Hoe ga ik om met een zus die Bordeline heeft ;$

hee ,
ik heb een probleempje…
Nu ongeveer een jaar geleden is bij mijn zus geconstateerd dat ze Bordeline heeft .
Dat is een persoonlijkheidstoornis. Dat is bij mijn zus ontstaan omdat onze moeder ons in de steek heeft gelaten. Ik heb er minder problemen mee maar nu ongeveer een jaar kan ik niet meer tegen mijn zus op want elke keer als je haar iets vraagt of iets met haar doet schreeuwt ze tegen je scheld ze en die woorden doen mij zo pijn van binnen. Weten jullie hoe ik hier mee om kan gaan ??

Er is echt weinig moeilijker dan leven met een borderliner, ik heb met een borderliner samen gewoond. Probeer je niet te erg te laten beinvloeden door de stemmings wisselingen & laat d’r woorden je niet raken, ze weet geen eens wat ze zelf zegt.

Ja klopt daar word ik ook zo verdrietig om loop al bij de maatschappelijk werkster want ik kan het emotioneel niet meer aan en ben pas 13 , en mijn zus 18 bijna 19 en het is echt moeilijk.

Ja, ik weet het. Hecht waarde aan de momenten dat ze wel helder is, de rest gewoon ene oor in, andere oor uit. Heeft je zus plannen om uit huis te gaan?

Verplaatst!

Om eerlijk te zijn is het gewoon geen pretje om samen te leven met een borderliner. Mijn moeder is borderliner, samenwonen werkte gewoon echt niet. Toen ik 13 was ben ik bij andere familie gaan leven, aangezien het mij toen ook heel slecht ging. Nadat ik uit huis was gaat het veel beter met me, op school en ook sociaal enzo. Helaas merk ik wel nog steeds dingen aan mezelf (stil, idee dat ik overal de schuld van ben) die komen door de negatieve dingen die vroeger gebeurd en gezegd zijn, dus probeer inderdaad niet te veel serieus te nemen en probeer anders eens praat hulp. Er zijn ook jeugdpraat groepen voor mensen met familie met zo’n problemen. Door er over te praten lucht heel vaak op!

Het is erg moeilijk, heb ik ook ondervonden (woon nu niet meer samen met diegene, t ging fout).
Misschien kun je een keertje mee naar de psycholoog of speciale bijeenkomsten (o.i.d.) waar ze je kunnen uitleggen wat het inhoud (als dat nodig is) en wat je in die situatie kunt doen. Heb ik ook gedaan, omdat een vriendin van mij borderline heeft.

heel erg bedankt ja ik ben ook van plan om bij mediant cursussen met mijn vader te gaan volgen , ik probeer het ook ene oor in andere oor uit maar het blijft wel in je zitten die woorden die je zo pijn doet.

Ik vind het erg knap en goed van je dat je alles doet binnen jouw mogelijkheden om het leven met haar draaglijker te maken, vooral voor jou, maar ook voor haar! :slightly_smiling_face:

Jaa hihi alleen eigenlijk weet mijn zus niet dat ik hulp zoek met mijn vader want ze wilt het zelf niet in zien dat ze Bordeline heeft…

sorrie geen tips, ik lwoon samen met een moeder die dat heeft, dus tips zijn voor mij ook welkom!!

Das erg voor je!
Ik ben zelf niet echt ervaren hiermee dus ik kan je niet helpen, sorry!
Maar ik wens je heel veel sterkte! (:

Ik heb het idee dat samen leven met een borderliner, terwijl je dat zelf niet ben zo goed als onmogelijk is en als je jezelf eraan zou willen aanpassen, dan moet je zo erg rekening met iemand houden dat je jezelf helemaal kwijt raakt.

Ja dat is precies hoe het in mijn situatie is !

Ik ben ooit getest of ik een persoonlijkheidsstoornis had, en toen kwam er uit dat ik kenmerken heb van bordeliner en nog iets anders. Ik heb dus wel een persoonlijkheidsstoornis maar net geen bordeliner.
Ik vind het altijd erg om te lezen dat mensen het zo moeilijk vinden om met een bordeliner te leven, want ik weet niet hoe het is voor mijn familie. Want ik ben namelijk heel snel boos, en ik word boos om dingen die nergens op slaan, bijvoorbeeld als de cola op is. Ik kan ook ineens heel boos uit de hoek komen, als iemand iets vraagt maar vaak heb ik het niet in de gaten als ik ineens zo fel uit de hoek kom.
Ik heb ook een hele tijd bij mijn opa en oma gewoont, en toen ik terug thuis kwam kreeg ik van de psychiater anti depressiva wat mij heel goed bevalt :'D
Ik word natuurlijk nog wel boos, net als ieder normaal mens maar het escaleert niet meer, en ik kan dingen accepteren. Ik word ook niet meer boos als de cola op is xD
Maar zolang ik niet alleen woon, blijf ik de medicijnen slikken, het liefst mijn hele leven.
Ik wil niet meer zonder, want ik vond het zelf ook heel erg als ik op alles en iedereen zo boos werd terwijl ik het niet meende.
Wat mijn moeder het meeste stoorde wat dat ik heel erg last van stemmings wisselingen, het ene moment super boos en daarna kon ik bijvoorbeeld als de situatie op zn ergst was ineens lachen om iets wat op tv is.

Het is voor beide moeilijk, maar ik ben super blij dat ik mijzelf kan inhouden en dat ik gewoon thuis kan wonen :slightly_smiling_face:

Ja ik snap je echt helemaal , kijk je hebt verschillende bordeline’s , mijn zus heeft achressieve bordeline dat is de moeilijkste vorm om mee om te gaan. precies zoals je zegt je reageer op alles fel dat heeft mijn zus ook . ik ben blij dat er mensen zijn waar ik hier zo open over kan praten want ik blijf het moeilijk vinden om hier thuis over te praten. ;$

Ik heb het ook iets lichter, omdat ik niet genoeg kenmerken heb om mij in een hokje te plaatsen zegmaar, ik heb 3 kenmerken en je hebt er 5 nodig om een etiketje te krijgen. Maar ik snap dat het voor de omgeving ook moeilijk is. Je zus is net een jaar ouder dan mij, en mijn broertje is een jaar ouder dan jou. Dus het is qua leeftijd het zelfde.

Maar ik heb het denk ik ook gekregen, met alles wat ooit is gebeurd.Had niet echt een leuke vader, die afgelopen zaterdag naar italie is vertrokken. Om daar te wonen met zn nieuwe vrouw en ‘nieuwe’ kinderen.

Ik vind dat ik afentoe ineens zo boos of geirriteerd ben het vervelendste, want ik kan niet uitleggen wat ik voel. Ik erger op zn moment verschrikkelijk erg. En dan ben ik gewoon boos op alles en iedereen. Of als ik heel erg bezig ben met iets, bijvoorbeeld een spelletje speel, en ik ben geconcentreerd bezig wil ik liever niet dat iemand een gesprek met me aan knoopt, maar mijn zus heeft daar soms maling aan en gaat dan allemaal van die vragen stellen die ik op zn moment dom vind en dan kan ik ook heel vel uit de hoek komen. Of als ik dan antwoord met ja of nee dan kan dat soms ook heel erg boos klinken. Terwijl ik dan gewoon niet boos ben, maar een normale neutrale dag heb

Maar wat ook scheelt, mijn vader is italiaans en al mijn ooms incl hij hebben een heel erg sterk temperament, en dat ehb ik ook. En van mijn moeders kant komen alle ergenissen, want mijn opa en mijn oom kunnen zich ook verschrikkelijk ergeren, en de moeder en oma van mijn opa dus ook. Ik heb gewoon van alles wat, maar gelukkig hebben mijn broertje en zus dat ook een beetje, dus ben ik niet helemaal de badguy :slightly_smiling_face:

hihi ja jij hebt echt geluk bij mij ligt dat niet zo prettig , mijn moeder heeft mij en me zus in 2003 in de steek gelaten ik weet niet waarom heb der ook niet meer gesproken maar mijn zus was natuurlijk 5 jaar ouder zij heeft 5 jaar lang meer meegemaakt dus zei weet meer waardoor zei er last van heeft ik heb het er af en toe ook wel moeilijk mee maar ik probeer het gewoon te vergeten wat niet altijd lastig is . nu ik dat hoor van je vader denk ik ook gelijk aan mijn moeder ik hoop dat je hem nog kan blijven zien sinds hij nu daar in Italië woont want geloof me het is verschrikkelijk om zonder moeder of in jou geval vader te leven iemand die er niet voor je is iemand die er niet voor je is als je jarig bent iemand die niet om je geeft maar je wel heeft gemaakt. snapje ?

Nou mijn vader doet al langer raar. Sinds 2006 zijn ze gescheiden en wezijn maar 2 weekenden langs geweest, het laatste weekend heeft hij ons gedropt bij onze opa en oma. Omdat hij genoeg van ons had.
Hij was toevallig met de aardbeving in italie, en toen zei hij dat zn huis was ingestort, terwijl hij amper geld had om de allimentatie te betalen, kon hij zogenaamd wel een huis kopen in italie. Dus ik geloofde hem niet. Sindsdien had ik hem niet meer gesproken, tot zondag 2 weken geleden, ik moest bellen waarom hij geen allimentatie betaalde, bleek dat hij zn baan had opgezegd en vertrok naar italie. Het liefste had hij ons helemaal niet gebelt. Mijn broertje was 4juli jarig en hij liet helemaal niks meer van zich horen, Geen smsje helemaal niks.

Zaterdag vertrok die. En ik ben gewoon zo boos en gekwetst, hij laat onsgewoon in de stront zakken. Ik en mijn zus worden a.s. november 18 en dan zouden we pas in geld nood komen te zitten vanwege de kinderbijslag die vervalt etc etc. Maar hij is nu weggegaan en zei dat hij ons best 1x in de week wilde bellen, zolang wij geen fincanciele hulp verlangde van hem.

Ik hoef hem eerlijk gezegt niet meer te zien, iemand die zijn kinderen op deze manier achter laat vind ik geen vader. Hij heeft mij vrijdag nog gebelt, maar ik heb hem gewoon laten gaan. Ik heb op dit moment geen behoefte aan contact.

Maar ja, zulke situaties maakt het voor iedereen moeilijk. Er is op dit moment weinig begrip maar toch wel medeleven bij ons thuis omdat iedereen het op hun eigen manier probeert te verwerken en realiseren.

Oh en wat helemaal raar is: Hij laat zijn huis voor wat het is, hij verkoopt het niet, heeft zich niet uitgeschreven bij de gemeente, en ik heb geen idee hoe die het in italie doet, maar ik neem aan dat hij zich niet kan laten inschrijven in 2 gemeentes.
En ik dacht dat hij ging zwart werken bij een pizzaria.