enzo, en met z’n zus. Hij begon vaak uit zichtzelf dingen te vragen aan mij of te vertellen. Aan tafel onderbrak hij het gesprek dat ik had met z’n zus meerdere keren om iets te vragen aan mij. Later ging die naar boven, en vroeg ik aan z’n zus of ik even haar kamer mocht zien. Ze toonde me toen ook Z. zijn kamer en daar zijn we uiteindelijk de hele avond blijven zitten. Z. is dj, en hij was zó trots om zijn muziekinstallatie en draaitafel te laten zien. Hij liet me al zijn sets horen, en praatte constant over hoe geweldig hij dat en dat nummer vond, we hebben heel met elkaar gemeen van muzieksmaak. Hij zei dat ik best veel van die onbekende liedjes ook kende, dat het hem verbaasde. Na een uurtje werd zijn zus het beu, en is ze weggegaan uit z’n kamer. Toen zat ik er dus nog met hem alleen. In die twee uren dat ik daar gezeten heb met hem, hebben we heel vaak oogcontact gehad, elke keer als we oogcontact hadden eigenlijk, was dat meer dan 3 seconden, bijna staren. Hij vroeg me toen ook welk hemd hij moest aandoen de dag erna, of ik dat mooi vond staan bij hem. Zo kan ik nog wel een paar dingen opnoemen. Toen we terug naar beneden gingen bij z’n ouders, vroeg hij aan mij of ik nog iets wou drinken, en hij zei m’n naam er ook bij (Ik heb wel vaker gelezen dat als hij je naam gebruikt, dat iets wil zeggen). We zaten TV te kijken en ik zat op de hoek van de zetel, hij twee plaatsen ernaast, en ik voelde dat hij afwisselend naar de TV keek en dan naar mij, en zo enkele keren, alsof ik dat niet doorhad.

Hij vroeg me toen of ik ook naar dat feestje zou gaan volgend weekend, maar ik zei nee en toen zei hij ‘Dat is jammer, moet ik je smsen als ze ons liedje draaien (een liedje waar we allebei gek op zijn)?’ Dus ik zei ‘Ja, zeker doen!’, waarop z’n zus zei ‘Maar je hebt niet eens haar nummer…’. Als ik dit vertel aan vrienden van me, zeggen zij dat zijn bedoeling was dat ik mijn nummer zou geven, wat ik dus niet gedaan heb. Als ik puur op m’n intuïtie afga, denk ik dat hij mij ook leuk vindt, maar ik ben toch zo onzeker, ik durf het hem niet te vragen omdat ik ergens toch bang ben voor zijn reactie.

Ik heb al mijn moed bijeen geraapt en heb hem op Facebook gevraagd ‘Hé, jij smst me als ze ons liedje draaien he? :slightly_smiling_face:’, waarop hij zei ‘Ja zal ik doen, nummer?’. Dus nu heeft hij m’n nummer. Ik hoop dat hij me sms’t.
Ik vond dat Z. veel relaxter en opener deed tegen mij, en ook socialer, dan deze zomer.

Pfoe, einde van dit lange verhaal. Wat denken jullie, loop ik te hard van stapel of vindt hij me wel leuk en is hij gewoon te verlegen? Moet ik zelf meer moeite doen? Vrienden van mij zeggen ook wel vaak dat je aan mij écht niet kan zien of ik iemand leuk vind, ik geef namelijk zelf heel weinig hints :3

Dankjewel alvast! [/i]

Volgens mij vindt hij je hartstikke leuk, ga ervoor zou ik zeggen! :slightly_smiling_face:

ben even niet in de mood om het te lezen, sorry.

WOow beetje te veel :’)

tip: kan je het niet korter maken ofzo

Hij vind jou erg leuk lijkt het in jou verhaal! Ik zou zeggen GO FOR IT GIRL!
En euhm ik vind het niet te lang het is duidelijk!

Ik denk dat hij je echt wel ziet zitten, anders toont hij echt geen intresse in jou en vertelt hij niet zoveel over zichzelf !

het lijk alsof hij wel geïnteresseerd in je is hoor! hij doet toch hartstikke leuk tegen je :slightly_smiling_face: go for it! Probeer jezelf te zijn en als je verlegen bent kunt je toch door kleine dingen laten merken dat je hem wel leuk vindt, lief naar hem lachen, hem soms aanraken enzo. komt wel goed denk ik :grinning:

awhh wat een schattig verhaal!
hij ziet je duidelijk wel zitten. gewoon ervoor gaan!

Gelukkig schrijf je abn, dus het was niet te lang om te lezen (:
Ik vind het echt lief! Volgens mij is hij best verlegen inderdaad, haha.
Maar hij vindt je echt wel leuk! Succes ermee (:

wooooooow lang verhaal, maar ik denk dat hij je wel ziet zitten!

ik zou willen dat elke e ect gewoon edwoud werd en piet:P

Ik denk inderdaad ook wel dat hij je wel leuk vindt!

***

[i]Bedankt voor jullie reacties tot nu toe! Ik voel me al een stuk zelfzekerder :slightly_smiling_face:
Misschien dat jullie me hierbij ook kunnen helpen… Omdat we elkaar nooit zien behalve als ik daar langsga, wat eens in de twee maanden zou kunnen zijn, dacht ik dat we misschien contact zouden hebben via de computer, maar zo denkt hij er blijkbaar niet over. Hij zit heel weinig op facebook en als hij online is, praat hij nooit tegen me. Het kan natuurlijk dat hij het gewoon onpersoonlijk vindt en verder niks met facebook heeft. Maar ik vind het zo raar, in het echt doet hij superleuk tegen me, dus ik zou verwachten dat hij via internet ook wel wat moeite doet… Weten jullie hier misschien een verklaring voor?

Second, een paar vrienden van me zeggen dat hij misschien helemaal niks durft te ondernemen, omdat hij denkt ‘ach, ze is twee jaar ouder, ik maak geen schijn van kans’. Zou dat kunnen?

Tips om de volgende stap te zetten zijn ook welkom, want ik denk dat ik dat zal moeten doen![/i]

upje voor mezelf!

Ik denk dat hij je idd wel leuk vind, maar te onzeker is om echt actie te ondernemen? Lijkt me ook best ongemakkelijk omdat je met die zus omgaat en zijn ouders goed kent. Misschien moet je zelf meer hints geven? En als je zijn nummer hebt een leuk sms’je sturen (dan hoef je niet zo lang te wachten)?

Ohja, ik kan me voorstellen dat het voor hem best ongemakkelijk is dat ik zijn zus en ouders goed ken… ik vind trouwens dat hij al best veel moeite doet ondanks dat z’n ouders erbij zitten de helft van de tijd, ik zou dat nooit durven :stuck_out_tongue: thanks!

Het is echt een leuk verhaal en ook interessant geschreven! Ik zou er echt 100% voor gaan!!

Ik vind het wat overdreven om jezelf hopeloos verliefd te noemen