Het wordt even teveell allemaaall!

*zucht*

Ik ben de laatste tijd zo depressief, ik heb nergens zin meer in. Soms heb ik het gevoel dat ik wil doodgaan…

Mijn ouders handelen niet als ouders, tegenover mij en mijn broertje en zusje. Voorbeeld:Mijn broertjes tanden(3 in 2 maanden!!) zijn eruit gevallen, en hij eet gewoon de hele dag door chocola en mijn ouders zeggen er niks van. Mijn vader is voetbalveslaafd en als het 8 ongeveer half negen is moet ik mijn broertje en zusje naar bed sturen mijn moeder zegt egwoo van ‘ja, ze gaan wel, ik heb hoofdlijn, niet schreeuwen blablabla.’ Zij doen langzaam en gaan niet naar boven, en boven blijven ze ook gewoon de hele tijd rommelen.Ik probeer alles voor hun te doen, dat ze op tijd naar bed gaan niet teveel tv kijken(Ja, ze zijn verslaafd aan tv kijken en computeren.) Mijn broertje moet bijna huilen als ik de tv uitzet! Ze doen allebei bijna niks voor school, mijn ouders zeggen er niks van. Het lijkt wel of ik de ouder moet spelen in huis. Mijn ouders praten ook bijna nooit tegen elkaar, ze haten elkaar. Ze maken ruzie waar wij bij zijn. Ze kunnen geen normaal gesprek met elkaar voeren. Het gaat niet goed meer op school, door die problemen thuis. En ik mis hem zo…

In het kort: Ik kan dit allles niet tegelijk aann en het lijkt of ik er helemaal alleen voor sta… Geen idee wat ik moet doen, ik heb mijn ouders zo vaak geprobeerd uit te leggen , dat ze streng moeten zijn. Maar dan zeggen ze het maakt niet uit ofzo.
Iemand tips?
Oo jongens, wat een zeurbericht.

kun je niet bij je opa en oma hulp zoeken ofzoiets? of een ander famillielid… want het is natuurlijk niet de bedoeling dat jij de taak van de moeder overneemt.

Dit is geen zeurbericht en natuurlijk snap ik dat je er depri van wordt.

Heb je al geprobeerd met je ouders te praten ?
Anyway als je 100% zeker weet dat het niet gaat met hun dan kun je misschien praten met een vertrouwens persoon of desnoods de kindertelefoon
praten helpt altijd en het lucht op.

Het probleem zelf kun je helaas moeilijk aan pakken.
Misschien moet je het proberen te negeren…

Dit is idd een zeurbericht.
Je zit in een negatieve spiraal en die moet open gebroken worden.

Het wordt mooier weer nu de zomertijd is ingegaan.
Stort je op school.
Schrijf nare gevoelens van je af.

Geniet van dingen die je hebt. Er zijn genoeg tegenslagen die nog zullen volgen, maar als je je elke keer uit 't veld laat slaan??!!

En zo kijken naar je ouders is flauw. Ga dan met hen rond de tafel en praat erover. Opkroppen is verwijten maken naar anderen, terwijl 't probleem bij jezelf ligt.

Kortom, doorbreek je sleur en go!

zoiets zou ik niet kunnen negeren hooor,
het is heel de tijd om je heen enzo, echt erg voor je meisje.
ik zou denk ik als ik jou was meer tijd brengen bij familieleden die wel voor je willen zorgen, misschien een peetmoeder vinden?

Ze worden toch al niet opgevoed door mijn ouders, als ik iets doe dan heeft het nog een klein beetje zin, maar ik heb er echt geen zin meer in om ouder te spelen…

jeetje, wat heftig allemaal!
ik zou als ik jou was écht met dit naar iemand toestappen!
maakt niet uit wie, of het nou een vriendin is of iemand van school.
deze situatie loopt uit de hand en kan zo niet langer meer doorgaan!
ik weet hier verder niet zo veel van af, sorry…

in ieder geval heel veel sterkte!

Misschien met je broertje en zusje praten? Dit is natuurlijk erg moeilijk…
Ik heb ook jaren ouder gespeeld voor mijn broertje, tot een keer ik mijn ouders zo hard en kwaad aansprak dat het ook meteen over was.
Misschien de stier bij de horens vatten en gewoon jankend, schreeuwend of krijsend zeggen hoe kut je, je hierdoor voelt. Want ik denk toch wel dat het een gevoelige snaar raakt

Ga naar een psycholoog! Mijn thuissituatie, is vreselijk, lijkt klein beetje op de jouwe, en ik ben gaan praten met iemand, en die heeft mij doorgestuurd naar psycholoog, en echt je verhaal doen lucht op. En vooral als je depressief bent zoals ik, zoek hulp! Want depressie = een ziekte. Waar je niet makkelijk zelf vanaf komt.

lol, wtf?

Ik zou hulp zoeken van buitenaf want jij kan dit inderdaad niet alleen oplossen en je lijdt er zelf ook enorm onder als tienermeisje.
Ik zou bv de kinderbescherming inschakelen onder het mom van verwaarlozing van je broertje en zusje… en ook jezelf. En niet bang zijn dat er dan allemaal erge dingen gaan gebeuren van uit huis geplaatst worden (misschien ben je dat niet maar toch,) want daar beslis je helemaal zelf over en het kan ook gewoon komen als hulp in de vorm van gesprekken met je ouders, psychologische ondersteuning en misschien geld.

Maar misschien is dat moeilijk om te doen. Ik zou het echt niet kunnen hoor de kinderbescherming in schakelen tegen mijn eigen ouders.

Sterkté x

Dat is jouw taak ook niet.

Zoek iemand op waarmee je kan praten. Zo kun je echt niet leven.

Nou, vind dit wel een erg luchtige opmerking.
dat kind hier gaat helemaal kapot thuis, en jij zegt ga maar naar buiten en negeer het (zo komt het over) maar oke mening is mening.

Maar OT: meid serieus, ga op school naar iemand toe, of iemand die je vertrouwt whatefer.
want het is echt niet goed meer dit, als dit niet snel opgelost word kan jij het ook niet meer aan en word alles alleen maar erger waarschijnlijk…
en niet alleen voor jou maar ook de rest want die zitten er niet zo mee, tenminste ze laten niks merken, maar als ze eenmaal geholpen kunnen worden zijn ze je vast heel dankbaar als het allemaal beter gaat geloof me! en jij moet met een psychiator of maatschappelijk werk gaan praten, en echt dat helpt.

succes meis!

Wat erg voor je, ik zou er ook moe van worden, echt! Het is geen zeurbericht, het is goed om even alles eruit te typen, al zal het (zoals meerderen al zeiden) ook helpen om met iemand te praten, bijvoorbeeld een psycholoog, en als je daar geen zin in hebt kun je nog altijd naar een vriendin gaan.
Ga een keer serieus en goed met je ouders praten als je alleen met ze bent, zonder computer of tv, want dit kan zo niet doorgaan…

Zoals hierboven al staat, is het misschien een idee om een bemiddelaar te zoeken. Denk aan iemand zoals je oma of je opa. Maar het kan ook een goede vriend(in) zijn van beidde ouders. En in het uiterste de kinderbescherming, die kunnen misschien hulp bieden aan je ouders en een hulpverlener eens om de tijd langs laten komen om eens dingen te doen en regelen met je ouders en hun andere kinderen.
Het is namelijk wel het beste (lijkt mij) om er een 3e bij te halen, een volwassene omdat jij hier weinig in te brengen hebt.

Vaak is het btw ook zo dat als je kinderbescherming hebt ingeschakeld vaak naar een psychiater. Twee vrienden van mij hadden dat, maar die hadden problemen op school.

Ik vind het nog wel knap dat je zo kan doen. Maar als je omringt bent in een negatieve omgeving is het moeilijk om daar als een positief persoon uit te komen. Ook omdat jij de rol van je ouders op je neemt.
Het is een klein idee, maar ik denk al dat je dit heb geprobeerd. Om gewoon een week lang niet de rol op je te nemen en als het uit de hand loopt niet de verandwoording op je te nemen. Het kan misschien verkeerd uit pakken maar misschien gaat er bij een van je ouders misschien een oogje open.

Het is een idee.

Echt veel sterkte gewenst!

Dankjwel allemaal voor de reacties :hugs: ! Ik ga dit eens proberen.

Liefs!

The same problem here. Ik deed ook een week niets te doen (dit liep uit tot geen verantwoording maar goed) En praat met je moeder. Het is vooral haar taak om goed op kinderen te letten. Als jij de oudste bent in huis proberen moeder de taak te verdelen, maar sommige moeders ‘dumpen’ letterlijk alles over de oudste. Hetzelfde geldt bij mijn moeder. Als je een tijdje niets meer gaat doen, zal ze weten dat jij er genoeg van hebt.