Hevige faalangst

Hoi lieve Girlsceners,

Ik wil graag mijn “probleem” met jullie delen, in de hoop dat iemand mijn verhaal herkent, en of mij tips kan geven over wat ik zou kunnen doen.
Ik zit momenteel in 3VWO, en heb hevige faalangst. Ik ben sinds dat ik een peuter ben altijd al erg pieker geweest, maar met de tijd mee werd dit behoorlijk minder. Ik heb een sterk gevoel dat mijn faalangst voornamelijk komt door mijn opvoeding, en hiermee bedoel ik dus: “Geef maar aan mij, dat kan jij niet” om de kleinste dingen. Ik heb nooit echt wat moeten doen van mijn moeder, wat erg “verwend” klinkt. Ander voorbeeld: “Jij zou dat voorwerp toch niet kunnen vinden, ookal ligt het recht voor je neus.”

Als ik terugkijk, merk ik dat mijn moeder vaak meteen erg negatief reageerde als ik iets niet kon. Ze werd meteen boos, en begon vaak ook te schreeuwen. (Heb hierdoor ook nogal een angst voor schreeuwen) Ze gaf me hevig het idee dat ik nogal een onhandige kluns ben. Als ik een glas water liet vallen bijvoorbeeld al, of misschien iets niet kon vinden wat ze me vroeg. Ze deed dit met grote mate waardoor ik met de jaren mee, een soort van “'minderwaardigheid” gevoel tegenover mezelf heb opgebouwd, samen met de (faal)angst. Ik ben hierdoor ook erg onzeker, en vind vaak dat ik dingen gewoon niet verdien en kan, ookal heb ik ervoor gewerkt. Bijvoorbeeld, ik heb een overstap van 1HAVO naar 2VWO gemaakt, waarbij ik gedachtes had als “ik en VWO doen… Ik zit zeker in een droom ofzo. Ik ga uiteindelijk toch zakken. Wie ben ik om VWO te doen?”

Ik zit er namelijk aan te denken om Geneeskunde te gaan doen, maar hier, ook weer, vraag ik mezelf af wie ik in Godsnaam ben om Geneeskunde te doen. Wie ben ik om arts te worden (en die verantwoordelijkheid op me te nemen)… Ik heb het idee dat ik (haast) niks kan.

Ik merk vaak dat als iemand mij om hulp vraagt, met name een volwassene, ik meteen in paniek raak omdat ik dan denk dat het mij niet gaat lukken, met als gevolg dat hij of zij boos wordt en tekeer gaat. Want dit heb ik zo gezien met mijn moeder…

Ik loop er het meest tegenaan met school. Of met mijn (toekomstige) leven die ik in mijn eigen handen heb. Ik geloof totaal niet in mezelf, ondanks mijn cijfers, ondanks wat dan ook. Ik ben bang dat ik geen leven voor mezelf kan opbouwen, dat ik de eigenschappen om arts te worden nooit heb aangeleerd, met name verantwoordelijkheid… Noem maar op. Ik ben bang dat ik het niet kan. Dat ik niets kan. Ik vind het zó onwijs jammer dat ik op deze manier ben opgevoed, en hierdoor met dit probleem zit waarvan ik bang ben dat ik dit voor de rest van mijn leven met me mee zal dragen… Is faalangst iets dat je af kan leren? Ik wil niet opgeven op mijn Geneeskunde droom. Ik hoefde vaak van mijn moeder geen vinger uit te steken…

Ik wil het liefst niet in gesprek gaan met een psycholoog.
Wat valt hier aan te doen? Valt er überhaupt wat aan te doen? Heeft iemand ervaring hiermee, tips, tricks?
Alle antwoorden zijn welkom! Thanks!
(Het spijt me trouwens enorm dat het zo’n lang verhaal is geworden)

Het beste is natuurlijk om er wel hulp voor te zoeken, want zoiets in je eentje doen is veel, veel lastiger. Maar dat zeg ik als iemand die zelf ook geen hulp zoekt, dus ik realiseer me heel goed dat dat ingewikkelder zit soms.
Ik ben absoluut van mening dat je faalangst af kan leren. De eerste stap is realisatie, en die heb jij al gezet. Je weet zelf heel goed dat je gedachten niet rationeel zijn en dat je veel meer kunt dan je denkt, en dat is het allerbelangrijkste. Jouw onzekerheid vuurt eigenlijk continu negatieve gedachten op je af, en je moet leren om die elke keer consequent positief om te draaien. “Ik kan het niet” wordt dan “ik ga het gewoon zo goed mogelijk proberen” etc.
Faalangst komt vooral voor bij mensen die eigenlijk niet eens goed weten hoe het ís om te falen, omdat ze elke vorm van falen uit de weg zijn gegaan. Bij jou is dat alleen maar versterkt door je moeder, maar het is juist heel belangrijk om af en toe te falen. Je leert namelijk met vallen en opstaan - en zodra je valt, merk je ook dat het helemaal niet zo erg is om te vallen. Dat is een belangrijke ervaring om te hebben.
Mijn advies is om alles vanuit een ander perspectief te gaan bekijken. Het gaat er niet om dat jij jezelf moet bewijzen. Het gaat er niet om dat je alles bij de eerste poging al goed kunt doen. Het gaat erom dat je leert. Probeer dingen met nieuwsgierigheid te benaderen in plaats van met angst. In plaats van je af te vragen of je het wel kunt, ga bij jezelf na wat je ervoor moet doen om het wel te kunnen. Misschien heb je moeite met bijvoorbeeld wiskunde en denk je “dit kan ik nooit”, en misschien kost het je meer tijd dan een ander, maar uiteindelijk kun je met inzet en doorzettingsvermogen dezelfde resultaten bereiken, misschien zelfs nog wel betere.

Dit is zo herkenbaar… ik heb vanaf m’n jeugd al verschrikkelijke faalangst. Ik durf ook niet snel nieuwe stappen te ondernemen, en als ik ergens ‘goed’ in ben volgens anderen geloof ik het nooit en kraak ik mezelf af.

Ik loop momenteel bij een psycholoog en we maken echt baby-stapjes… het schiet voor mijn gevoel niet genoeg op. Ik weet hoe verschrikkelijk irritant dit is, je twijfelt constant aan jezelf en je bent vooral gevoelig voor de mening van anderen.

Wat wel een beetje helpt, is gewoon risico’s nemen. Want zeg nou eerlijk, hoe vaak is het voorgekomen dat je angst uitkwam? Meestal bijna altijd zijn onze angsten echt irrationeel. Hoe vaker je dingen doet die je ‘eng’ vindt, hoe sneller je over je angst komt.

Dus STUDEER GENEESKUNDE, GA NAAR EEN PSYCHOLOOG, YOU CAN DO IT GIRL! :upside_down_face:

Wauw, ik herken dit zó erg.
Ik ben helemaal niet dom, maar heb in mijn jeugd echt een enorm gevoel van minderwaardigheid ontwikkeld en dat is nooit weggegaan. Jouw moeder klinkt ook heel erg als de mijne vroeger: meteen boos worden en geïrriteerd reageren als je iets fout doet of niet meteen kunt vinden. ‘Weet je nu nóg niet waar dat ligt, we wonen al zooo lang in dit huis!’, of ‘Jezus, jij bent ook echt het toppunt van onhandigheid’ maar dat dan echt bij alles. Doordat ik zo bang was dat m’n moeder boos zou worden, leerde ik altijd keihard voor school en haalde ik alleen maar 9s en 10en. Toen ik in groep 6 een keer een 8 haalde ging ik huilend naar huis omdat ik bang was dat het niet goed genoeg was.

Nu ben ik verschrikkelijk perfectionistisch en nog steeds heel bang om te falen.

Als je Geneeskunde wilt studeren, zou ik je hier zeker niet van laten weerhouden. Go for it! Maar het is dan héél belangrijk dat je in de tussentijd aan je zelfvertrouwen gaat werken. Gelukkig ben jij er vroeg bij en heb je hier nog tijd voor :slightly_smiling_face: Geneeskunde begint net als veel studies met rustig kennis opdoen en oefenen met practica. Maar na een paar jaar ga je coschappen lopen, en als je zelfvertrouwen dan laag is loop je tegen jezelf aan. Je moet dan goed je mannetje kunnen staan tegenover patiënten en artsen en je moet dan goed kunnen inschatten wat je wel en niet kan/weet, enerzijds ook bepaalde fouten durven maken, maar ook doorzetten tot je het wel kan, en vertrouwen hebben in wat je kan.
Dat leer je natuurlijk allemaal, en geen enkele co-schapper kan dat allemaal meteen, maar het is daarom alleen maar goed om je hierop voor te bereiden nu al aan je zelfvertrouwen te werken.

En misschien is het goed om je daarnaast te oriënteren op wat voor studies en beroepen er nog meer zijn in de medische sector. Geneeskunde is erg breed, en je bent dus niet ineens expert op een gebied. Je zal nooit álles kunnen weten en dat kan je soms ook een onzeker gevoel geven. Misschien is er nog een andere studie die je even leuk lijkt, maar die wat meer afgebakend is?

Tips:
Waar ben jij eigenlijk goed in? Ontwikkel die talenten :slightly_smiling_face: dat geeft zelfvertrouwen.

Ga meer dingen zelf doen en ondernemen. Dit kan stapje voor stapje.

  • Stel je ouders voor om een avond helemaal zelf te koken. Als je moeder tegenstribbelt, leg haar uit dat je dat soort dingen zelf toch een keer kunnen, dat het je leuk lijkt, verzin wat.
  • Stel voor aan je moeder om je verjaardag / feestje zelf te organiseren.
  • Pak uit jezelf een nieuwe hobby o.i.d. op
  • Ga eens zonder ouders, bijvoorbeeld met een vriendin, op citytrip en regel het helemaal zelf.
  • Doet jouw school aan uitwisselingen? Ga mee!

Dit zijn nog kleine dingetjes omdat je nog jong bent. Maar als jij straks gaat studeren is het denk ik super goed voor je om op jezelf te gaan wonen. Dat klinkt nu misschien nog ver weg en eng, maar je merkt vanzelf wanneer je daar behoefte aan krijgt. En ga op avontuur: zoek uit of je een paar weken / maanden stage kan lopen in het buitenland. Zo krijg jij op een hele leuke manier vertrouwen in je eigen kunnen.

Je hebt kans dat je moeder het allemaal niet ziet zitten, maar overtuig haar: zeg dat andere mensen dit ook gewoon doen, dus waarom jij niet? En als je hulp nodig hebt bel je haar wel :slightly_smiling_face: