Het wordt tè normaal

Hey,

Mijn vriend en ik hebben zo’n drie jaar verkering. Het is een hele lieve jongen en behandeld mij altijd goed. Tegenwoordig ontstaan er veel irritaties vanuit mijn kant. Ik irriteer me eraan dat hij steeds minder moeite doet. Althans ik voel me steeds minder speciaal, het wordt iets te normaal. Ik wil zien dat hij nog steeds moeite voor mij wilt doen en aan mij denkt.

Een voorbeeld: met valentijnsdag had ik vanalles gekocht, koekjes gebakken, massage, mooi setje aan gedaan etcetera. Mijn vriend had niks gedaan, maar had verzonnen om samen een dagje weg te gaan binnenkort. Nou hartstikke leuk idee. Heeft hij kaartjes gekocht voor iets, laat hij ze overdatum gaan. Ook is het vaak zo dat hij bijvoorbeeld op dinsdag zegt van we kunnen zaterdag wel samen wat doen. Dus ik wacht dan af en uiteindelijk gaat die zaterdag met vrienden. Of zegt die dingen als ja wat moeten wij gaan doen dan? Oftewel met vrienden weet die het maar al te goed. En met mij kan die niks verzinnen.

Ik hoef geen dure cadeaus of iets, maar is het teveel gevraagd als ik me af en toe speciaal wil voelen? Als ik voel dat hij moeite wilt doen voor me? Al neemt die die ene reep chocolade mee, omdat ik die zo lekker vind of iets. Zeur ik nu teveel of hebben meer meiden hier last van?

Even een update: sorry ben er vergeten bij te zetten dat we er al vaak over gehad hebben. Dat ik graag wil dat hij ergens mee komt, iets leuks om samen te doen enzo. Maar er verandert nog vrij weinig.
Ik denk dus nu van dat ik gewoon teveel zeik en niet moeilijk moet doen. Maar wil graag jullie mening horen.:slightly_smiling_face: tips over hoe ik het de volgende x aan kan pakken in een gesprek zijn ook welkom of hoe ik hem erbij kan helpen.

Xx

Waarom praat je er niet met hem over?

Als jij je er aan ergert, raad ik je aan om er met je vriend over te praten.

Precies wat er hierboven al word gezegd: praat met je vriend erover. Wij kunnen je wel advies gaan geven of gelijk/ongelijk geven, maar het is het beste om eerst even met hem erover te gaan praten.

Maar ik herken het wel hoor. Hij heeft het waarschijnlijk niet eens in de gaten, ik heb dit ook met m’n vriend gehad. Toen erover gepraat en het gaat al een stuk beter.

We hebben er al vaak over gehad, maar er verandert niks.:frowning_face: heb dit even aangepast in mij tekst.

Niet iedereen is een initiatiefnemer en vindt het makkelijk om met nieuwe ideeën aan te komen zetten. Vaak vinden ze het leuk om dingen te doen, maar is het lastig om vanuit zichzelf dingen te verzinnen. Als hij dingen doet met zijn vrienden, plant hij dat dan? Vaak zit er in een groep minstens één planner zegmaar, die alle leuke uitjes oppert en dan regelt en gaat de rest er lekker in mee, wat het grote verschil kan zijn tussen dingen doen met de vriendengroep (want daar hoef je niets voor te regelen) of met je vriendin (want daar moet je wel zelf met ideeën voor komen).

Ik denk dat het geven en nemen is. Als hij zegt dat hij zaterdag wel wil afspreken, waarom wacht je dan af tot zaterdag? Hij neemt het initiatief om zaterdag open te houden, dan kun jij zeggen dat je er dan bent. Als hij het initiatief heeft genomen om kaartjes te kopen voor iets, kun jij toch ook gewoon een datum voorstellen/plannen? Het is leuk als iemand romantisch is en zelf volledig initiatief toont, maar niet iedereen kan dat of is daar goed in en ik denk dat je dat ook moet accepteren.

Bedankt voor je duidelijke bericht! Ik denk dat je daar gelijk in hebt. Ik moet niet meer afwachten, maar hem ondersteunen laat maar zeggen. Samen tot iets komen, want waarschijnlijk is hij niet de persoon om indd iets zelf te plannen. Ik moet het gewoon accepteren

Dit probleem heb ik eerder ook gehad. Ik had het gevoel dat, wanneer hij naar vrienden toe ging, veel meer bezig was met activiteiten e.d., maar dat wanneer ik iets samen wilde doen het al snel de kant op ging van: ‘wat wil je dan doen?’. Nu is het verschil dat ik wel samen woon met hem en we dus sowieso al dingen samen doen zoals series kijken, koken, wandelen, etc. Ik heb het toen erover gehad met hem en hij zei dat hij dus wilde dat ik dan ook gewoon met dingen kwam die we konden doen i.p.v. dat hij de initatiefnemer moest zijn en alles aan tafel moest brengen.

We hebben nu, vind ik, wel een goede balans gevonden. Ik ben gewoon beter in dingen plannen dan hij, dus hij zoekt nu wat we gaan doen (en ik ook soms) en dan plan ik dat gewoon en kies ik de datum dat we beide kunnen gaan, want anders duurt het veel langer voordat we het daadwerkelijk gaan doen. Als hij zaterdag tijd heeft, dan kan jij gewoon bedenken wat jullie kunnen gaan doen of hem opties geven die jij hebt bedacht o.i.d.

Echt 100% dit. Helaas is niet iedereen ontzettend romantisch ingesteld. Zo te horen wil hij het wel, maar heeft hij net dat zetje nodig. En jij kan hem dat zetje geven. Dan heb je alsnog een leuke ervaring samen!

Maar misschien zit dat dan gewoon niet in hem?

Ja klinkt me bekend in de oren.
Ik zat in precies dezelfde situatie en bij mij werd het alleen maar erger na 1000 gesprekken, en daarom heb ik de relatie van 3 jaar ook stopgezet 1,5 week geleden. Omdat ik erachter kwam dat het niet in hem zat, en ik me er heel erg aan begon te storen. Dit hoeft natuurlijk niet zo bij jou te gaan.