Hoe zouden jullie hiermee omgaan?

Dag iedereen, ik besloot maar eens een topic te openen over iets waar ik mee zit. Ik probeer het kort te houden.

Ik heb al 2 jaar een relatie en soms zit ik ergens mee, namelijk wanneer hij op vrijdagavond/ zaterdagavond met vrienden iets gaat doen, uitgaat. Dus een hele avond + nacht weg is en waarbij natuurlijk ook wordt gedronken, daar heb ik wat moeite mee. Gewoon het feit dat hij een hele nacht weg is en weet ik veel waar en ze natuurlijk drinken vind ik altijd heel erg lastig, want ik ga zelf niet uit en ik drink ook niet.

Ik pieker hier dus altijd enorm veel over en kan op die avonden/nachten soms haast niet slapen. De volgende dag ben dan ik erg kortaf in onze gesprekken en hebben we geen leuk gesprek zoals we dat normaal wel hebben, we zijn erg romantisch en leuk in onze gesprekken, maar doordat mijn gevoel dat op zulke momenten niet toelaat neemt ons gesprek dus een ander vorm aan.

We hebben het hier vaak over gehad, het is namelijk zo dat ik hem nooit wil beperken in het doen en laten van iets, en hoe hard ik ook probeer en mijn best doe er beter mee om te gaan, mijn gevoel en gepieker hierin blijft. Ik kan het dus ook moeilijk loslaten om mij er niet naar over te voelen.
Ik wil natuurlijk dat hij een leuke tijd heeft, alleen kan mijn eigen gevoel hier niet zo goed mee omgaan…

Ik wil er wel bij vermelden dat ik hem echt vertrouw…

Hoe kijken jullie hiertegen aan? Ik weet dat velen hier zullen zeggen: ‘‘je stelt je aan’’, maar hoe zouden jullie ermee omgaan als jullie in mijn plaats stonden waarbij je je dus net zoals ik zou voelen om zoiets?

Dankjewel voor het lezen!

Waarom ga je zelf niet iets leuks doen met vriendinnen of familie ofzo? Dat je zelf bezig bent en daar niet aan hoeft te denken.
Je kan ook met hem erover hebben dat je je zorgen maakt.

Ik zou ook maar even na gaan of je hem wel echt vertrouwt, waarom vind je het anders zo erg?

Dat doe ik ook, alleen uitgaan in de zin van tot in de nacht doe ik niet… En van hem hoor ik daar ook erg weinig over, wat hij dan precies doet of waar ze zijn geweest.

Ik heb een beetje moeite met vertrouwen gehad, nou weet ik dan niet of dat echt gewoon aan mij ligt.
En ik weet ook niet goed waarom ik toch zoveel moeite heb met precies dit…

Ik herken je gevoel heel erg. Ik heb het er ook best wel moeilijk mee als m’n vriend uit gaat en drinkt. Zelf hou ik er niet echt van en al helemaal niet van onwijs veel drinken enzo. Dat komt ook wel omdat hij normaal nooit zo was en nu hij ouder wordt (best logisch natuurlijk) gaat hij het ook wat leuker vinden. Hij houdt niet van drinken, maar doet het voor zijn vrienden en daar hou ik totaal niet van. Maar ik probeer het gewoon te accepteren. Het is niet mijn probleem dat hij allemaal bier drinkt en het hartstikke vies vindt, dan moet hij maar voor zichzelf opkomen. :slightly_smiling_face:
Ik kan het al steeds meer loslaten en me er niet zo rot door voelen, omdat ik hem wel echt een leuke avond gun. Meestal als ik me even een beetje rot voel, plaats ik een berichtje in het lucht je hart topic en krijg daar dan fijne reacties op waardoor ik bijvoorbeeld besef dat ik me er niet zo druk om moet maken. Dat helpt mij ook heel goed.

Heel erg bedankt voor je reactie, hier heb ik wat aan vooral omdat je mij begrijpt hierin.
Het is vaak zo moeilijk… Ik ben gek op mijn vriend, maar op zulke avonden/nachten lijkt het alsof ik heel erg op hem afknap, maar dat wil ik natuurlijk niet.

Misschien kan je een keer vragen wat ze nou precies doen, niet op een manier dat je hem uit hoort, maar als interesse. Wie weet zitten ze in een of ander dom cafe waar niemand komt een beetje slap te lullen over niks. Maar ook al zouden ze naar wilde feesten gaan, dat vertrouwen moet je gewoon hebben in je vriend.
Hebben jullie wel contact via whatsapp ofzo als hij uit is? Dat je weet dat hij aan jou denkt oid?

Heel erg bedankt dat je de moeite neemt te reageren!
We hebben het hier dus vaker over gehad en hij weet hoe erg ik er mee zit. Hij had ooit afgesproken dat hij mij meer op de hoogte zou houden van wat hij dan deed, maar dit gebeurd niet heel veel…
Ik vraag wel vaak/altijd hoe zijn avond is en wat ze doen, maar het is zo dat wanneer de nacht uitbreekt ze dan vaak nog ergens heen gaan en daar heb ik moeite mee, want dat verteld hij niet echt. Ik heb vaak het idee dat hij dan sowieso wel uit gaat en dat mij niet verteld en hier word ik zo onzeker van als de pest. Erover beginnen is moeilijk want er hangt sowieso een lading over dit onderwerp heen.

Overdrijf ik als ik er moeite mee heb dat hij tot een uur of 5 ofzo weg blijft?

Nee, vind ik niet raar. Ik snap het gevoel ook wel. Maar in principe zou er niks aan de hand moeten zijn. Maar in je hoofd ga je rare dingen denken en allerlei scenario’s maken en daar in geloven.
Gaat hij vaak uit? Blijft er wel tijd over voor jullie samen?

En is het niet een fase? Dat hij over een half jaar weer denkt van: meh saai, ik wil liever bij haar zijn.

Blijf er met hem over praten. Als jij vroeg of hij iets duidelijker wilt zijn met wie hij is of waar hij heen gaat en hij zegt dat hij dat gaat doen maar hij doet dat niet, gewoon nog een keer vragen.

Inderdaad, praten is een super goede optie. Mijn vriend woont in het buitenland momenteel, hij gaat ook veel uit en ik probeer ook afleiding te zoeken. Beide vertrouwen we elkaar en we bevestigen dit door met elkaar te praten over de avonden, tegelijk onze gevoelens te uiten.

Ik zou je vriend naar zijn avond vragen, laat hem wat meer details noemen. Zeg dat je het leuk vindt om te horen wat hij heeft gedaan/meegemaakt!

Heel erg bedankt dat jullie reageerden, waardeer ik zeker!!

Ik ben er nu met hem over aan het praten, wéér… Ik probeer uit te leggen hoe het voor mij is, dat ik het gevoel heb dat hij zich voor mij af sluit wanneer het op dit soort avonden neer komt, en dat is ook zo. Hij voelt zich hierin gevangen zegt hij omdat hij dit niet met mij kan bespreken, hij heeft dan een leuke tijd en kan er niet met mij over hebben, want ik heb er dus een ander kijk op enz… Terwijl ik oprecht open wil staan voor hem en probeer te wennen, maar dat heeft tijd nodig en zekerheid. En die zekerheid krijg ik niet wanneer hij mij nooit iets over verteld…

Lastig dit :frowning_face:

Ja dat begrijp ik! Ik denk dat (nadat ik je laatste berichtje ook gelezen heb) het wel verstandig is als je probeert open te staan voor zijn verhalen. De eerste keren toen mijn vriend vertelde wat hij gedaan had of hoeveel hij gedronken had, vond ik het ook niet zo leuk om te horen. Maar hij vindt het leuk om zijn verhaal bij mij kwijt te kunnen en nu heb ik ook zoiets dat ik het heel fijn vind dat hij het wilt vertellen. Bij mij heeft het trouwens ook wel geholpen om eens samen uit te gaan. Dit doen we eigenlijk nooit (simpelweg omdat hij altijd een mannen avond heeft en er nooit vriendinnen zijn, anders had ik het nog wel leuk gevonden) en laatst hebben we dat eens gedaan. Toen heb ik kunnen zien hoe mijn vriend met drank omging en hoe hij was. Dat was voor mij ook wel een geruststelling op de een of andere manier. Ik weet natuurlijk niet of het voor jou zou kunnen helpen, maar wie weet als je het eens gezien hebt dat je er ook anders over gaat denken.

Het is goed dat je er met hem over praat en ik weet zeker dat jullie hier samen wel uit gaan komen!

Begrijp je gevoel wel, heb ik soms ook. Maar mijn vriend appt altijd wel wat berichtjes en wanneer ie thuis is. Dat lees ik dan de ochtend erna als ik wakker wordt. Vind ik altijd wel leuk en dan verdwijnt dat ‘vervelende’ gevoel ook. Verder weet ik niets wat je eraan kan doen, vrij weinig denk ik.

Tsja um… ik kan me daar niet in verplaatsen omdat ik daar zelf helemaal geen moeite mee zou hebben. Normaal kan ik me wel redelijk in andere mensen verplaatsen met problemen, maar omdat ik de vrijheid die ik mezelf geef, ook anderen in de omgang geef, kan ik me hier echt niet mee identificeren.
Sterker nog; ik kan me juist goed voorstellen dat die jongen zoiets heeft van: je wil dat ik plezier heb en toch loop je de dag erna kortaf te doen? Wat wil je nou eigenlijk?
Da’s het soort vrouwengedrag waar ik dan weer moeite mee heb (en ik ben een vrouw). Of je bent ergens content mee of niet. En anders compenseer je met mekaar zodat het wel duidelijk wordt. Wat jullie overigens al doen…
En het eventueel niet zeggen waar hij heen gaat, is een uitvloeisel van die lading die er op het onderwerp ligt. Bij mij thuis wordt er behoorlijk gezeken wanneer ik kleding koop (terwijl het echt meevalt). Wanneer ik het dan doe, stop ik het in de kast en rep er geen woord over, puur om de weerstand die ik ermee voor de kiezen krijg af te wenden.
Ik begrijp overigens wel heel goed dat je er moeite mee hebt dat hij drinkt om z’n maten in plaats van dat hij het zelf lekker vindt, maar meelopergedrag vind je in alle vormen en maten. Je kan hem hoogstens aan het verstand proberen te brengen dat hij dingen moet doen als hij er zelf content mee is, in plaats van bij z’n vrienden in de gratie te vallen, maar goed… of hij ernaar luistert is een tweede,

Ik herken dit heel erg. Ik heb zelf gewoon maar een aantal vriendinnen en dat zijn allemaal losse vriendinnen, dus geen groepje, waardoor ik soms wel eens niets doe wanneer mijn vriend naar zijn vrienden gaat.

Het begint nu eindelijk (na 3 jaar) beter te worden gelukkig, ook na veel gepraat en veel ruzies daarover. Maar het rotte eraan vond ik altijd dat ik gewoon niet wist waardoor ik dat gevoel had, omdat ik hem ook gewoon 100% vertrouwde. Maar ben er nu gewoon achter dat het misschien een soort jaloezie is omdat hij dan wel iets leuks doet en ik niet, en dat ik liever gewoon iets met hem zou doen in plaats van dat hij naar z’n vrienden gaat.

Dus ja, zoals hierboven al is genoemd, veel praten en je gevoel uiten (probeer geen ruzie te maken want dat is nooit leuk), zodat hij wel weet dat je ermee zit maar niet dat je hem iets wil verbieden ofzo.

Heel soms heb ik dat ook. Dan is hij met vrienden stappen en zuipen en zit ik alleen thuis. En ik vind het eigenlijk niet leuk dat ik dan thuis zit en reageer dat op hem af. Vooral na appjes dat hij me erbij mist en waarom ik thuis blijf. Nou, omdat het een mannenavond is en ik ben een vrouw. Maar goed, ook ik beperk hem niet, lekker zuipen en druk doen. De volgende keer ben ik met mijn vriendin de hort op en zit hij alleen thuis. Wat nog wel eens wilt helpen, is bij hem gaan slapen zodat als hij thuis komt hij tegen je aan kan kruipen. Dan ben je toch samen en word je samen wakker. Dat scheelt ook een hoop frustratie wellicht. En anders: toch jezelf er overheen zetten want hij maakt plezier, jij niet. Je zult ook er op uit moeten gaan om je beter te voelen.