Hoe kan ik me weer zeker voelen?

Hoi meiden,

Mijn vriend (23) heeft het een maand geleden uitgemaakt met mij (19) door omstandigheden. Nouja, simpelweg werden de ruzies en irritaties gewoon teveel en zaten we op elkaars lip. Ik wilde niet dat het uit ging maar van binnen wist ik dat er wel verandering moest komen omdat het zo ook niet verder zou kunnen gaan op deze manier.

Bij nader inzien miste we elkaar verschrikkelijk en wilde het toch nog een kans geven. We besloten het opnieuw een kans te geven en hij zegt dat hij er 100% voor wil gaan en een toekomst met mij ziet. In mijn hart geloof ik dit ook.

Toen het uit was gegaan hebben we elkaar een week later gezien en dit was leuk. Zo zag ik hem de week daarop weer een keer en die week daarop twéé keer. Dit ging prima en we hadden ons vermaakt. We hadden samen afgesproken dat we het even voor ons hielden dat we weer samen verder gingen en we gewoon met elkaar zouden zitten zonder meteen iets vast te nemen. Om te kijken of het niet weer fout zou gaan tot we die zekerheid zouden hebben dat het weer goed zou gaan. Afgelopen week was hij met school op een excursie dus zag ik hem weer een hele week niet, tot gisteravond. Wel onwijs wennen want voorheen zagen we elkaar 5 keer in de week en daar heb ik héél veel moeite mee.

Ik ben me hierdoor zo verschrikkelijk onzeker gaan voelen. Op de een of andere manier is het vertrouwen in mezelf weg en ik ben toch, ondanks hij me verzekerd dat het goed komt, het vertrouwen kwijt. Ik denk steeds veel te veel na terwijl dat nergens op slaat en dat weet ik ook van mezelf, waarom doe ik het dan tóch?

Ik wil graag weer een vaste relatie omdat ik weet van mezelf dat ik me dan beter zal voelen en ik meer zekerheid zal hebben, vooral ook omdat de buitenwereld het dan kan zien. Hij vind dit argument onzin en vindt dat, zolang wij weten dat het goed zit, de buitenwereld hier niks mee te maken hoeft te hebben omdat hij toch wel weet dat hij vol voor mij wil gaan en voor mij alleen. Wat ook weer erg logisch is.

Toch voelt het zo akward soms, om de stomste dingen. Zoals reageren onder een nieuwe foto van hem op facebook, dit doe ik maar niet omdat ik denk dat hij dat dan als benauwend ervaart, omdat we niks ‘‘officieels’’ hebben. Dus kan ik ook niks meer neerzetten zoals "schat’’ en dergelijke. Het zijn die kleine dingetjes bij elkaar opgeteld die het allemaal wat moeilijker maken… en zoals je ziet maak ik van een mug een olifant.

Er blijven toch onwijs veel negatieve gevoelens in me rond gaan en het lijkt niet te stoppen. Ik voel me zo machteloos en echt élke keer als ik hem weer zie of zelf spreek aan de telefoon dan barst ik uit in huilen. Gewoon omdat ik hem dan verschrikkelijk mis en ik bang ben dat hij me toch wel weer gaat verlaten. Wat inmiddels ook op zijn zenuwen gaat werken omdat het gewoon achterlijk veel is hoeveel ik jank. Maar ik kan het niet helpen en het lukt me ook niet om het tegen te houden.

Hij blijft wel steeds zeggen dat hij echt alleen voor mij gaat en dat we er nog niet klaar voor zijn om iets vast te nemen juist omdat ik me zo voel en me weer eerst zekerder moet voelen. Hij troost me op die momenten ook en zegt lieve dingen tegen me. Het is dus een beetje tegenstrijdig allemaal.

Ik hou zielsveel van deze man, maar als ik steeds met dit onzekere gedrag aan blijf komen dan duw ik hem juist van me af in plaats van hem bij me te houden. Maar doen of het goed met me gaat kan ik ook niet en als ik moet huilen dan moet ik dat… kan het dan niet tegen houden! het is een gevoel van machteloosheid en angst om hem kwijt te raken. Dit beïnvloed mijn leven ook echt en ik voel me vaak eenzaam als hij het niet is en ik ben bijvoorbeeld met mijn vrienden, waardoor ik niet echt meer geniet als hij niet bij me is. Dit bespreek ik ook met hem en ben er eerlijk in over wat ik voel. Nu twijfel ik of ik dat nog wel moet doen en dit gewoon voor me moet houden. Zit inmiddels gewoon te denken aan verlatingsangst…

Ik zat best wel te wikken en wegen of ik dit als topic zou plaatsen, omdat ik weet dat ik me weer rot ga voelen zodra ik hier negatieve reacties op zou krijgen. Moet je na gaan hoe erg dingen mij al beïnvloeden. Zit in zo’n negatieve spiraal dat ik er gewoon helemaal gek van wordt… het wordt tijd dat ik uit deze depressie kom en me mannetje weer ga staan. De meid worden die ik was en zeker was over zichzelf! Hebben jullie misschien tips?

Liefs, Demi

Lastig. Maarja…ik snap dat je angst hebt dat hij toch niet 100% voor jou wil gaan. Want als je een relatie hebt, dan is dat een soort bevestiging dat hij dat wil.

Zo te lezen heb je het al een keer aangegeven. Heb je er ook al goed over gepraat?

Ik denk dat je het gevoel hebt dat je een relatie ‘nodig hebt’ om je goed te voelen. En dat snap ik, maar dat is eigenlijk niet helemaal hoe het hoort! Misschien is het beter om aan jezelf en je onzekerheden te werken, jezelf wat meer te leren accepteren voordat je verder gaat met je vriend? En dat bedoel ik niet negatief, echt niet.

Ja, we praten er goed over en leggen alles op tafel.

We praten zelfs teveel vind ik, omdat deze zware gesprekken en mijn huilbuien de gezelligheid verpesten als we met elkaar zijn. Maar ik kan daar dus echt niets aan doen en haal daarom niet het uiterste uit de momenten dat we wel samen zijn. Het verpest de hele sfeer maar ik heb mijn gevoelens gewoon niet in de hand!?

Hij heeft gezegd dat het nergens voor nodig is dat ik me zo voel en dat hij me wel troost als ik huil, maar dat ik huil zonder reden omdat hij mij alleen wil en ik mezelf helemaal gek maak in me kop.

Ik kan de dingen gewoon niet meer positief zien… en ik kan er niet tegen dat hij het wel relaxt vind om mij minder te zien en ik mezelf juist op eet vanbinnen als ik hem niet zie.

Om de kleinste dingen voel ik me gewoon al KUT. Zoals dat we vanmiddag eerder afscheid van elkaar namen omdat hij erg moe was en even wilde slapen, maar in de tussentijd is hij wel gewoon een paar keer online geweest. En dan ga ik weer denken, met wie zou die praten?

Ik moet denk ik maar gewoon discipline bij mezelf kweken en hem gewoon niet meer zoveel aandacht geven, zoals ik nu wel zijn ego streel door telkens te zeggen dat ik bang ben om hem kwijt te raken.

Want in mijn ogen zijn mannen maar rare wezens en kun je ze maar beter achter jou aan laten lopen… en lopen ze niet achter je aan dan zegt dat ook genoeg… dus ik laat hem het initiatief nemen en laat even niks meer uit mezelf horen. dat lijkt me het verstandigst…

En ik weet dat ik aan mezelf moet werken… alleen dit komt een heel groot deel door de onzekere situatie en ik raak mezelf daar helemaal door kwijt. Ik wil hem ook niet kwijt.

Je vertrouwt hem dus eigenlijk niet…

Symptomen van verlatingsangst:

  • Als je iemand hebt ontmoet ben je constant met hem/haar bezig, je wilt steeds bevestiging en voelt je erg ongelukkig en afgewezen als je dat niet krijgt.
    • Je bent snel en veel verliefd, maar de potentiële partners nemen altijd na een tijdje afstand.
    • Je vind het absoluut niet fijn om alleen te zijn.
    • Je vindt het niks als de ander weggaat.
    • Je bent vaak onzeker.
    • Je wilt constant aandacht van de ander.
    • Wanneer iemand niet reageert op je belletje of smsje, dan denk je dat diegene niks meer met je te maken wil hebben.
    • Je hebt constant bevestiging nodig.
    • Je wilt altijd samen zijn.
      Dit heb ik van internet en het klopt dus ongeveer bijna allemaal… Is het verstandig om hier hulp voor te gaan zoeken? ze zien me aankomen met mijn 19 jaar… -.-

En inderdaad, ik heb moeite met hem vertrouwen door het gebeuren. Maar dat lijkt me niet geheel onlogisch.

Wat wil je zelf?

Het lijkt mij al dat je jezelf al een beetje kwijt bent eigenlijk…Dat is niet best, probeer jezelf niet nog
meer kwijt te raken…
Moet echt aan mezelf denken…Maar meid, ga liever nu eerst hard aan jezelf werken in plaats van het gevoel en de gedachte
aan te houden dat je je zekerder voelt als je een relatie met hem hebt en dus niet tegen de onzekerheid kan.

Je kan beter alles zeggen, zoals je denkt en voelt over de situatie.
Ook al denk je dat je zijn ego misschien wel streelt. Maar daar kun je achter komen door de manier
waarop hij reageert…Soms is het beter om even afstand te nemen en te kijken of dat jullie relatie
wel zo goed was.
Vind het moeilijk om er meer over te zeggen…
Sterkte in ieder geval en maak aub jezelf niet gek! (Het is makkelijker gezegd dan gedaan)

Ik zie nu pas je nieuwe post. Ik heb extreme verlatingsangst, dat hoort bij mijn borderline.
Je kan beter hulp zoeken, alsof t uitmaakt dat je 19 bent.

Ik werd zwaar depressief toen ik 19 was…Je helpt jezelf alleen maar door hulp te zoeken.
Dat zorgt weer voor een gezonde relatie. Anders blijf je ermee zitten en weet je nooit of dat je t echt hebt.

Ik wil me weer zekerder in mijn vel gaan voelen, hem bij me houden en overtuigen hoe leuk het kan zijn tussen ons.

Ik denk dat ik geen verwachtingen moet hebben en maar gewoon moet kijken hoe het loopt, kan ook niet echt anders. Maar als hij uiteindelijk beslist om toch te gaan, wat ik trouwens niet denk, dan is dat maar zo en kan ik er niks aan veranderen.

Mezelf rot voelen over de situatie werkt juist averechts en daarom ga ik proberen mezelf in de hand te houden en ga ik proberen positief te gaan denken zodat ik dat ook uitstraal tegenover hem in plaats van het hoopje ellende wat hij steeds ziet.

Volgens mij gaan die twee hand in hand… of niet?

Hoi meiden,

Gisteren besefte ik dat dit echt niet verder kon op deze manier. Ik was gisteren met vrienden naar een festival gegaan en die zou tot 10 uur duren. Ik ben om 5 uur op de trein gestapt omdat ik het niet meer aankon om dat masker op te houden, ik wilde gewoon naar huis. Heb als smoes gebruikt dat ik ziek werd. Daar zit je dan, met tranen in de trein en een oranje zonnebril op om het te verbergen.

Ik heb vanmiddag om half 2 een afspraak bij de huisarts,
stiekem hoop ik dat ik meteen iets mee krijg zoals antidepressiva of iets in die trant. Zodat ik me tenminste al iets beter kan voelen en niet overal met een jank gevoel zit. Ik ben wel zenuwachtig en nerveus… ik heb het gevoel dat niemand me serieus neemt…