Hondendagboek.

Ik las dit op Cherryfi0zz.nl.
Ik dacht ik deel het eens met de rest. Om te voorkomen dat zoiets gebeurd. Als je niet tegen dierenleed kan dan kun je het beter niet lezen.

Week 1:
Vandaag ben ik één week oud. Wat is dit een schitterende wereld waarin ik terechtgekomen ben!

Maand 01:
Mijn mama past heel goed op me, ze is een schitterend voorbeeld,

Maand 02:
Vandaag hebben ze me bij mama weggehaald. Ze was erg onrustig en met haar ogen zei ze me ‘tot ziens’. Ik hoop dat mijn nieuwe menselijke familie net zo goed voor me zorgt zoals zij gedaan zou hebben.

Maand 04:
Ik ben snel gegroeid en ik vind alles interessant. Er zijn een paar kinderen in huis en voor mij zijn ze als broertjes. We zijn erg onrustig, zij trekken aan mijn staart en ik ga hen spelenderwijs bijten.

Maand 05:
Vandaag heb ik op mijn donder gekregen. Baasje was kwaad omdat ik binnen geplast had, maar ze hebben mij nooit gezegd waar ik mijn behoefte dan wel moet doen.

Maand 12:
Vandaag ben ik één jaar oud geworden en ben ik volwassen. Mijn baasjes hebben gezegd dat ik groter ben dan ze verwacht hadden, wat zullen ze trots op mij zijn.

Maand 13:
Wat voel ik mij slecht vandaag. Ik blijf altijd van de spullen van mijn broertjes af, maar nu had mijn broertje mijn bal afgenomen, dus pakte ik hem weer terug. Maar mijn kaken zijn erg sterk, dus heb ik hem zonder het te willen pijn gedaan. Na de schrik hebben ze mij zo aan de ketting gelegd, dat ik niet eens in de schaduw kan liggen. Ze zeggen dat ze mij in de gaten zullen houden…ik begrijp er helemaal niets van.

Maand 15:
Niets is meer zoals vroeger…ik leef in het hok. Ik voel mij erg alleen en mijn familie houdt niet meer van mij. Soms vergeten ze zelfs dat ik honger en dorst heb. En als het regent heb ik niet eens een dak om onder te schuilen.

Maand 16:
Vandaag hebben ze mij binnen gehaald. Zeker heeft mijn familie me vergeven, ik was zo blij dat ik sprongen van vreugde maakte. Ze namen mij mee in de auto om een heerlijk stuk te rijden, ineens stopten ze de auto en deden ze de deur open. Ik sprong eruit…heerlijk een gezellig dagje met mijn familie op het platteland. Ik snapte niet waarom ze de deur weer dichtdeden en wegreden. “Hé hallo, wacht!? Jullie … jullie vergeten mij!” Ik rende met al mijn kracht achter de auto aan. Mijn angst steeg toen mijn krachten minder werden en zij niet stopten: ze waren mij vergeten.

Maand 17:
Ik heb geprobeerd de weg terug naar huis te vinden, maar tevergeefs. Op mijn weg zijn mensen met een goed hart die mij verdrietig aankijken en mij wat te eten geven. Ik bedank ze uit de grond van mijn hart met mijn lieve blik. Ik zou willen dat ze mij adopteren, ik zou echt de trouwste hond van allemaal zijn. Helaas zeggen ze alleen maar “arme hond, hij zal de weg wel kwijt zijn”.

Maand 18:
Een van deze dagen kwam ik langs een school en ik zag veel kinderen en jongeren net als mijn broertjes. Ik ging wat dichterbij staan en een groepje kinderen gooien lachend stenen naar mij om te zien wie het beste kon gooien. Één van deze stenen raakte mijn oog en sinds die tijd kan ik er niets meer mee zien.

Maand 19:
Het lijkt gelogen, maar toen ik er nog wat beter uitzag hadden de mensen eerder medelijden met mij. Nu mijn uiterlijk veranderd is (ik ben mager en heb een oog verloren) jagen mensen mij met een bezem weg, terwijl ik alleen maar even in een beetje schaduw wil liggen.

Maand 20:
Ik kan mij bijna niet meer bewegen. Ik probeerde vandaag namelijk de straat over te steken…ik was volgens mij op een veilige plaats aangekomen genaamd “de goot”, maar die tevreden blik van een bestuurder die nog even bijstuurde om mij maar niet te missen zal ik nooit vergeten. Hij had mij bijna doodgereden, maar in plaats van dat is mijn heup nu ontwricht. De pijn is echt verschrikkelijk! Mijn achterpoten reageren niet meer en met veel moeite heb ik mijzelf op het gras langs de weg weten te slepen.

Maand 21:
Ik zit nu al 10 dagen in de zon, de regen en de kou zonder ook maar iets te eten. Ik kan mij niet meer bewegen, want de pijn is ondraaglijk. Ik voel mij enorm slecht…ik lig op een vochtige plaats en het lijkt wel of zelfs mijn haren beginnen uit te vallen. Sommige mensen die voorbijkomen zien mij niet eens en anderen hoor ik zeggen “Blijf daar maar bij weg”. Ik ben bijna bewusteloos, maar een vreemde kracht liet me mijn ogen nog één keer openen. De zachtheid in haar stem deed me reageren. “Arme hond, kijk nou eens hoe ze je hebben achtergelaten”, zei ze. Bij haar was een meneer in een witte jas die aan mij begon te voelen en zei: “Het spijt me mevrouw, maar voor hem is het al te laat. Het is beter om hem uit zijn lijden te verlossen”. De vriendelijke dame begon te huilen en knikte alleen maar. Met mijn laatste kracht bewoog ik mijn staart en ik keek haar dankend aan, zij die me zou helpen te gaan rusten. Ik voelde een klein prikje van de injectie en toen sliep ik…voor altijd eraan denkend waarom ik geboren was als toch niemand van me hield….

Vind dat verhaal echt sneu, maja.

Echt erg.
Oke dit tekstje is verzonnen maar serieus zulke mensen zou ik zelf gwn kunnen killen.
Neem dan geen dier.

ah super zielig :frowning_face:
mensen moeten echt nadenken voor ze een hond (of ander dier) nemen.
ik kan er echt niet tegen dat ze gedumpt worden na een jaar ofzo :rage:

ik heb zelf ook een lieverd, moet er niet aan denken hem weg te doen :astonished:

Ik vind het zelf ook echt super zielig :frowning_face: Kan niet begrijpen waarom mensen dan een huisdier nemen en het wegdoen. Als je het diertje weg doet dan geef het aan een asiel of iets dergelijks.

omg dat is echt zo zielig

up.

superzielig

ahw zow zielig:(
wat ben ik blij dat mijn vorige hond die is overleden zohn fijn leven heeft gehad.
En de hond die we nu hebben dat ook heeft :slightly_smiling_face:
Zow erg dat dit nog gebeurt.

Awh, wat zielig!
Waarom neem je in godsnaam een huisdier, als je hem later toch wegdoet, en als je hem wegdoet, doe het dan goed en geef hem een goed tehuis.

Echt sneu! :frowning_face: Neem dan geen hond!
Wij hebben nu een pup maar daar hebben we eerst heel goed over na gedacht.

Ik moet gewoon huilen :’(

AHHHW

dit is echt zielig x[

oké even offtopic :3

wie heeft de film Marley & Me gezien?
ik moet echt nooit huilen bij films, en toen moest ik huilen bij die film o.o
dat kwam omdat ik zelf ook een blonde labrador heb haha.

echt aanrader voor hondenlovers / eigenaars ^^

Ik verbaas me nog iedere dag dat er zulke slechte baasjes bestaan.
HOE kan je een dier iets aandoen, serieus.

Neem dan geen huisdier, alle dieren groeien op!

Aah dit vind ik echt zo zielig :frowning_face:
Denk eerst even na voor je een huisdier neemt. En je laat dan toch niet zomaar je hond ergens achter? Breng hem dan naar een asiel of geef hem aan andere mensen die hem wel willen hebben.

Laten we allemaal geld doneren!

awhhhhh, ik moet écht huilen. ZOOO zielig. :’(

de tranen stromen echt over me wangen