Hope is the only thing stronger than fear || Harry Styles

Oke, dus ik ben dit verhaal begonnen omdat ik mezelf wil blijven verbeteren. Hopelijk is dat duidelijk, ik ben echt niet zo goed als vele hier maar ik hoop dat jullie mij tips kunnen geven aangezien ik nog wel eens fouten maak.
Een jaar geleden gok ik heb ik hier ook een verhaal geplaatst en echt, het was vreselijk maar schrijven is mijn passie, ik heb er echt plezier in en ik wil mezelf dus, zoals ik al zei, blijven verbeteren!

“But life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s about learning to dance in the rain.” he told me.

“Well, then I’m just not made for this world I guess.” she said.

http://data.whicdn.com/images/39299102/cry-crying-girl-love-Favim.com-517594_large.jpg

De massa’s mensen leven gewoon door, terwijl ik mijn wereld even op stop zet. Even leefde ik niet meer hier, maar in mijn gedachte. Wel vaker kreeg ik flashbacks. Hoe graag ik ze ook wilde ontwijken, ze bleven maar terug komen. Ze proberen te vermijden was geen optie, ik wist toch dat, hoe dan ook, ze er zullen zijn. Ik haatte ze. Ze gaven me precies hetzelfde gevoel als toen, op die dag. Nooit zal ik die dag vergeten. Altijd zal die me bij blijven. Het is in mijn geheugen gebrand. Nu, vier jaar later, ben ik er mee gaan leren leven maar nog altijd voelt het niet hetzelfde. Toch heeft het me ook geholpen op sommige vlakken in het leven. Carpe diem is mijn levens motto. Je moet niet verwachten dat er nog een morgen is. Maak van elke dag een dag om nooit te vergeten. Je weet tevens nooit of het je laatste is. Ook ben ik gaan genieten van de kleine dingen in het leven. Een gemeende glimlach, bloesem die neervalt of de zonsondergang. Je gaat het waarderen.

Aaaah! Wat mooi geschreven! :upside_down_face: :bowing_man: :flushed:

Ik vind het ook leuk geschreven (:

Wat mooi geschreven!

Bedankt! (:

[i]"Onbegrijpelijk was wat ik voor de buitenwereld was. Mensen vonden het moeilijk om mij te begrijpen. Waaraan het ligt weet ik zelf heel goed. Een moeilijk ding kan je hele leven veranderen. Belangrijke gebeurtenissen máken je tot wie je vandaag de dag bent. Mijn verleden is niet bepaald makkelijk geweest. Het was een uitputtende tijd waar nu een punt achter is gezet. Al had ik er alles aan gedaan om je nu nog bij me te hebben. Het feit dat jij er was zou het uitputtende laten vervagen. Het was er wel, maar het maakte niet uit. De vermoeidheid, de pijn, het verdriet. Alles zou verdwijnen. Dit wist ik zeker.

Als ik de kans kreeg zou ik je nog zoveel vertellen. Dingen die ik vergeten ben. Waar ik pas later achter kwam. Maar nu, nu is het te laat.
En hier baal ik ontzettend van. Het gemis is niet te beschrijven. Je betekende zoveel voor me. De leegte in me doet pijn. Pijn die ik nog nooit eerder heb gehad. Dit komt doordat de pijn ontzettend erg is. Ik mis je, want jij bent er niet meer.

Hadden we maar nooit ruzie gemaakt, die momenten zijn verspilde momenten uit ons verleden. Hadden we al onze momenten op dat moment maar gekoesterd. We hadden ze veel meer moeten waarderen. Gewoon, om het feit dat je er toen nog was. Het feit dat ik je bij me had. Ik kon je nog omhelzen, fluisteren in je oor dat het allemaal goed zou komen, je een kus op je kruin geven en vertellen hoeveel je voor me betekende. Zonder jij geen mij.

Ik voel me zo alleen. Nu jij er niet meer bent is het stil thuis. Ik zou het niet eens meer thuis willen noemen. Thuis is waar je dierbare zijn en jij bent er niet. Is het dan nog wel een thuis? Het voelt niet zo. Er mist iets, een bepaalde leegte waarvan ik weet dat die nooit meer gevuld zal zijn. Wetende dat die leegte er voor altijd zal zijn doet pijn." [/i]
Tranen banen zich een weg naar beneden en verlaten dan mijn hoofd. Een voor een vallen ze in het zand. Ik staar voor me uit naar het sussende water.
"Maar ik wil niet dat je me ziet huilen. De allerlaatste keer dat we elkaar spraken, beloofde ik je dat ik sterk zou zijn. En kijk mij nou zitten, huilend om jou terwijl jij toekijkt van daar boven. Een plek waar je geen pijn meer voelt. Een plek waar je ons in de gaten kan houden. Vanaf nu beloof ik weer sterk te zijn, maar beloof je mij dan bij me te blijven?

Door!

Erg mooi, meer commentaar heb ik niet. Zeker door!

Een lezer erbij!

Mooi geschreven!

Mijn vingers verstrengelen zich om mijn koffie. Met mijn oog op het tafeltje bij het raam komt er opeens een meisje hysterisch naar binnen gerend. Recht, tegen mijn koffiebeker aan. Gelijk vormt er een bruine vlek op mijn witte shirtje. Kwaad kijk ik achter me terwijl er een brandend gevoel op mijn buik ontstaat. You bitch, how dare you! Ze rent op twee jongens af. Een jongen met krullen moet haar tegenhouden om niet zijn vriend aan te vallen. Personeel komt er ook bij en takelen haar naar buiten door haar bij twee armen op te pakken en haar buiten in de regen neer te zetten. Als ik de jongen op me af zie lopen kijk ik naar de bruine plas om me heen. ‘Gaat het?’ vraagt hij. ‘Ja hoor, het gaat wel.’ knik ik terwijl ik mijn shirtje omhoog til en naar de rode vlek kijk. ‘Weet je het zeker?’ vraagt hij terwijl zijn blik nog altijd op mijn buik gericht is. Ik haal mijn schouders op en wrijf er zachtjes over. ‘Kan iemand wat ijs halen?’ vraagt de jongen en de andere jongen komt er nu ook bij met drie koffie bekers. ‘Sorry voor dat, hysterische fans.’ zegt hij en als ik opkijk kijk in bekende ogen. Hij kijkt verbaasd op. ‘Wat, ben jij het?’ zegt hij even verbaasd als ik ben na een korte stilte. ‘Zayn?’ zeg ik verbaasd. ‘Ja, Quinn Underson.’ glimlacht hij en hij zet zijn koffiebeker neer en omhelst me. Een raar gevoel gaat door mijn lichaam. Enerzijds een brandend gevoel van daarnet, anderszijds een bekend en vertrouwd gevoel. Als hij me weer los laat houd de jongen met de krullen een zakje met ijs omhoog. Ik til mijn shirtje een klein beetje op en voorzichtig houdt hij het ertegen. Het voelt stukken beter. ‘Laten we even gaan zitten.’ stelt Zayn voor. ‘Je kent haar?’ vraagt de jongen met de krullen verbaasd. Ik neem eerst een flinke slok van mijn koffie om bij te komen van het incidentje van daarnet. ‘Ja, ze is mijn ex.’ zegt hij. ‘Ik ben Harry.’ zegt hij glimlachend en we schudden elkaar de hand. Zijn hand vol met warmte laat me rillen. Het ijs houd me koud en zijn hand en mijn koffie me warm. Vandaar de rilling. ‘Dus, hoe is het met je?’ vraagt hij en ik haal mijn schouders op. ‘Zoals altijd.’ zeg ik en hij begrijpt gelijk wat ik bedoel. Het is ontzettend fijn om niet iemand mijn hele verleden te hoeven uitleggen. Hij was bij me toen alles gebeurde, hij begrijpt me en dat maakt alles een stuk aangenamer. Hij knikt sipjes. ‘Maar ik voel me een stuk beter.’ lieg ik om hem beter te laten voelen. Hij glimlacht. ‘Wat brengt jou hier, in London?’ vraagt hij verbaasd. ‘Bradford had te veel emtionele waarden met zich mee gebracht. Mijn ouders en ik wilde een nieuwe start. Omdat London een drukke levendige stad is ben ik hier naartoe verhuist.’ leg ik uit. ‘Wat fijn om je weer eens te zien. Ik moet zeggen, ik heb nog veel aan je gedacht gedurende de jaren. Maar ik kon je nergens vinden, Facebook, Twitter. Niks.’ zegt hij. ‘Ik heb wel twitter.’ zeg ik. ‘Ik heb echt dagenlang naar je gezocht, zonder enig succes.’ zegt hij. Hij is me dus niet vergeten. Wat lief, iemand die om me geeft.
‘Ik wil de gezelligheid niet verbreken maar we moeten echt gaan Zayn. Rehearsal is over een uurtje.’ zegt Harry na een tijdje gekletst te hebben met ze. ‘Ja, je hebt gelijk.’ knikt Zayn. ‘Wacht, hier is mijn nummer.’ zegt hij terwijl hij een pen uit zijn zak pakt en het op mijn starbucks beker schrijft. ‘Kom vanavond om half 9 naar de concerthal. Laat die beker zien, dan kan je VIP zitten. Na de show praten we verder.’ zegt hij en ik knik. ‘Is het oké als ik mijn vriendinnen meeneem?’ vraag ik. ‘Ja tuurlijk.’ knikt hij en we staan op. Beide omhels ik ze en groet ze vaarwel. Daar zit ik dan, midden in een koffietentje, met alle ogen op mij gericht. Ik probeer me er niks van aan te trekken maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Iedereen stáárt gewoon naar me. Omgemakkelijk pak ik mijn telefoon erbij en stuur naar Livly en Flinn een berichtje dat ze vanavond vrij moeten houden en om half acht bij mij moeten zijn, met feestelijke kleding aan. I gotta feeling, that tonight’s gonna be a good night.

Laten we het erop houden dat het begin altijd saai is toch?

Ik ben erg benieuwd geraakt naar het verleden!
Een kleine tip: wanneer je elke keer dat er iets gezegd wordt op een nieuwe regel zet, blijft het verhaal iets overzichtelijker!

^ Zelf lijkt me dat niet fijn lezen, eens kijken wat de andere lezers ervan vinden.

Dus, wie wil elke keer dat er iets gezegd word dat op een nieuwe regel? (:

Ik vind een nieuwe regel wel iets fijner lezen, want eerlijk gezegd was ik af en toe in de war met ‘wie wat zei’

Oke, ik weet niet of nog andere reageren maar als je dit verhaal leest, vind je het ook fijner dat het steeds op een nieuwe regel komt?
Ik wacht nog even met doorgaan totdat meer mensen zeggen wat ze fijn vinden, dan kan ik er rekening mee houden.

Je schrijft prachtig. :slightly_smiling_face: Ik vind het zo ook fijn lezen hoor.

^ Wat lief zijn jullie allemaal, ik had dit echt totaal niet verwacht. Oke, dit klinkt cheesy. Maar serieus, ik kwam hier schrijven met de gedachte om commentaar te krijgen zodat ik mezelf kan verbeteren.

Ik vind fanfictions niet zo leuk, maar jij schrijft zo ontzettend fijn :slightly_smiling_face:
Een paar kleine spelfouten, dat wel.

^ Bedankt zeg! Ik zal erop letten.

Samen met mijn beste vriendinnen Flin en Livly zijn we backstage gebracht door een mannetje. Samen wachten we in spanning af, met nog andere vrienden en familie, tot de jongens de backstage kamer betreden. Rondkijkend zie ik dat de jongens een erg grote eetlust hebben, een heel buffet is leeg gegeten. Slechts wat kleine restjes zijn over gebleven. Ik word uit mijn gedachten geschud als ik de deur open zie gaan. 5 luide stemmen verbreken de stilte van daarnet.
‘Heey!’ zegt Zayn als hij naar me toe komt en hij omhelst me even. Het voelt weer even als vanmiddag. Het vertrouwde en beschermende wat ik in jaren niet meer gevoeld heb. Daarna volgen ook de andere jongens die ieder hun eigen familie en vrienden omhelzen.
‘Oh, en dit zijn Livly en Flin.’ zeg ik wijzend naar mijn over enthousiaste vriendinnen als hij me los laat.
‘Nice to meet you guys.’ zegt hij en beide schud hij de hand.
‘Dus, wat doen jullie vanavond?’ vraagt hij.
‘We hebben niks op de planning volgensmij.’ antwoord Flin meteen. Oogrollend lach ik naar d’r.
‘Nee?’ vraagt Zayn. ‘Nope.’ knik ik.
‘Mooi, dan kunnen jullie met ons mee.’ zegt de jongen met de krullen met een grijns die er nu ook bij komt staan. Als ik me niet vergis, heette hij Harry. ‘Leggo.’ hoor ik een blonde jongen zeggen en glimlachend lopen we achter de jongens aan.
Buiten zijn de straten erg donker, alleen de lantaarnpalen brengen wat licht in de duisternis. Het is fris. Van ver af hoor ik gedempt gegil. Om ons heen is niemand te bekennen. Aan het einde van de straat wacht een auto maar verder is er geen teken van leven meer te bekennen. Zayn komt naast me lopen en merkt mijn kippenvel op. Automatisch trekt hij zijn basketbal jasje uit en legt hem gently over mijn schouders heen. Hij glimlacht lief naar me. Ik kijk hem dankbaar aan en hiermee weet hij al genoeg. We kennen elkaar door en door. Niemand heeft me ooit zo goed gekend als hij. Hij weet alles van me, maar dan ook echt álles. Hij is mijn soulmate. En wat heb ik deze jongen gemist. Bewust heb ik besloten geen contact met hem op te nemen, maar denkend aan hoe fijn zijn aanwezigheid is, had ik dit echt wel moeten doen. Even vergeet ik al mijn zorgen en voel ik mee care-free. Oude gevoelens mogen dan wel naar boven komen, het maakt niet uit, want ze zijn fijn, om heel eerlijk te zijn.
Aangekomen bij hun niet normaal grote hotelkamer, de aller bovenste, omhelst de warmte me. Mijn kippevel verdwijnt als sneeuw voor de zon. Toch is er een rede dat ik zijn vest niet uit doe. Om me heen kijkend bestudeer ik eens goed wat er gaande is. De blonde jongen duikt gelijk de keuken in, een andere jongen met stijl bruin haar trekt zich terug in zijn kamer. Ene Liam is wat aan het sollen met Flinn en Livly is nergens te bekennen. Zayn is even het balkon op gelopen en dan ga ik opzoek naar het laatste bandlid. Als ik me omdraai zie ik dat hij naar me kijkt. Niet wetend wat ik moet doen op zo’n ongemakkelijk moment als dit, namelijk iemand zoeken die jou al aan het aankijken is, loop ik maar het balkon op. Eerst kijk ik voorzichtig door de gordijnen. Daarna open ik de schuifdeur heel stilletjes. Ik zie rook uit zijn mond komen. Een steek gaat door mijn hart. Waarom Zayn? Het feit dat er weer kippenvel op mijn lichaam ontstaat maakt niet uit op dit moment. Langzaam loop ik op hem af en neem naast hem plaats, kijkend over London uit. Ik zie dat hij een klein beetje omhoog gaat als hij me opmerkt. Meteen maakt hij zijn sigaret uit en kijkt me pijnlijk uit.
‘Ik wilde niet dat je dit zag.’ stottert hij. ‘Het… geeft niet.’ zeg ik schouder ophalend.
‘Moet je al die lichtjes zien.’ zegt hij wijzend naar de toch nog levendige stad. Waar net geen seintje van leven te bekennen is, blijkt hier wel anders. Starend naar alle lichtjes voel ik hem dichterbij komen. Hij slaat een arm om me heen en ik laat het toe. Het lijkt wel of bewegen een van de zwaarste dingen in de wereld is op dit moment. Elk lichaamsdeel voelt zwaar aan. Ik besluit dus niks te doen, het was eigenlijk ook wel fijn zo.

Nieuwe volgerr ;’)
Je schrijft echt fijn snel verderr!