Hoor er niet echt bij

Hee,

Ik heb een hele leuke vriendinnengroep. We hebben het altijd heel gezellig samen, maar toch heb ik het gevoel dat ik er niet helemaal bij hoor. Ze doen veel leuke dingen samen en daar wordt ik (vaak) niet voor meegevraagd. Ze gaan bijvoorbeeld vaak logeren en daar kom ik dan pas achter wanneer ze de fotos van de leuke en gezellige avond op social media plaatsen. Ik baal dan erg en weet ook niet goed waar het aan ligt (ben ik niet gezellig genoeg, vinden ze het leuker zonder mij). ik ben er wel als laatst bij gekomen en een aantal meiden ken ik ook minder goed, maar toch heb ik het als ik er bij ben wel altijd heel gezellig. Maar toch voelt het altijd alsof ik het vijfde wiel aan de wagen ben en dat ze het gezelliger zonder mij vinden.,
Herkent een van jullie dit en wat moet ik er aan veranderen. Wat vinden jullie, moet ik er wat van zeggen of juist niet (ben bang dat ik ze dan kwijt raak en dat wil ik echt niet want dan heb ik op school niemand meer…)

Alvast bedanktX

Ik zou nieuwe vriendinnen zoeken. Dit is heel moeilijk, en zeker als je de personen op je school al best lang kent, maar dit is ook niet echt leuk voor jou.
Eerst wel even praten met hen, dat je je vaak buitengesloten voelt en graag ook erbij betrokken wilt worden.

praat er met hen over

Vriendengroepen zijn altijd lastig. Ik weet niet hoelang je precies met hun omgaat, maar opgenomen worden in een groep kost tijd. Mijn huidige vriendinnengroep heeft aan mij toegegeven dat toen ik er pas bijkwam, ze eigenlijk niet op mij zaten te wachten. Toch ben ik nu al jaren vriendinnen met ze en voel ik me nu wel thuis in de groep, dus het kan altijd veranderen. Maar vergis je niet: hoelang je ook vriendinnen met ze bent, vriendengroepen blijven kut, iedereen blijft achter elkaars rug om roddelen, elkaar zo nu en dan buitensluiten, je vraagt je nog steeds regelmatig af of je vriendinnen je irritant vinden of niet en je merkt altijd wel een keer dat je ergens niet voor bent uitgenodigd. Dat is ook niet erg, hooguit een beetje vervelend soms, maar als jij de enige bent die systematisch niet wordt uitgenodigd, dan denk ik dat je daaruit wel kunt concluderen dat ze jou nog niet écht als lid van de groep beschouwen.
Zeker als je nog niet iedereen even goed kent, wordt het ook lastig. Dat betekent namelijk dat ze jou ook niet zo goed kennen en dat betekent dat ze misschien ook nog niet echt weten wat ze aan jou hebben. Laat meer van jezelf en je persoonlijkheid zien, probeer individueel een praatje met iedereen van de groep te maken, stel ook zelf eens een keertje voor om iets samen te gaan doen - uit hun reactie kun je dan veel opmaken, en als je het zelf voorstelt ben je er iig zelf ook altijd bij.
Je kunt altijd nog, als je dat aandurft, gewoon rechtstreeks vragen of ze jou graag in de groep hebben of niet. Kansen zijn dan dat ze nog steeds niet eerlijk durven antwoorden maar dan weten ze in ieder geval dat je ermee zit.

En mijn laatste tip is: vergroot je blikveld. Als ik ergens spijt van heb van de middelbare school, dan is het wel dat ik eigenlijk nooit verder heb gekeken dan mijn vriendengroep. De andere mensen van mijn klas/jaar waren misschien minder “mijn soort mensen”, maar veel waren ook gewoon aardig. Je kunt met iedereen een praatje aanknopen over wat dan ook. Daar maak je niet gelijk vrienden mee, maar mocht je dan ooit besluiten dat je nooit echt bij je huidige vriendinnengroep thuis gaat zijn, dan weet je waar je je nieuwe vrienden moet zoeken.

Heel erg bedankt voor je uitbreide en fijne antwoord (heb ik echt wat aan!). Ik ken ze ong 2,5 jaar denk ik. Bij een aantal zit ik in de klas en met hen heb ik het ook altijd heel gezellg enzo, maar bij de andere heb ik het gevoel dat ze niet echt op me zitten te wachten… Op ze afstappen durf ik denk ik niet omdat ik dan bang voor de reactie ofzo ben (ben bang dat ze over me gaan lopen roddelen en dat ze allemaal boos op me worden terwijl ik het met sommige echt heel gezellig heb (en die vriendschappen echt niet kwijt wil)) denk dat ik het daarom maar zo laat en zoals jij de tip geeft zelf wat bedenken om te gaan doen en dan de reactie afwachten (kan ik altijd nog het gesprek aangaan:)

Ik zou er gewoon met ze over praten of met een van hen die je goed vertrouwd. Want het is niet de bedoeling dat je je zo voelt.