Hondje in laten slapen.

Hallo !
Onze hond is ziek, we moeten haar volgende week woensdag in laten slapen, en ik heb het hier heel moeilijk mee. Zijn er mensen die dit ook mee hebben gemaakt en hoe gingen jullie daar dan mee om ?

Aww…
Das zielig.

Heb het zelf niet gehad maar een vriend van mij wel en die had het er heeel erg moeilijk mee.
Maar langzamerhand heelt het beetje bij beetje

Sterkte

Sterkte =(
Het lijkt mij zo moeilijk, ik heb zo’n goede band met een van onze honden.

Hmmh, weet van mijn hond dat ze ook niet lang meer meegaat…
Probeer er zo min mogelijk aan te denken.

Ja wij hebben onze hond al 12 jaar, ik ben zelf 16 dus ik weet niet beter dan dat zij er is. Daarom is het zo moeilijk.

Heb hetzelfde meegemaakt, heel erg kut was dat. Het was op het begin heel erg wennen, maar op een gegeven moment moet je ermee leren leven, klinkt heel stom maar uiteindelijk gaat dan vanzelf
iig heel erg veel sterkte!

Ik had het met een katje en dat vond ik ook super erg. Hij was zo lief! Hij had een hersenbeschadiging dus moest ingeslapen worden, ik ben niet meegegaan want dat leek me verschrikkelijk. Soms mis ik hem nog wel, hij was echt super cute. Al heb ik nu een hondje & een kat. Hij was zo speciaal! (en ik weet dat sommige mensen een kat en een hond niet te vergelijken vinden, vind ik wel).

Sterkte iig! (K)

wat vreselijk!
geniet van jullie laatste tijd samen.
het is natuurlijk niet helemaal hetzelfde, maar ik heb gister mijn cavia moeten laten inslapen.
het is een vreselijk iets dat ‘‘inslapen’’ maar als je ze van hun pijn ermee verlost is het nog dragelijk…

Wat erg meis ):
Ik ben ook al twee honden verloren. Het is heel moeilijk en ik weet eigenlijk niet zo goed hoe je hier goed mee om kunt gaan.
Denk veel aan al jullie mooie momenten, neem nog een paar foto’s, probeer er nog zo veel mogelijk voor hem/haar te zijn in de laatste dagen.

Heel veel sterkte…!

Mijn cavia is van het weekend overleden.
Het missen van een huisdier is moeilijk,
maar het went op ten duur wel.
Veel sterkte!

Ik heb dat vorige maand gehad :frowning_face::frowning_face::frowning_face:

Niet laten inslapen, de dierenarts kwam te laat en het is vanzelf gegaan. Hij was 12, dus dat is zooo raar als hij ineens weg is. Nu is dat het hondje van bij mijn ouders, en ik woon op mezelf. Vanavond ga ik daarheen, en is de eerste keer dat ik “thuiskom” dat hij er niet is. Want hij is gegaan op de laatste dag dat ik er was dus ben niet meer “toegekomen zonder begroeting”.

Ik vind van mezelf dat ik hier echt slecht mee omga… Juist omdat ik op mezelf woon, en het dus minder merk dat hij er niet meer is, heb ik mezelf zo’n beetje wijsgemaakt dat het niet echt is. Dus vanavond wordt die klap dus des te groter. Ergens nog de troost dat mijn eigen hondje meegaat, maar mss werkt dat juist averechts.

Ik wens jou echt heel veel sterkte toe!! En ik zou je ook aanraden om niet te kijken wanneer het gebeurt, tenzij je dat echt heel graag wil. Maar ik ben nu echt heeel blij dat ik niet heb gekeken toen hij daar lag. :frowning_face: Nu herinner ik 'm gewoon zoals hoe hij was.

Zucht. Knuffel!

Ik heb het ook meegemaakt en ik hield mezelf voor dat het beter voor der was en dat ze dan geen pijn meer zou hebben… Dat maakt de pijn inderdaad wel iets draaglijker! Heel veel sterkte xoxo

We laten haar thuis inslapen, en nemen met zn 4e afscheid, ik ben er dus wel bij en zie het wel gebeuren, ik wil haar juist een laatste dienst bewijzen door er te zijn wanneer ze haar ogen sluit, zie er wel echt tegen op.

Ik heb het ook mee gemaakt, ik hield mezelf gewoon voor dat het beter was en dat ze geen pijn meer was. Ik had ook een stukje haar afgeknipt en bewaard zodat ik toch nog iets ‘levends’ van haar had. Het is inmiddels al weer 7 jaar geleden.

Heel veel sterkte!

Het is wel fijn denk ik dat je weet dat het gaat gebeuren, dan kan je nog even heel erg van haar genieten.
Heel veel sterkte en geniet er nog even van!

aahh zielig, maar het is wel beter voor 'm! Als je dat maar in je achterhoofd houd is het meestal iets minder moeilijk (hoewel het nogsteeds heel erg is hoor!)
onze hond is ook ingeslapen, maar ik had het er eigenlijk niet heel moeilijk mee, ze had heel erg last van haar heupen en lag alleen maar en op het eind at ze ook bijna niet meer om maar niet te hoeven lopen, dus het zat er al aan te komen…

Heel veel sterkte he!

Ik heb het ook meegemaakt maar dan met mijn kat.
Het is niet leuk maar wel beter voor haar!
heel veel sterkte!

ahw, ik heb dat ook mee gemaakt!!
ik was zelf erg verdrietig omdat het me vriend was, ik mis mn hond nogsteeds
ik en mijn zussen hebben Goldie ( mn in geslapen hond) een armbandje om gedaan net voordat ie werd ingeslapen.
really sad.

Wij hebben onze hond een paar weken terug laten inslapen. Net zoals bij jou, had ik haar haast mijn hele leven (15 jaar). Ze was maar heel kort ziek,maar we ontdekte dat het kanker was, waardoor ze meteen werd ingeslapen.
Het gaat gelukkig wel heel snel. Het is super moeilijk, en je moet ook wel de keuze maken of je erbij wilt zijn of niet. Hier hebben we bij de dierenarts in een speciale ruimte afscheid kunnen nemen, en bij haar geweest toen ze heen ging. Geniet nog van je hondje nu! :slightly_smiling_face:

Ja ook meegemaakt, achteraf zeker geen spijt van gehad, ik vind zelfs dat we het eerder hadden moeten doen.
(En nou niet denken dat ik hem niet mis, want dat doe ik 4 jaar nog steeds HEEL ERG!)