Hoe werk ik aan mijn vertrouwen?

Hee meiden,

Ik ben 20, mijn vriend is 25 en we zijn al 5 jaar samen. We hebben meerdere keren een relatiecrisis gehad, de laatste keer zo erg dat ik het heb uitgemaakt. Het is na een week of 2 wel weer aan gegaan omdat we teveel van elkaar houden, elkaar niet kwijt willen en bij elkaar willen zijn.

Door de gebeurtenissen is onze relatie, vooral die van de laatste keer (waardoor het uit ging) kan ik heel moeilijk geloven wat hij me zegt.

Hij heeft mij in onze relatie meerdere keren voorgelogen, achter mijn rug om met meiden afgesproken en daar dan glashard over gelogen als ik er naar vroeg. Ik vertrouw(de) hem daarom niet (meer) en iedere keer beloofde hij eerlijk te zijn/niet meer af te spreken/etc. maar iedere keer ging het uiteindelijk wel weer fout. Toen het uit was heb ik goed nagedacht en ik wilde het nog één keer écht goed proberen en met een schone lei beginnen. Hij heeft toen ook (uit zichzelf) gezegd: vanaf nu ga ik eerlijk zijn. En dan ook echt. En ik geloof dat hij eerlijk is en wil zijn en hij doet ook zijn best heel erg ervoor. Ik hou van hem, het is fijn om samen te zijn, ik wil met hem samen blijven.

Maar ik ben zo zo zo in mijn vertrouwen geschaad. Alle dingen die hij zegt om mij gerust te stellen (“er is niks”- “je hoeft je niet druk te maken” - “ik ben gewoon thuis” - “ik ben toch ook eerlijk!!” - “ik hou toch van jou?” etc. etc.) alles wat hij zegt, dat zei hij ook toen hij keihard tegen mij loog. Met als gevolg dat zijn woorden voor mij niks betekenen. Wat hij zegt is inhoudloos voor mij, want dat was het toen ook. En ik heb er zo veel moeite mee om gewoon volledig te vertrouwen op wat hij zegt. Ik ben constant bang dat het weer fout gaat, dat hij weer bezig is met het contact opbouwen met die meiden, dat hij weer liegt. Hij weet dit, maar hij weet niet hoe hij hiermee om moet gaan. Hij zegt dat het enige wat hij kan doen is gewoon eerlijk blijven en dan denkt hij dat het vanzelf wel goed komt…

Maar ik ben zo bang. mijn angsten uiten zich ook in ziek controlerend gedrag, iedere keer als ik niks te doen heb, kijk ik op mijn telefoon hoe laat hij voor het laatst online was, en soms is dat echt om de minuut en dan heb ik helemaal een worst case scenario in mijn hoofd over wat er allemaal gaande kan zijn en dan vraag ik met wie hij praat en dan wordt hij boos/geïrriteerd en ja dan hebben we weer ruzie… Hij had ‘laatst gezien’ nu uit gezet, maar daar werd ik boos om want ik vond dat kinderachtig en het gaf mij het idee dat hij iets te verbergen had.

Ik weet echt niet hoe ik dit moet doen/oplossen. Ik wil bij hem blijven want we houden van elkaar en ik hoef dus ook niet te horen dat een relatie niet werkt zonder vertrouwen of dat ik het uit moet maken o.i.d. Ik wil horen hoe ik dit het beste kan aanpakken/oplossen en of er mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt…

Sorry voor het warrige verhaal, ben redelijk emotioneel nu en ik wil echt heel graag hulp want ik kan het echt niet loslatennnnn.

Dat je al zegt dat je niet wilt horen hoe je niet zonder vertrouwen verder kan, lijkt mij al genoeg te zeggen. Je weet beter dan dit, en verdient beter dan dit.

Je titel zegt ‘hoe werk ik aan mijn vertrouwen’, het punt is dat je vriend dat vertrouwen moet verdienen. En tot nu toe heeft hij meerdere keren laten zien dat hij dat niet verdient.

Dit. Het is niet aan jou om hier aan te moeten werken, HIJ moet eraan werken, hij moet ervoor zorgen dat jij hem weer kan vertrouwen.

Ja maar dit doet hij dus ook. Hij is nu heel eerlijk en alles wat ik vraag beantwoordt hij. Hij vertelt alles, etc. Ik geloof hem alleen niet en als ik dat zeg, wordt zijn eerlijkheid ook niet echt ‘beloond’ zeg maar. En het is voor hem gewoon moeilijk, omdat hij iedere keer eerlijk probeert te zijn, mij probeert te geruststellen etc en ik kan daar gewoon niet positief op reageren want ik geloof het niet of ik vind zijn woorden inhoudloos. En ik wil dit dus graag veranderen.

En dat ik zei dat ik niet wil horen dat een relatie zonder vertrouwen niet werkt, wil niet zeggen dat ik het daar mee eens ben o.i.d. ik hoor dat alleen constant als enige reactie en dat is dus niet wat ik vraag. Ik vraag om HULP.

Het zal best dat het moeilijk voor hem is. Maar het is ongetwijfeld niet moeilijker dan al dat gelieg voor jou was.
Tbh vind ik dat hij echt absoluut niet mag zeuren, hij is degene die jullie in deze situatie gebracht heeft. Dat hij nu niet meer liegt is natuurlijk fantastisch, maar dat maakt niet dat alles vergeven en vergeten is lijkt mij (wat denk ik jouw - erg logische - probleem is?). Iets als dit heeft niets anders dan tijd nodig. Dit moet slijten, meer kan je niet doen.

Je kunt nog zoveel van iemand houden, maar als er geen vertrouwen is, dan zal een relatie gedoemd zijn om te mislukken. Je kunt een mens niet veranderen, uiteindelijk zal hij weer in zijn oude patroon vallen.

Dit dus.

Ik bedoel daarmee te zeggen dat mensen je daar niet voor niets op wijzen. Maar je kiest er uiteraard zelf voor, het punt is dat ik denk dat jij weinig kunt doen aan dat vertrouwen, hij moet maar laten zien dat hij het kan en het accepteren dat je het er moeilijk mee hebt, want dat heeft een reden.

Pff, wat een moeilijke situatie. Is vast heel rot voor je!

Ik heb zelf iets soortgelijks meegemaakt met mijn nu ex, wij waren 2 jaar samen. Ook hij loog er steeds glashard over als ik het direct aan hem vroeg en ik heb zelfs berichtjes naar vrienden van hem gelezen waarin stond dat hij niet van plan was het me te vertellen. Dat is dan ook wat ons heeft opgebroken, als het 1 (maximaal 2) keer was voorgekomen en hij had het direct verteld en daarbij een andere reden dan ‘‘Oh, ik was dronken’’ had gegeven, hadden we er misschien aan kunnen werken.

Nu was er geen duidelijke reden en leek het dus alsof dit iets was dat gewoon in hem zat, als je begrijpt wat ik bedoel. Achteraf bleken zijn grenzen op flirt gebied en wat betreft fysiek contact ook erg anders te zijn dan die van mij.

Doordat hij het dus niet zelf verteld had en hij andere grenzen hanteerde gedurende de relatie dan ik (die niet om vreemdgaan gingen maar alles wat daarnaar leidt) kon ik hem niet meer vertrouwen, hoe graag ik het ook wilde. Ik kon niet ‘‘leuk’’ tegen hem doen, want als we het samen even gezellig hadden voelde ik me direct stom. In mijn hoofd ging het dan van ‘‘Jeetje Formidable, waar ben je mee bezig? Deze jongen heeft je keer op keer gekwetst en jij loopt en beetje gezellig met hem te doen’’. Hetzelfde geldt voor als hij zich rot voelde, ik kon er niet meer voor hem zijn omdat ik niet vond dat hij het recht had om zich rot te voelen en door mij getroost te worden.

Ik zou je daarom aanraden om ermee te stoppen, ook al geef je aan dat niet te willen. Het is zo ongelofelijk moeilijk en het is mij niet gelukt, terwijl ik oprecht het idee had altijd met hem samen te blijven (ik ben 21+).

Weet je, ik wil ook niet direct zeggen dat je het op moet geven want dat doe ik ook niet snel. Mijn ex met wie ik samen woonde had tot twee keer toe (dronken) met een meisje gezoend en ookal was ik daar kapot van, beide keren heb ik ervoor gekozen om weer aan het vertrouwen te werken. Later ging het toch uit, maar om even aan te geven dat je het zeker niet zomaar op moet geven. Zeker niet als die persoon ook kan bewijzen echt te vertrouwen te zijn.

Echter, uit je verhaal maak ik op dat dit meerdere keren gebeurd is. En op het moment dat iemand je vertrouwen blijft schaden, dan moet je er toch een keer een grens aan stellen. Pas gewoon goed op jezelf, en durf voor jezelf te kiezen.

Oh, wat mij met mijn ex wel heeft geholpen is even een break te nemen (waarin je dus wél heel duidelijk afspreekt dat je nog wel in een relatie zit en dus monogaam bent/blijft). Dat jij aangeeft even te willen nadenken en bepalen of het je nog wel waard is om door al deze ellende heen te gaan. Ik heb dat ook tegen mijn ex gezegd en dat hij mij er in deze periode (na een paar weken) van kon proberen te overtuigen dat hij het wel waard was, dat hij nu kon laten zien hoe belangrijk onze relatie voor hem was, etc.

Mijn ex kon dat alleen niet voldoende en ik had hetzelfde met lege woorden, vandaar.

Ja die break hebben we dus gehad. Ofja, een letterlijke breakup, van twee weken. In die twee weken heb ik goed nagedacht. Ik werd constant overspoeld met zijn berichtjes dat hij me miste en dat hij echt echt bij me wilde blijven en dat hij zich alles nu realiseerde en dat hij dom was geweest etc. etc. Ik heb toen (niet om die berichtjes) in die tijd dus ook besloten dat het voor mij ook hetzelfde was en dat ik het écht niet wilde opgeven. Ik heb wel tegen mezelf gezegd dat ik ermee kap zodra we nog eens op dat punt uitkomen. Ik heb ook tegen mezelf gezegd dat ik alles uit het verleden achter me moest laten, niet meer aan de dingen mocht denken die hij gedaan heeft en met een schone lei moest beginnen. Ik wilde gewoon één keer nog alles ervoor doen. Op het begin lukte dat super goed, er niet meer aan denken. Maar nu wordt het gewoon moeilijker (het is nu denk ik 3 maanden geleden dat het uit was).

Wat goed van je! Vooral goed ook dat je je beslissing nog op jezelf hebt gebaseerd i.p.v. alleen te kijken naar wat hij wel/niet voor moeite deed. Ik zou echt niet zo goed weten wat je nu verder kunt doen, je hebt geprobeerd het los te laten en er nog één keer vol voor te gaan. Meer kun je volgens mij ook niet doen. Dat het lastig wordt is ook niet gek, het is niet niks wat er allemaal is gebeurd… Als je het echt zo graag wilt kun je proberen dagelijks (of op moeilijke momenten) misschien benoemen/voor jezelf op te schrijven wat er leuk is aan jullie relatie? Waarom je het zo fijn vind om met hem samen te zijn? Zoiets?