Hoe moet ik reageren?

Hoi,

NEE DIT IS GEEN TOPIC OVER MIJN VRIEND EN MIJ. Ik weet niet precies waar ik dit moet typen, omdat er niet echt een categorie voor is, dus sorry als het in de verkeerde staat.

Ik vind dit heel lastig om te typen. Ik heb al sinds mijn ouders gescheiden zijn een gekke band met mijn vader. Ik zag hem om het weekend en mijn ouders zaten in een vechtscheiding. Ze haten elkaar, maar mijn moeder probeert dat niet te laten merken aan mij of aan mijn zusje. Mijn zusje was een paar maanden oud toen ze waren gescheiden dus ze weten niet beter. Ik was 4 jaar oud. Ze gingen een uur bij elkaar vandaan wonen dus op en neer reizen kosten een weekend en daardoor gingen veel afspraken met vriendinnen verloren omdat ik bijvoorbeeld niet kon zoals kinderfeestje missen en dat soort dingen. Allemaal heel vervelend. Toen ik een jaar of 10 was, werd mijn vader depressief. Mijn moeder vond het niet zo’n goed idee dat wij daar dan heen gingen omdat ze bang was dat mijn vader zichzelf wat aan zou doen of even niet in staat was om voor ons te zorgen nu die ‘ziek’ was. Mijn vader vond dit niet kunnen en is op kerstavond bij ons langsgekomen om vervolgens mijn moeder in elkaar te slaan. Ik heb dit allemaal gezien en gehoord. 2 jaar lang is het contact verbroken geweest, heb ik psygologen gezien, gesprekken gehad met slachttofferhulp en de politie enz. Toen is er langzaam weer contact opgebouwd omdat mijn moeder bang was dat ze ons misschien een kans zou afnemen om hem te leren kennen en daar later spijt van zou krijgen. Dat contact werd weer goed. Mijn vader kreeg een vriendin die zelf ook 2 dochters had, waarvan 1 van mijn leeftijd. Ze werd mijn beste vriendin, we vertelden elkaar alles. Af en toe maakten mijn stiefmoeder en mijn jongste stiefzusje, die van mijn leeftijd, wel eens lullige opmerkingen over mij. Ik reageerde daar niet op. Ik vond het nogal kinderachtig. Toch breekt het je op een bepaald moment. Toen heb ik er wat van gezegd en werd ontzettend kinderachtig op gereageerd en de schuld werd naar mijn kant gedraaid. Daarnaast werd er niet positief gereageerd op mijn relatie omdat ik zogenaamd het vriendje van mijn stiefzusje had gejat, terwijl zij gewoon al jaren een vaste vriend had. Alles werd negatief bevonden en ik voelde me minderwarig. Ook koos mijn vader de kant van mijn stiefmoeder en legde ook weer de schuld bij mij. Hij leek het gewoon niet te willen begrijpen. Ik heb toen besloten om even geen contact meer te willen hebben. Ik had het gevoel dat hij mij liet vallen en hij maakte daarnaast ook wat opmerkingen die niet goed vielen bij mij. Hij bleef me weken lang bellen, appen en berichten sturen op facebook tot ik het zat was en hem blokkeerde. Ik had duidelijk gemaakt dat hij dat niet moest doen, maar hij stopte niet. Op een bepaald moment heeft hij zelfs mijn computer gehackt om even duidelijk te maken dat hij dat kon en ‘macht’ had. Zo probeerde hij me te chanteren. Na dit te hebben aangegeven bij de politie zouden zij kijken wat er mee gedaan kon worden. Ook was er gedoe met alimentatie. Omdat ik volwassen ben moet het naar mijn rekening worden overgemaakt. Dat was een gedoe want hij weigerde het over te maken, terwijl het wel verplicht is. Dus er werd een bureau ingeschakeld die dat regelde. Dat was dus geregeld, maar als hij het overmaakt staat elke keer bij die omschrijving: ‘zakgeld van JOUW vader’ Ook heel vervelend. En daarnaast had ik een nieuw nummer gekregen en dat heeft hij ook achterhaalt en met een ander nummer mij proberen te benaderen. Dit was lichtelijke stalking bijna. Toen werd ik ontzettend gek.

Na veel praten en denken stortte ik afgelopen maand in. Ik wou dat het zou stoppen. Ik heb geen zin meer in gedoe en alles is heel lastig. Ik kan bijvoorbeeld niet naar de supermarkt als ik bij mijn vriend ben omdat ze in hetzelfde dorp wonen. Ook werd ik mee gevraagd naar een avond uit met zijn vrienden zodat ik die eindelijk kan ontmoeten, maar dat is de verjaardag van mijn stiefzusje dus ik ga niet mee daarom. Toen was ik een lafaard. Met hem kan ik er niet echt over praten omdat hij nogal bevooroordeeld is en het niet wil begrijpen. Toch wou ik ergens een mail sturen om uit te leggen waarom ik zou boos en verdrietig was want dat is waar er al maanden om wordt gezeurd. Ik heb erover gepraat met mijn moeder en stiefvader en die zeiden dat ik dat beter niet kon doen omdat het alleen maar weer gezeik en gedoe oplevert. Ik heb het dus niet gedaan.
Nu stuurde hij gisteren: Hoi Hanneke, alles goed?
Ik heb het er met mijn moeder over gehad en na heel lang praten en denken heb ik besloten om er op te reageren. Ik stuurde: Ja opzich wel, en met jou?
Gelijk stuurde hij: Ja, ook wel goed maar ik mis je.
Nu is mijn vraag. Hoe moet ik hierop nu reageren? Ik wil niet zeggen: Ja ik jou ook, want ik weet niet helemaal of dat waar is. Ergens wel, maar zo’n reactie is denk ik niet helemaal op z’n plaats. Mijn moeder zei dat ik het maar een beetje van hem moest laten hangen. Hij wil graag weer contact en mist mij en dus moet ik hem niet gelijk mega veel hoop geven na alles. maar toch heb ik nu een dag gewacht en wil ik toch graag ergens reageren. Hebben jullie raad?
Ik lijk wel gek dat ik dit toch doe, maar toch. Iets in mij zegt dat ik het moet doen. Als er een gesprek komt kan het ook weer 2 kanten op. Of ik krijg weer alles naar mijn kant gedraaid, wat ik wel verwacht, en wat dus extra bevestigd dat ik dit nooit meer wil en het contact voor altijd wil verbreken

Ik geef mensen teveel tweede kansen en dit is ook de laatste die ik geef. Toch blijft het moeilijk om tot ziens te zeggen. Mensen begrijpen het vaak niet en je krijgt klote opmerkingen van: hoe kan je dat nou doen? Er zijn mensen die hun vader zijn verloren. Zulke dingen. Dat doet pijn. En ergens ben ik ook bang dat ik er juist nog meer pijn van krijg om vaarwel te zeggen. Ik weet ergens ook niet goed wat een vader is en hoe ik hem zie.
Mijn zusje weet dat al helemaal niet. Die werd nogal vergeten altijd en er werd weinig aandacht aan haar besteed door hem. Ook deden mijn stiefmoeder en zusje ALTIJD lullig naar haar. Dus ja, ik weet niet of iemand het verdient om zoveel kansen te krijgen. En omdat mensen mij altijd laten vallen, wil ik dat niet bij anderen doen dus dat is denk ook 1 van de redenen dat ik het weer wil proberen.

Hebben jullie tips hoe ik moet reageren?

Moeilijk. Als je contact wil moet je reageren, misschien zijn ze verandert. En anders gewoon negeren.

Ik zou hem persoonlijk geen tweede kans meer geven. En ik heb na je verhaal ook het idee dat jij dat zelf liever niet wil doen, maar hem niet teleur wil stellen. Als je hem nog een kans wil geven, moet je dat doen, maar dan echt alleen omdat je dat zelf wil en niet omdat er druk van andere mensen op je ligt.
Bij sommige mensen is de negatieve invloed nu eenmaal groter dan de positieve invloed, en dat soort mensen kun je beter niet in je leven hebben, want je wordt er niet gelukkig van. Kies dus voor jezelf en bedenkt wat je zelf het liefste wil.
Wil je vader trouwens ook weer contact met je zusje?

Ik weet niet of hij contact wil met mijn zusje. Ik hoor er nooit wat over of hij haar ook wat stuurt dus ik dnk dat hij haar weer vergeet zo als altijd…

Ik zou er ook niet op reageren als ik jou was… Ik heb alles gelezen en ik vind dat die echt dingen heeft gedaan die gewoon abnormaal zijn. Ja oke, ze zeggen wel altijd; iedereen verdient een tweede kans. Ik ben zelf ook wel snel vergevingsgezind maar ik vind dit echt niet normaal…

Ik snap je heel goed. Ergens deel ik die mening dat hij het niet verdiend maar toch ben ik bang dat ik ve spijt ga krijgen en de afgelopen weken voel ik me verschrikkelijk rot. Mijn relatie is niet meer helemaalmzo als het was en ik weet ook niet precies wat het is en ik denk de laatste tijd kntzettend veel na. Ik voel me er gewoon ziek door. Elke afwijzing is voor mij pijnlijk en daarom ben ik blij dat er wordt gezegd dat ik gemist wordt, ergens een hoopgevend iets…

:frowning_face: jaa ik snap je wel, en natuurlijk doet dat wat met je als hij zegt dat hij je mist. Ik snap ook dat je denkt dat je er dan later misschien spijt van ga krijgen als je geen contact meer met hem hebt… Ik ben dalijk bang dat je weer contact opneemt en er weer wat gaat gebeuren waardoor je gekwetst raakt of iets en dan is het alleen maar erger snap je? Het is natuurlijk jouw keuze maar ik vind dat je nu voor jezelf moet kiezen en het even laten zoals het is.

Daar ben ik ook bang voor. Hoe vaak ga ik nog gelwetst worden door hem. OOk mijn moeder zei het. Ik vind het kapot lastig en zeker omdat niemand ECHT advies lan geven omdat de toekomst niet te voorspellen is. Daarnaast zou het fijn zijn als mijn vriend me hierin zou steunenaar ook dat gwbeurd niet. Dus nu komt alles samen en dan breek je helemaal kapot. Erg kut dit