Hij is niet de 'ware'

Hoii

Ik heb nu ongeveer 2,5 jaar een relatie met een hele lieve jongen.
Alleen ik worstel nu al een behoorlijke tijd met diepe twijfels over de relatie en over hem zelf.

Hij heeft veel positieve punten die ik echt zoek in iemand : hij is ontzettend lief voor me, zelfs na 2,5 jaar, en hij zou alles voor me doen en behandelt me echt als een prinsesje en hij is altijd ontzettend trouw aan mij. Echt hoe een man je moet behandelen, wat ik nooit had bij mijn vorige exen. We hebben ook nooit ruzies of drama.

Het probleem is dat ik erg sociaal ben ingesteld, qua vrienden en familie. Hij is dat niet.
We hebben totaal geen gemeenschappelijke vrienden, en hij is ook niet familie gericht en heeft ook totaal geen band met mijn ouders. Dit stoort mij zo erg, en dit heb ik al een paar keer aangegeven. Hij zegt dat hij dit wel kan veranderen, wat hij ook wel probeerde tot op een zekere hoogte, alleen diep van binnen weet ik dat dit gewoon niet in hem zit. We zijn hierdoor in een erg geïsoleerde relatie terecht gekomen. Als we samen zijn, zijn we dus ook altijd met zn 2en ( we hebben wel plezier samen). Ten tweede is hij ook niet erg spontaan en doen we nooit echt leuke dingen of boeken we samen geen vakanties of weekendjes weg.

Ik ben nu 23 en ik voel me er echt beroerd om de laatste tijd, ik ben bang dat ik tijd verspil aan een relatie waarvan ik weet dat dit voor de toekomst niks voor mij is. Ik heb iemand nodig die van zichzelf erg spontaan is, en het leuk vindt om leuke dingen te doen, en het ook leuk vindt om bijvoorbeeld gewoon bij mijn ouders op de bank te hangen of langs te komen. Ik vind het erg moeilijk en ik weet wat ik moet doen, alleen de stap zetten is heel groot voor mij. Ik ben natuurlijk ergens heel erg bang dat ik dan een grote fout bega ( wat waarschijnlijk niet zo is… )

Iemand die zich hier in herkent ? Wat tips misschien…

Oke ik weet niet of mijn tips zo handig zijn maar goed.
Kun je altijd jezelf zijn bij hem en kun je dingen doen zonder dat je je ervoor schaamt? Laat hij vaak weten dat hij van je houdt? en zie je een toekomst voor je met hem? Denk eens na over de positieve en negatieve dingen, als er veel meer negatieve dingen zijn dan zou ik er nog eens goed over na denken. Je zou het gesprek aan kunnen gaan hoe hij zijn toekomst voor zich ziet, als hij een toekomst wilt met jou.

Ik denk dat het goed is voor jou om er met iemand uit je directe omgeving over te praten, bijvoorbeeld met een van je ouders. Zij kunnen ook hun mening delen over hoe hun denken over jou, hem, en over jullie relatie. Dit kan ook al erg opluchten, en voor meer duidelijkheid voor jezelf zorgen, aangezien je ook de kijk van iemand anders op je relatie hebt gehoord.
Verder zou ik er daarna zeker met hem over praten. Praat over wat je dwars zit, maar ook over wat je fijn vind. Misschien heeft hij het wel helemaal niet in de gaten, en denk hij ‘het komt toch wel goed’.
Je hoeft het ook niet meteen uit te maken, je kunt ook eventjes een tijdje afstand nemen. Elkaar even met rust laten, ieder z’n eigen ding doen, een soort pauze dus. Dit kan vaak ook al veel goeds doen en voor duidelijkheid zorgen: Je gaat op dat moment merken of je hem echt nodig hebt in je leven, of niet.

Ik heb al met mijn moeder erover gesproken. Toevallig liggen mijn ouders op dit moment zelf in een scheiding. Mijn moeder heeft namelijk zelf jaren lang ‘de kar moeten trekken’ zoals ze vaak zeggen. Of het nou om vakanties ging of verjaardagen/familie bezoekjes. Dit heeft waarschijnlijk ook heel veel met mijn beslissing te maken met mijn vriend. Ze heeft me altijd al hiervoor gewaarschuwd. Ze vindt hem een aardige jongen alleen meer kan ze ook niet erover zeggen omdat ze hem gewoon nooit ziet. Dit geldt ook voor mijn vriendinnen.

Ten tweede, wat ik niet in mijn verhaal heb vermeld is dat ik het eigenlijk al 1 keer had uitgemaakt in begin januari, en toch al heel snel weer naar hem terug ben gegaan. Omdat ik het toch nog een keer wou proberen en hem natuurlijk vreselijk miste en dacht dat ik nooit meer zo’n lieve jongen zou vinden. Maar mijn twijfel gevoel is er helaas nogsteeds. Vooral nu mijn eigen ouders in een scheiding liggen komt dit nu zeer sterk naar boven.

Hmm, het is een hele lastige situatie. Ik wil er ook geen stempel opdrukken (dat ik zeg van nee klinkt niet goed maak het uit) want zo simpel is dat ook niet.
Maar zoals het klinkt, komt het over alsof dit inderdaad niet de goede jongen voor jou is. Anders proberen een langere tijd afstand te nemen, of toch echt de daadwerkelijke stap zetten naar het voorgoed uit maken. Dit is natuurlijk een hele grote stap, die ik zo 1,2,3 niet zou nemen. Probeer er eerst nog eens echt goed met hem over te praten en leg alles op tafel hoe je je voelt.

Ik stuur een vragenvuur op je af:
Wat is eigenlijk precies het belang van het opbouwen van een band met jouw ouders? Wat maakt het uit hoe zijn band is met jouw ouders, zolang hij gewoon netjes en aardig is? Je hoeft de deur toch niet bij jouw ouders plat te lopen? Uiteindelijk heeft hij een relatie met jou en niet met jouw ouders. Natuurlijk horen zij bij jou en is het fijn als ze door een deur kunnen en dat hij af en toe zijn gezicht laat zien, maar waarom zou het meer dan dat moeten zijn?. Als je behoefte hebt aan jouw familie, kun je daar toch ook zelf heen? Hoe is jouw relatie met zijn familie of loopt hij daar de deur ook niet plat?

Je zegt dat je iemand nodig hebt die het leuk vindt om leuke dingen te doen. Weet je zeker dat hij dat niet leuk vindt dan? Ik betrek het nu even op mezelf: ik vind het ook leuk om leuke dingen te doen, maar initiatief komt zelden vanuit mij, omdat ik niet zo’n persoon ben die van die creatieve/leuke ideeën heeft om te doen, misschien is hij ook zo. Ik heb een kartrekker nodig. Als jij hem voorstelt om dingen te doen en het regelt, gaat hij dan graag mee of verzet hij zich ertegen? Of vind je het niet leuk om dingen te moeten regelen en zelf de spontane dingen te verzinnen (kan hoor!)?

Ik zou deze belangen allemaal afwegen, want je zegt zelf dat jullie verder geen problemen hebben en dat het echt leuk is als jullie samen zijn, zonder ruzie of drama en dat is ook heel wat waard. Het is heel vervelend dat jouw ouders in een scheiding liggen, maar ik zou hun situatie absoluut niet met die van jou vergelijken aangezien het totaal verschillende relaties zijn en ze verder niets met elkaar te maken hebben. Uiteraard waarschuwt jouw moeder jou, aangezien zij het moeilijk heeft gehad met de positie waar ze in zat en jij haar dochter bent, maar kun jij met honderd procent zekerheid zeggen dat je daarin exact hetzelfde denkt en bent als zij en dat hij exact hetzelfde is als jouw vader?

Over de titel: wat is dan ‘de ware’? Naar mijn mening bestaat die persoon niet. Iedereen heeft positieve en negatieve punten. Punten waar je dol op bent, maar ook waar jij je aan ergert. ‘De ware’ impliceert dat er maar één persoon op deze gehele aardbol is die bij jou past en dat lijkt me niet van toepassing.

Heb je al met hem gepraat over jouw twijfels tot op het punt dat je niet meer weet wat je met de relatie aanmoet? Je kan hem niet veranderen natuurlijk, maar een verhelderend gesprek kan wel inzicht geven in beide persoonlijkheden en misschien kunnen jullie compromissen sluiten. Wat mij en mijn vriend hielp (wij zijn beiden geen kartrekkers helaas, haha) is om een gezamenlijk potje te hebben, waar we elke week een bepaald bedrag in stoppen om zo te kunnen sparen voor iets leuks en het dan ook alleen maar uit te geven aan leuke dingen. Dat heeft ons al meer uit huis gekregen. Als je op jezelf woont, kun je ook zeggen dat je om de zoveel tijd graag een dag/weekend bij jouw ouders doorbrengt samen met hem en misschien zijn er daar in de buurt ook leuke dingen om te doen van dat potje. Waarschijnlijk zit het inderdaad niet in hem om een super hechte band te hebben met jouw ouders, maar de vraag is nogmaals of het ook niet gewoon fijn is dat hij wel zijn best doet en ze elkaar aardig vinden en niet meer (maar ook niet minder!) dan dat.

Heel herkenbaar allemaal… Mijn relatie van vier jaar is eigenlijk om deze redenen uit gegaan. Een half jaar lang heb ik rondgelopen met twijfels, en werd ik ook steeds minder tolerant tegenover mijn ex. Dat merkte hij en toen is het uitgegaan.
Geen seconde spijt van gehad.

Nu heb je hier niet veel aan, maar als je erover wil praten ofzo, kan je mij noten.
Wat ik zou doen is gewoon heel goed nadenken en je gevoel volgen. Ik had er geen zin in om dadelijk altijd maar degene te zijn die alles moest regelen, en dat het altijd mijn vrienden waar we naartoe gingen - omdat hij er geen heeft.
En door dit allemaal werd mijn gevoel ook minder, dus was het voor mij ook makkelijker te hebben dat het uitging.

Als je het punt hebt bereikt dat je steeds vaker zonder hem leuke dingen gaat doen en uitjes plant zonder hem met familie, vrienden etc, dan is het tijd om voor jezelf te kiezen.

Ik vind het lastig om hierover te oordelen, omdat ik jou verder helemaal niet ken.

Maar ik zou zeggen, dat jij fundamenteel, diep van binnen iemand wil die spontaan en familie gericht is. En hij is dat niet.

In januari was je hier zelfs zo zeker van, dat je het hebt uitgemaakt.
Toen ging je hem missen en werd je heel bang. En door het missen en je ‘‘scarcity mindset’’ (=angst voor schaarste, dat je nooit meer zo iemand vind), ben je terug gegaan. Het is natuurlijk ook niet niks om iemand waar je zo aan gehecht bent los te laten, super moeilijk!
Maar als jij diep van binnen weet (ik kan niet in jouw hoofd kijken natuurlijk) dat het de goede keuze is om weg te gaan, dan zou ik dat zeker overwegen.
Hierover heeft een hele goede public speaker een heel mooi filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=jJvUW_Gig0I

Aan de andere kant zou het kunnen zijn dat jij, door de scheiding van je ouders, een beetje in de war bent op dit moment. En dat je daardoor overhaastte beslissingen aan het nemen bent. Kijk daar dus ook voor uit.

Wauw, je neemt me de woorden uit de mond.
Waarschijnlijk zorgde een groot deel van die angst inderdaad dat ik terug ging naar hem met hoop.
Maar ik ben uiteindelijk weer op m’n bek gegaan, en zit alsnog met dezelfde twijfels. Dom dus.
Dat filmpje is ook echt geweldig, heel erg bedankt ! Dit helpt me zeker.

De timing is inderdaad nu een beetje slecht nu ivm mijn thuissituatie. En ik moet oppassen dat ik nu niet te hard van stapel loop. Ik zal er rustig de tijd voor nemen.

Heb je het uitgemaakt en twijfel je nu, of nog niet uitgemaakt en twijfel je over wat je moet doen? :sob::muscle:

Ben blij dat ik je heb kunnen helpen! Je zegt het zelf, hij is niet de ware. Heel lastig! Ik wens je veel succes! :slightly_smiling_face:

Ik heb vorige week ook de relatie met mijn vriend verbroken na 2,5 jaar. Er waren veel kleinere dingen die zich opstapelden en uiteindelijk wilde ik het niet meer. Ik twijfelde al een paar maanden en uiteindelijk heb ik een hele tijd met mijn vader gepraat en alles verteld wat me dwarszit (mede dat mijn vriend meestal niet luisterde, dus als ik vertelde wat me dwarszat luisterde hij niet). Mijn vader heeft al die tijd naar me geluisterd, hij heeft niet gezegd wat ik moest doen maar hij stelde me vragen als: zie je jezelf op deze manier oud worden? En toen ik als antwoord nee zei, wist ik dat het klaar was. Toen heb ik de knoop doorgehakt. Misschien dat dit voor jou ook helpt, als je jezelf dit soort vragen stelt. :slightly_smiling_face:
Of maak een lijstje met alle negatieve en alle positieve punten over hem. Ik hoop dat je een juiste beslissing maakt voor jezelf, want als de één niet meer gelukkig is in de relatie, werkt het helaas niet meer.