Hij gaat weg.

hi,

Ik heb al anderhalf jaar een vriend. We zijn gelukkig samen, al ben ik soms beschermend dat hij me niet kwetst. Hij gaat namelijk volgend jaar voor een halfjaar naar Amerika. Tenminste, tegen mij zegt die dat hij dichterbij stage wilt lopen omdat die me niet kan missen en andere omstandigheden. Tegen andere vertelt hij dat hij wel naar Amerika gaat, ik wordt ook niet genoemd. Ik voel me al een tijd erg rot erover. Een halfjaar hem niet zien zou ik echt niet kunnen. Heeft iemand ervaring? En ook het idee dat dat dalijk gaat komen… ook omdat die na zijn studie gelijk naar het buitenland wilt. Ik weet dat onze puzzelstukjes niet meer gaan passen. En vooral omdat hij het tegen iedereen vertelt en voor mijn gevoel niet met hetzelfde zit als ik zit. Het maakt hem niet veel uit.

Wat raden jullie mij aan? En heeft iemand ervaring?

ik zou hem sowieso even eerst vragen van hoe dat nou zit: tegen jou zegt hij dat hij niet naar amerika gaat en tegen anderen wel? hij is dus niet eerlijk tegen je.

dan over het feit dat als hij weg gaat je hem een half jaar niet ziet.
als je al de instelling hebt: ‘een halfjaar hem niet zien zou ik echt niet kunnen’ dan kan je dat inderdaad ook niet.
als jou vriend heel graag naar amerika wilt, dan is dat natuurlijk niet leuk omdat jullie elkaar dan zolang niet zien en het zal zeker een test zijn voor jullie relatie, maar als je van iemand houd moet je zo’n dingen toch elkaar gunnen?

Jij kunt hem niet in de weg staan, als hij graag stage wilt lopen in Amerika moet je hem daar in steunen. Dat is de engie manier dat het mogelijk goed kan gaan tussen jullie.

Een vriendin van mn zus ging een jaar naar Amerika. Ze had toen ook 1,5 jaar ongeveer een relatie. Ze bleven bij elkaar en zijn nog steeds samen. Als je relatie sterk genoeg is komt dat heus wel goed hoor. Veel skypen (;

Ik gun het hem harstikke erg. Ik ben alleen bang dat ik het niet kan. Ik word dan onzeker en bang dat ik op hem ‘wacht’ en hij gewoon verder gaat met zijn leven. Hoe moet je zo’n gesprek beginnen?

Als hij naar Amerika gaat kun je natuurlijk ook op bezoek komen, kost wel wat maar dan hoef je hem niet helemaal een half jaar te missen. En als jullie al anderhalf jaar wat hebben lijkt me dat jullie relatie stabiel genoeg is om dat wel te overleven.

Het is niet makkelijk om zo’n gesprek te voeren, maar zeker wel belangrijk! Ik zou tegen hem zeggen dat je met hem wil praten over zijn stage in Amerika, hoe jij je er bij voelt en waar je bang voor bent, maar dat je het hem wel gunt. Ik zou ook vragen hoe hij er over denkt en hoe hij het voor zich ziet.

Dankjewel. Ik weet ook dat het stabiel genoeg is eerlijk gezet. kan alleen mezelf gek maken als ik hoor dat die tegen andere zegt dat die zeker gaat.

Jij hoort het als eerste te weten vind ik, of naast zijn ouders.

Ik herken dit wel enigzins,
ik zou zeggen confronteer hem met het feit dat je van zijn vrienden (noem geen namen) weet dat hij tegen hen iets anders zegt.
Een half jaar is lang er intussen kan er veel gebeuren. Tenzij je ouders hebt die bereid zijn/zelf bereid bent om een paar honderd euro neer te leggen voor een vliegticket, kun je er niet vanuit gaan dat je hem kunt zien in die periode. Skype helpt wel, maar 't is ook niet alles.
Misschien nog wel belangrijker is hoe hij tegen de hele situatie en zijn toekomst (daarna) aankijkt. Hij zegt dat hij na zijn studie naar het buitenland wil. Voor wat, werk te zoeken?
Misschien bevalt het hem tijdens zijn stage wel heel goed en wil hij blijven.
Het kan ook net zo goed dat het hem allemaal tegenvalt, want geloof mij, kleine kans dat hij een immigratie naar de VS überhaupt geregeld krijgt (tenzij je al een vast contract hebt, maak je geen kans).

Je moet hem gewoon laten gaan,
ik weet dat heel veel mensen zeggen dat dit niet goed is voor jullie relatie maar het is wel de ultime relatie test! Bovendien is het zijn toekomst, hij moet zich niet beperkt voelen hiervoor. Het is een grote kans voor hem. Je moet gewoon een goed gesprek met hem houden, en dat jij het goed vind als hij gaat. Jullie zijn wel lang uit elkaar, maar hieruit ontdek je dat je echt veel om hem geeft. Mijn nicht zit in dezelfde situatie en dat gaat heel goed. Ik en mijn nicht zijn heel close samen, en zat echt in hetzelfde schuitje als jij!

Ik snap dat een half jaar lang is en dat je nu niet weet waar je aan toe bent.
Maar ik zou je vriend wel steunen in de keuze. Deze kans krijgt hij geen tweede keer, dus steun hem hoe moeilijk dat ook is.
Soms moet je elkaar even los laten en elkaar iets moois gunnen.

Mijn vriend is op dit moment ook 4 maanden weg, hij heeft wel vanaf het eerste moment open kaart met me gespeeld, hij heeft er niet omheen gedraaid dat hij wilde gaan.
4 maanden is iets anders dan 6 maanden, maar die twee maanden zou ik ook nog wel redden…
We hebben nu ook 1,5 jaar en ik weet zeker dat het nog goed zit als hij terug komt! Tenminste van mijn kant… Van zijn kant ook wel, denk ik, zo voelt het als we praten op skype… :slightly_smiling_face: Ieder mailtje of teken van leven voelt als een cadeautje!

Ik snap dat het moeilijk is, en ik spreek ook uit ervaring, want op dit moment heb ik mijn eigen vriend ook al vijf maanden niet meer gezien. Maar ik zou me er niet te druk over maken, als ik jou was. Een half jaar is natuurlijk lang, maar als je veel msn’t, skypet en op welke andere manier dan ook contact houdt, valt het te doen. En zoals hierboven al gesuggereerd is: je kunt hem in de tussentijd eventueel natuurlijk ook op komen zoeken.
Als je bezig blijft met je eigen leven en je studie, werk of wat dan ook, valt het uit te houden. Overdag denk ik bijvoorbeeld heel weinig aan mijn vriend en concentreer ik me vooral op andere dingen en 's-avonds spreek ik altijd met hem. Op die manier wordt het niet te erg. Maar als je er een half jaar lang constant mee bezig bent, dan wordt het al een stuk moeilijker.
In de tussentijd kun je ook gewoon leuke dingen gaan doen met vriendinnen of familie en dan is dat halfjaar ook sneller voorbij.