Hoe zien we er nu echt uit?!

Ik heb deze vraag al regelmatig in google ingevuld,

hoe zie je er echt uit?

in de spiegels zie ik mezelf altijd wel als een mooi meisje,
op sommige fotos denk ik ook van jaa prima maar dan heb je weer die andere spiegels en mislukte foto’s waarop je jezelf gewoon echt te afschuwelijk voor woorden vind…

Maar wat ben je zelf? Of is het echt een mix tussen deze 2 dingen dat je lelijk en mooi bent?
dus zie je eigenlijk altijd jezelf?

Ik ben er eigenlijk altijd erg onzeker over, omdat ik soms echt mooi overkom op fotos en andere keren echt helemaal niet en dan voel ik me meteen lelijk…

xxx

Ik heb het eens aan mijn neef gevraagd omdat ik het me zelf ook afvroeg. Hij vond dat ik er uitzag als in de spiegel. Ook vond hij dat ik op sommige fotos er helemaal niet als mezelf uitzag.

En niet onzeker over je zelf zijn joh, ik weet zeker dat je een prachtig meisje bent.

xxx

Het schijnt dat je jezelf in de spiegel enzo minder mooi ziet dan dat je daadwerkelijk bent (:

Mijn vriend heeft wel eens een foto van me gemaakt waar ik minder mooi op stond. Alleen op die foto stond ik juist zoals ik het idee had dat ik er uit zag. Mijn vriend zei echter dat ik er echt totaal niet uit zag zoals op die foto en het een hele rare foto was en ik er juist uit zie als foto’s die ik van mezelf maak waar ik mezelf mooi op vind staan.

Dus volgens mij zie je jezelf inderdaad gewoon minder mooi dan je ook daadwerkelijk bent.

Ik heb echt geen idee, ik vind mezelf helemaal niet mooi ofzo maar soms heb ik dagen waar ik echt denk dat ik er beter uit zie dan normaal wat best raar is omdat ik nooit makeup draag of helemaal fancy aankleed lol.

Ik vind mezelf soms in de spiegel best mooi, maar dat ligt ook erg aan de belichting. Maar op foto’s lijk ik altijd verschrikkelijk. :’)

jaaa precies dat maar hoe zien we er dan werkelijk uit?

Omg deze vraag houd mij dus ook echt ontzettend bezig, ik ben constant bezig met mezelf te vergelijken op foto’s, in mn selfie camera en in de spiegel. Het is zo frustrerend dat ik niet zeker weet wat andere zien!

Ik hoop altijd maar dat ik er beter uit zie dan zoals ik mezelf zie :’)

Je brein schijnt te manipuleren wat je van jezelf ziet in de spiegel, dus je neef kan iets anders gezien hebben dan jij…

ja dit vraag ik me ook altijd af, ik vind mijzelf in de spiegel veel mooier en dan zie ik een foto en dan denk ik owww dit is toch niet zo mooi :""")

Ja dit, ik vind het vooral eng dat je nooit jezelf ziet zoals je bent. Je ziet je gezicht nooit in 3d, of uit je lichaam zeg maar, altijd een “kopie”.

foto’s zijn echt altijd verschrikkelijk bij mij :’).

Ik denk dat iedereen hier wel eens over nadenkt. Ik las ooit dat je jezelf veel lelijker ziet dan dat je bent

Ik vind mezelf in de spiegel een stuk mooier dan op een foto. Ben ook regelmatig opzoek gegaan naar de reden hiervan. Toen ik eens het boek nooit meer slapen las, kreeg ik er eindelijk vrede mee dat het zo was. Ik was niet de enige die vond dat een spiegelbeeld mooier was. In het boek staat:
In het eerst kende hij zijn eigen spiegelbeeld niet, evenmin als een dier dat kent. Laat een kat in een spiegel kijken en hij denkt dat het een raam is waarachter een andere kat staat. Blaast ertegen, loopt eromheen. Op den duur is hij niet meer geïnteresseerd; sommige katten tonen zelfs nooit enige belangstelling voor hun spiegelbeeld.
Zo zijn de eerste mensen ook geweest. Honderd procent subjectief. Een ‘ik’ dat zich vragen kon stellen over een ‘zelf’ bestond niet. Tweede stadium: Narcissus ontdekt het spiegelbeeld. Niet Prometheus die het vuur ontdekte is de grootste geleerde van de Oudheid, maar Narcissus. Voor het eerst ziet ‘ik’ zich ‘zelf’. Psychologie was in dit stadium een overbodige wetenschap, want de mens was voor zichzelf wat hij was, namelijk zijn spiegelbeeld. Hij kon ervan houden of niet, maar hij werd niet door zichzelf verraden. Ik en zelf waren symmetrisch, elkaars spiegelbeeld, meer niet. Wij liegen en het spiegelbeeld liegt met ons mee. Pas in het derde stadium hebben wij de genadeslag van de waarheid gekregen.
Het derde stadium begint met de uitvinding van de fotografie. Hoe dikwijls gebeurt het dat er een pasfoto van ons gemaakt wordt waarvan wij evenveel houden als van ons spiegelbeeld? Hoogst zelden! Voordien, als iemand zijn portret liet schilderen en het beviel hem niet, kon hij de schuld aan de schilder geven. Maar de camera, weten wij, kan niet liegen. En zo kom je in de loop van de jaren, via talloze foto’s, erachter dat je meestal niet jezelf bent, niet symmetrisch met jezelf, maar dat je het grootste deel van je leven in een aantal vreemde incarnaties bestaat voor welke je alle verantwoordelijkheid van de hand zou wijzen als je kon.
De angst dat andere mensen hem zien zoals hij is op die foto’s die hij niet kan endosseren, dat ze hem misschien nooit zien zoals het spiegelbeeld waarvan hij houdt, heeft de menselijke individu versplinterd tot een groep die uit een generaal plus een bende muitende soldaten bestaat. Een Ik dat iets wil zijn – en een aantal schijngestalten die het Ik onophoudelijk afvallen. Dat is het derde stadium: het voordien vrij zeldzame twijfelen aan zichzelf, laait op tot radeloosheid.

wow dit is echt een goede, ik heb de tekst wel echt een aantal keren gelezen voordat ik het snapte hahaha maar dankjewel :slightly_smiling_face:

xx

laten we dat maar hopen haha :’)

hahaahahaaha ja dat hoop ik ook ja

ja omg sommige spiegels en belichting zijn echt verschrikkelijk :rage:

Ik heb ook altijd als ik een selfie maak ik denk oh oke dit gaat wel, maar zodra de foto zichzelf spiegelt is het echt wattt is dit :’)