Hij wil afstand, maar blijft contact zoeken.

Hoi meiden,

Plaats ik 2 weken terug nog een topic over wellicht samenwonen in januari met mn langeafstands-relatie, heeft hij het vrijdag uitgemaakt via de WHATSAPP! Omdat hij me niet durfde te bellen. Je begrijpt dus wel dat ik woedend was. Zat op hem te wachten met een grote pan curry, bij mij thuis. Kreeg ik een bericht waarin staat dat hij zichzelf niet is de laatste tijd, en dat hij vind dat ik een hele man verdien ipv een halve, en dat hij hoopt dat ik begrijp waarom hij dit doet. Natuurlijk wist ik dat hij niet zo lekker in zijn vel zat, maar ik dacht dat we hier wel uit zouden komen. Heb er weer een bijna hart-aanval ervaring bij.

Na veel drama die avond, is hij zaterdag om 12 uur mijn halve kledingkast die ik bij hem had, komen brengen. Ik was natuurlijk stront emotioneel, verdrietig en kon alleen maar huilen. We zijn met zijn auto ergens heen gereden en hebben gepraat. Hij heeft nog onverwerkte zaken vanuit zijn vorige huwelijk, ja je hoort het goed, huwelijk. Hij is een paar weken getrouwd geweest en die meid heeft hem verlaten voor een ander (affaire) en hem helemaal kaal proberen te plukken. Omdat hij twee eigen bedrijven heeft, is hij heel veel geld kwijt geraakt. En een scheiding kost natuurlijk ook rete veel geld. Hij zat emotioneel helemaal in de put. Toen hij net uit het diepe dal aan het klimmen was kwam ik om de hoek kijken, maanden geleden. Het was nooit het plan om iets te krijgen samen, het was in eerste instantie voor de lol. Wie begint er nou iets met een net gescheiden man die 2 uur reizen verder woont? nou… ik dus. Dom.

Nu is het zo dat we onze relatie heel erg hobbelig begonnen zijn, hij was nog dingen aan het verwerken, de scheiding duurde heel lang, en ik kwam elke week een paar dagen in een hele andere stad wat ook af en toe niet lekker liep omdat het niet altijd klikte met mensen die hij kent. Als je het zo leest zou je denken, waarom ben je daar überhaupt gebleven…

Maar onze relatie was ook heel intens, en zijn problemen hebben ons enigzins ook dichter bij elkaar gebracht, en ons sterker gemaakt. Ik was er voor hem, hij ook voor mij en dit wilde ik ook graag. Maar anderzijds hebben ze me ook onzeker gemaakt. zo vond hij het moeilijk om mij te zeggen dat hij van me houdt etc. Hij trok zich ook veel aan mij op, en zo kwam er veel negativiteit in onze relatie waardoor hij heeft besloten er een einde aan te maken. Even kort gezegd.

Nu is het zo, dat we in de auto zaterdag hebben besproken of het nou echt definitief is of niet. Ik moest dat gewoon weten. En we hebben besproken dat we allebei ondanks alles toch een toekomst met elkaar willen, en ik heb hem gezegd dat ik hem ruimte ga geven. Het liefst willen we allebei als hij weer lekker in zijn vel zit kijken hoe alles loopt omdat we genoeg om elkaar geven om die instelling te hebben! We hebben afgesproken om af en toe contact te hebben en af en toe af te spreken, over 3 weken ofzo. Ik merkte aan alles dat hij me eigenlijk niet “kwijt” wilde maar dat hij het MOEST doen voor zichzelf uit rationele gedachten. Waar ik het na lang nadenken ook mee eens ben, want nu was het maar aanmodderen samen… ik vind het erg volwassen van hem!

Het neemt natuurlijk niet weg dat ik nog hardstikke verdrietig ben en met heel veel stress zit. Hartkloppingen, slecht eten, slecht slapen… je kent het wel. En ik heb hem verteld dat ik hem de ruimte geef en heb vooral tegen MEZELF gezegd dat ik geen contact meer ga zoeken en dat ik hem naar mij toe laat komen. Ik kan de ruimte ook best gebruiken, weer even tot mezelf komen na de laatste rumoerige maand.

maar nu, probeerde hij gisteravond hele gesprekken met me aan te gaan op de app en ik heb hem express laten wachten op antwoord soms, en gedaan alsof het eigenlijk prima met me gaat. (ik heb er geen zin in om een zielig hoopje te zijn). Hij was ernaar aan het vissen, of ik wel goed slaap etc en heb gewoon koeltjes gedaan. Met hem ging het niet goed vertelde die.

Maar waar ik nu mee zit, is dat ik niet heel goed weet wat ik ermee aanmoet. Hij wil ruimte, maar appt wel de hele avond, ook als ik niet reageer want dan gaat ie gewoon over op een ander onderwerp. Ook spreekt hij mij nog aan met zijn bijnaampje voor mij, en mop, en lieverd. Hij wilde toch ruimte? en ik wil mijn verdriet ook een plekje kunnen geven hoewel ik het heel fijn vind dat hij contact zoekt want ik wil hem wel terug uiteindelijk.

Op internet staat dat als je je ex terug wilt, je hem beter kan negeren de eerste maand… dat ga ik dus ook niet doen omdat ik dan denk dat er nog meer verwijdering ontstaat. En ho, verder weet ik niet of hij nog veel contact gaat zoeken hoor… maar ik denk van wel, en ik vind het lastig, want ik wil het nu luchtig houden (niet over gevoelens praten op de app) en laten zien dat ik een sterke vrouw ben en mijn eigen boontjes wel dop. Ik ga dus ook niet weer een gespannen sfeer creëren door dingen te vragen zoals: “waarom app je me” “waarom noem je me lieverd”. Gewoon een hele lastige situatie dit!

Mensen die dit herkennen?

Liefs!

wow een ontzettende lastige situatie zeg! ik kan wel merken dat je (ex)vriend je nog niet los kan laten. Ik zou achter jou gevoelens aangaan. En als hij blijft doorgaan zal ik hem toch confronteren of hij het wel echt wil eindigen? want zo doorgaan heeft ook geen nut…

Niet herkennen, maar ik zou echt nogmaals vragen wat hij nu wil, want dit is gewoon heel onduidelijk voor jou. Aan een kant wil je er mee leren dealen, terwijl hij krampachtig probeert om te doen alsof er niks aan de hand is.

Ik zou dus of de afspraak maken dat hij aan zichzelf gaat werken en weer wat van hem laat horen als het goed met hem gaat (of dat jullie vriendschappelijk eens in de zoveel tijd wat van jullie laten horen, zonder koosnaampjes etc, want dat zorgt voor verwarring).

Een andere optie is gewoon door te gaan met jullie relatie. Even dat samenwonen op een lager pitje, gewoon elkaar steunen en ruimte geven wanneer nodig. Ik begrijp dat hij niet lekker in zijn vel zit, maar ik heb ook zo’n periode gehad van een paar maanden en was juist heel erg blij dat ik mijn vriend had om er op terug te vallen. Waarom moet het per se uit zijn als het niet goed met hem gaat? Hij kan toch ook aan zichzelf werken terwijl jullie een relatie hebben? Als het gaat om de ruimte dan spreek je gewoon een tijdje iets minder af? Op die manier kan je het ook aankijken. Misschien benauwd dat idee van samenwonen hem ook enigszins, omdat het dan allemaal natuurlijk weer heel “echt” wordt en hij natuurlijk een nare ervaring heeft gehad in zijn vorige huwelijk.

Misschien zie ik het wel helemaal verkeerd hoor, maar ik denk dat jullie relatie in stand houden helemaal niet zo’n slecht idee is, aangezien jullie daar beide positief tegenover staan. Als jullie dan gewoon samen rustig aan doen geeft dat hem misschien ook wel weer rust. Ik heb na je hele verhaal namelijk niet echt het idee dat hij zich nu beter in zijn vel gaat voelen nu het uit is.

Wel rot, hopelijk komt het goed voor jullie beide! Sterkte! :slightly_smiling_face:

Ik herken het niet, omdat ik zelf nog nooit in zo’n situatie gezeten heb. Maar ik snap wel dat het een hele lastige is!

Ik denk wel dat hij met een reden zoveel appt. Hij wilt blijkbaar ergens over praten en wilt weten hoe het met je gaat. Ik denk ook niet dat je je anders voor moet dan dan je je eigenlijk voelt. Ik zou daar gewoon eerlijk over zijn. Zeg dat ook jij je kut voelt, maar dat het voor jullie toekomst beter is als jullie nu rustig aan doet. Dat het jou ook verdriet doet, maar dat je zo geen stappen kunt zetten. Wees eerlijk naar hem! Dan weet hij ook hoe het er echt voor staat! En zal hij misschien minder gaan vissen.

Ik hoop dat jullie er samen uit komen! En dat hij zichzelf weer terug kan vinden. Soms moet hij dat alleen doen, maar soms mag je hem daar ook best bij helpen. :slight_smile:

Thanks voor de snelle reacties!

Ik heb idd ook niet het idee dat het voor hem nou echt helpt om dit “alleen” te doen. Maar hij wil dit persé zo (heeft ie echt 100 keer verteld) omdat hij mij niet verder naar beneden wil trekken. Hij denkt dat hij mij dan diep ongelukkig maakt. Ik krijg hem niet echt aan zijn verstand gepeuterd dat dat niet zo is, maarja, het mannelijke ego he. Als we zo doorgaan dan is het dus eigenlijk idd nog een soort relatie, maar dan zien we elkaar eens in de 3 weken ofzo… “als vrienden”. Maarja, zeggen vrienden dat ik de huissleutel mag houden? (niet gedaan overigens!) Pakken vrienden hun eigen koffer in met mijn kleding en zijn eigen badjas erbij omdat “ik die altijd draag bij hem”. En vragen vrienden om een zoen bij afscheid? Ik begin eigenlijk te denken dat hij een soort mental breakdown heeft gehad waar hij langzaam op terugkomt. Het werd hem misschien ook teveel, maar hij doet het echt zelf want hij werkt als het meezit 80 uur in de week. Ik denk dat ik gewoon verstandig mijn mond erover hou, misschien komt hij er dan eerdaags op terug. Hij is nu overigens ook degene die echt moet laten zien dat hij mij terug wil met de tijd, anders houdt het op. En daarna ga ik ook niet in zn armen springen van geluk want het is en blijft toch een breuk en dat moet rustig aangepakt worden. Ik hoop gewoon dat hij inziet dat ik moeite doe om in zijn leven te blijven door hem niet af te wijzen etc en hij dan eens op emotionele manier gaat handelen ipv constant met zijn verstand.

Als jullie bij elkaar horen komt het wel weer goed :slightly_smiling_face: