Hoe vraag je zoiets aan je moeder?

Hoi,

wist niet goed waar te plaatsen dus zet ik het maar hier.
Ik voel me echt helemaal niet lekker in mijn vel de laatste tijd.
Alles brengt zo ongeloofelijk veel stress mee voor mij, bijvoorbeeld op school, met mijn dansoptreden binnenkort, mijn uiterlijk (ja ik ben nogal panisch bezig met mijn uiterlijk omdat ik me helemaal slecht voel over hoe ik eruit zie enzo) en dan ook nog dat ik nog nooit een vriendje heb gehad-stress…

Oké het klinkt niet zo allemaal maar als je dit alles bij elkaar neemt heb ik zoooveel stress en zoveel negatieve vibes over me heen, heb nu weer een buikgriep omdat ik misselijk wordt van al die stress. Daardoor kan ik niet meer goed eten enzo. En dan ook nog mijn beste vriendin, die de laatste tijd véél meer optrekt met andere meiden waardoor ik nog meer stress voel en me echt superslecht in mijn vel voel bovendien!

Ik loop al ongeveer een jaar met al die gevoelens maar nu barst de bom echt, ik voel me zo ongeloofelijk slecht en heb ook vaak last van paniekaanvallen, bijvoorbeeld als ik hoor dat ik nóg een dans moet kennen, wéér een toets moet halen (omdat er best veel van me verwacht wordt) en mijn beste vriendin leuk gaat shoppen met anderen zonder mij mee te vragen. Ik zou eigenlijk graag een keer naar een psychologe gaan, want alleen kan ik het gewoon niet meer.

Maar… Hoe vraag je zoiets aan je moeder? Ik bedoel, mijn mama denkt dat ik altijd heel vrolijk ben enzo omdat ik me zo voordoe, ik wil geen last zijn, zieje. En in ons gezin is ‘depri zijn’ ook helemaal een beetje taboe geworden, we praten nooit over onze gevoelens en ik heb helemaal niet zo’n goede band met mijn moeder. Hoe moet ik dat aanpakken volgens jullie? Ik zou écht graag een keer zeggen waarom ik zoveel ziek ben enzo, en waarom ik doodgraag een keer naar een psychologe zou gaan… Hiervan zal ze natuurlijk wel staan kijken want zo ‘kent ze me helemaaaaaaaal niet’… Tips iemand? En sorry voor het raar en lang verhaal, hoop gewoon dat jullie me kunnen helpen…

xxx

Als je een keer alleen beneden bent met je moeder, vragen of jullie even kunnen praten?
Daarna zou ik het hele verhaal vertellen, en dan afsluiten met; zou ik een keer met iemand kunnen praten zoals een psychologe?
Dat is niet makkelijk, maar dat lijkt me wel het beste…
anders stort je straks een keer echt in…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

[/b]

Idd, ik zou het wel zo snel mogelijk vertellen tegen je mama, het klinkt moeilijk, en makkelijker gezegd dan gedaan, maar er gaat een enorme last van je rug af, als je dit allemaal zegt, en dat je met een psychologe kunt praten. Geloof me, je zal echt een keer instorten als je niks zegt.

Veel succes !

ja ik weet het maar het lijkt idd echt supermoeilijk!

bij mij was het andersom, ik heb ook een lek aan zelfvertrouwen en daardoor heb ik ook weer een eetstoornis ontwikkeld enzo. En mijn moeder wou júist dat ik naar een psycholoog ging, maar ik niet omdat ik op de een of andere manier niet geholpen word door er over te praten. Ik denk dat jij (je hebt het precies andersom) eerst moet laten merken dat het niet zo goed gaat met je en dan voorzichtig zeggen dat je misschien wel eens met een psycholoog zou willen praten. Als ze idd zegt ‘ja maar die kent jou neit… balblabla’ dan zeg je toch; daarom juist, dan hoef ik me niet anders voor te doen.

als dat niet lukt zou ik een verhaal uit mijn duim zuigen over een meisje bij jou op school die ook naar een psycholoog was gegaan en… (rest moet je zelf maar verzinnen ;])

hoop dat je er wat aan hebt; succes!
liefs

Woow, ik herken mezelf in jou verhaal meissie.
UP!

misschien kan je met iemand op school praten die je wel vertrouwd, bijv een schoolmaatschappelijk werker en dan naar je ma vertellen dat het niet zo goed gaat

[i]
je kan als je inderdaad alleen bent met je moeder het erover hebben en anders schrijf je een keer in der agenda wat er aan de hand is ze leest het vanzelf wel.
je hebt op school ook vertrouwenspersonen ga daar is mee praten, verder kan je ook forum’s afzoeken naar mensen die dezelfde problemen hebben als jij zo kun je er met jezelf over praten.

suc6

xoxo
[/i]

Ik denk echt precies hetzelfde!! Echt heel veel succes (:

Woow herkenbaar :open_mouth:

hee, ben blij dat ik niet de enige ben… Nuja ‘blij’, je snapt het wel!
ja ik denk dat ik het een van deze dagen echt ga zeggen, ik weet nog niet goed hoe ik het ga aanpakken maar ik ga echt probéren. dankje voor al jullie reacties!
xx

Ik heb zoiets ook… Maar dan al 4 jaar… Het gaat met ups en downs bij mij. Ik weet eigenlijk niet goed hoe je zoiets moet vertellen, want ik doe dat namelijk ook nooit. :f Anders kun je ook met een psycholoog praten of met je mentor op school? Sterkte ermee!<3

naar je huisarts gaan, je probleem uitleggen, die kan je doorverwijzen, en bepalen of je het echt nodig zal hebben of je dan al advies geven.
als de huisarts het nodig vind informeert die je ouders enzo
zo hoef je het zelf niet te doen, of word het in ieder geval al makkelijker voor je…
veel succes xxx

Klinkt zeeer bekend… Klinkt als faalangst :x
Alleen meestal heeft mijn moeder het ook wel door, als ik niet lekker in mijn vel zit.
Maar je bent echt niet de enige, en je moet ook niet denken dat je nu psychisch gestoord bent ofzo (dat dacht je volgens mij ook niet, maar goed). Ik heb er ook regelmatig last van, van paniekaanvallen enz.
Zorg gewoon voor regelmatige afleiding. Ik houd bijvoorbeeld erg van tekenen. Als ik weer zit te paniekeren, dan stop ik met school en andere dingen en ga ik gewoon even tekenen. Na een tijdje ga ik weer door met leren; het lukt dan stukken beter, waardoor je ook weer rustiger word.

En wat vriendinnen betreft; misschien is het helemaal niet raar dat je vriendin met andere om wilt gaan. (klinkt misschien hard, maar het kan waar zijn). Als jij zelf zegt dat je niet lekker in je vel zit, straal je dat zegmaar ook uit. Probeer op school dus gewoon heel vrolijk te zijn en overal het positieve van inzien. Heb ik ook gedaan, en het werkt echt. Meiden vinden je veel aardiger, je krijgt sneller complimentjes en je hoort er gewoon bij.

Ik heb overigens ff geen tips voor hoe je het tegen je moeder moet zeggen. Ik zeg het gewoon en klaar. Dan vraagt zij nog even een tijdje door en dan ben ik gewoon weer alles kwijt :grinning:. Maarja, mijn moeder werkt ook op een middelbare school als een zorg-mensje, kinderen met probleempjes kunnen bij haar terecht… Misschien wel mazzel

Fijn dat je even een duidelijk stukje hebt geschreven! Het leest fijn. Je hebt ook wel van die meiden hier op Girlscene die iets zeggen van ’ ik voel me niet lekker helpme’ maar daar kunnen we natuurlijk niks mee, hier wel!

Heb je iemand anders in je omgeving wie je kan vertrouwen, een tante of vriendin ofzo? want als je met iemand hier over kan praten en je hart kan luchten, lucht dat echt heel erg op. -Cliché, ik weet het- maar wel waar! Praten helpt.

Probeer een planning te maken, wanneer ga je leren voor welke toets, wanneer ga je oefenen voor dansen, zodat je vantevoren een beetje weet hoe je week eruit ziet, zodat je niet dinsdagavond je hélemaal te pletter schrikt dat je woensdag eent toets hebt ( ik ken dat helaas maar al te goed [a] )

Zoek afleiding als je je down voelt! luister je favoriete muziek, of muziek die je bijvoorbeeld herinnerd aan het goed optreden of een leuke vakantie. Of ga hardlopen, van sporten voel je je soms ook weer wat beter; )

En om misschien een betere band met je moeder te krijgen kun je af & toe wat met zn 2en wat gaan doen misschien? voor mij part ga je afwassen, als je maar samen wat doet komen de gesprekken denk ik vanzelf wel.

Over die vriendin zou ik me als ik jou was maar niet al te druk maken, ik weet het : makkelijker gezegd dan gedaan, maar ondertussen kan jij dan ook gerust iets leuks doen met iemand andesr, want nieuwe mensen leren kennen is ook leuk! En ik vraag mijn beste vriendin ook niet altijd mee om naar de stad te gaan hoor, dat kan gewoon [a] .

Sorry als dit een beetje een lang verhaal is, ik hoop dat je er wat aan hebt & anders, succes!

ja dankje, hier heb ik veel aan! Ik denk dat ik inderdaad zo’n planning ga moeten maken want zo kan het echt niet meer he… En ook aan mijn moeder zeggen. Ik denk trouwens dat ik dat volgend weekend ga vertellen, dan is m’n vader weg en zal ik wel tijd vinden, snapje. Of een andere keer, gewoon als we met z’n tweetjes zijn. Hopelijk snapt ze het want ze is zelf altijd zo vrolijk en ze heeft echt superveel zelfvertrouwen dus hopelijk zal ze mijn verhaal niet zien als ‘het gaat vanzelf wel weer over’ want zo is het helemaal niet, daarvoor voel ik me al te lang rot.
iig, thanks voor je reactie… xxx

Ga naar zo’n vertrouwenspersoon op school!
Dan hoeft je moeder het niet meteen te weten.

Ik had hetzelfde probleem.
Wel andere redenen maar dat maakt niet uit.

Op gegeven moment zat het zo hoog dat ik in tranen uitbarstte en toen heb ik alles aan mn moeder verteld.
Ze vond het een heel goed idee van me dat ik met iemand wilde gaan praten.
Had niet verwacht dat ze er zo op zou reageren.

Ben je bang voor haar reactie of dat niet?

Succes ermee in ieder geval!

Ja idd.

Maar goed, je kunt ook zelf naar de schoolpsych. of praatpersoon gaan. Daar heb je je moeders toestemming niet voor nodig. Ik denk alleen dat ze het af doen als ‘pubergevoelens’ dat deden ze bij mij ook. Terwijl er hier thuis ook dingen aan de hand zijn zeg maar.