Het verhaal van Suze (V)

Hoi!
Dit is een voorlopige titel.
En ik zou het heel leuk vinden als ik reacties zou krijgen!

Hoofdstuk 1

Ik draaide mijn lange kastanjebruine haar rond mijn wijsvinger. Ik trok mijn vinger langzaam onder mijn haar vandaan zodat er een pijpenkrul ontstond. Ik was boos op hem. Boos. Natuurlijk was ik boos op hem. Ik bedoel, ik was woedend. Ik trok een kwaad gezicht in de spiegel. Oké, laat maar, als hij me zo zou zien zou hij absoluut niet geloven dat ik boos zou zijn. Hij zou eerder denken dat ik ineens gestoord geworden was, misschien zou hij… De voordeur klapte dicht. Shit, wat was hij vroeg. Snel, kwaad kijken, want dat was ik natuurlijk. Hij smeet zijn akte tas op de vloer naast de kapstok, zoals altijd. Hij liep naar de keuken en smeet met de deur, zoals altijd. Hij greep naar de koelkast en klokte een glas cola achterover, zoals altijd. Hij liep naar me toe en gaf me een kus, zoals… Nee, dat deed hij nooit. Sinds wanneer deed hij dat? Ik was een moment vergeten dat ik boos was, maar ik had mezelf snel in de hand. Ik keek hem kwaad aan en beantwoorde zijn kus niet. Vragend zette hij een stap naar achteren. ‘Wat is er Suze?’

Je schrijft leuk alleen ik vind doordat je dan “lekker stopt als je tóch geen reacties krijgt” een beetje onprofessioneel. Je schrijft omdat je het leuk vind, je plaatst het hier omdat mensen je verhaal KUNNEN lezen niet omdat ze het HOEVEN te lezen of een reactie MOETEN plaatsen. Maar goed, ga je nog verder? : )

Haha ik snap wat je bedoelt ja, maar ik heb niet zoveel zin om mijn verhaal hier te plaatsen als niemand het leest, ik bedoel niet dat ik dan stop met schrijven, maar stop met mijn verhaal hier te plaatsen. Misschien komt dat een beetje verkeerd over ja :grinning:
Maaaar, ik ga in ieder geval wel verder ja!

’ Ik hield mijn boze blik vast en vergat antwoord te geven. Oké, nu dacht hij vast en zeker dat ik een volslagen idioot was. ‘Suze? Heb ik iets verkeerd gedaan?’ Ik glimlachte, zijn ogen stonden zo lief, en de kuiltjes in zijn wangen waren nog leuker als anders. Oeps. Waarom kon ik nooit boos op hem zijn? Ik sprak mezelf streng toe, als ik hem nu niet zou laten merken dat ik er genoeg van had, kwam het er nooit van. ‘Ja.’ Was mijn inhoudelijke antwoord. Zijn mond hing een stukje open, hij was vast en zeker verbaasd van mijn tegenspraak. ‘Ja, dat heb je.’ Ik voelde een warme gloed door mijn lichaam stromen. Ik liet altijd over me heen lopen, het voelde geweldig om hem eens tegen te spreken. Hij zuchtte diep. ‘Wat heb ik gedaan?’ ‘Ik…’ was het begin van mijn fantastische uitleg. ‘Ik, ik heb het gezien.’ Hij rolde met zijn ogen, hij vond mijn ondirecte antwoorden vast en zeker irritant. ‘Wat heb je gezien?’ Ik kon het niet uitspreken. Als ik het zou uitspreken, dan zou het waar zijn. Ik had het nog nooit eerder hardop gezegd. Als ik dat wel zou doen, zou het echt zijn, het was geen fantasie meer. ‘Dat.’ Ik wist dat hij er niet tegen kon als ik zo deed, maar ik kon het niet, ik kon het gewoon niet. ‘Suze, wat schiet ik hier nu mee op? Vertel me wat je hebt gezien?’ Ik zag dat hij alle moeite deed om kalm te blijven. Oké, ik moest hem ermee confronteren. ‘Ik zag dat… Dat, ja…’ Verdomme, ik moest voor mezelf opkomen. Dat was wat Fi me telkens zei. Fi had altijd gelijk, ik moest haar advies opvolgen.

Oke :wink: Vandaar!

Ik volg je verhaal, ik ben wel benieuwd!

ik ben ook benieuwd, verder!

Hoofdstuk 2

‘Dus hij ontkende het gewoon?’ Ik knikte uitbundig en schuifelde heen en weer op mijn stoel. Wat zat die stoel trouwens vreselijk. Ik zat met Fi in een ontzettend duur restaurant te lunchen, en ze konden zich hier niet eens normale stoelen veroorloven. Ik schoof de stoel naar achteren en verplaatste mijn been. Zo, beter. Nee, toch niet. De volgende keer als we hier zouden komen lunchen zou ik mijn eigen stoel meenemen. Een heerlijke, suède, zachte stoel. Misschien kon ik die knappe ober daar in die hoek vertellen dat ze nieuwe stoelen moesten aanschaffen. Hij was het vast en zeker met me eens. Ik bedoel, elk normaal mens weet toch dat een fijne stoel een primaire levensbehoefte is. ‘Suze?’ Ik knikte weer. Fi rolde met haar ogen, ‘Waar dacht je aan?’ Ik fronste mijn voorhoofd. ‘Vind je ook niet dat deze stoelen vreselijk zitten?’ Ik trok mijn voet onder mijn andere been uit. Er moest toch een manier zijn om fijn te kunnen zitten? ‘Paul bedriegt je en jij denkt aan stoelen?’ Ik snapte niet waar Fi zo’n probleem om maakte. Hoe kon ik nu een normaal gesprek voeren, terwijl ik niet eens lekker zat?

verderrrrrrrrrrr? :tipping_hand_man:

ja (:

Ja, ga verdr

‘Wat zei hij nog meer?’ vroeg Fi. Ik dacht aan gisteravond. ‘Niet veel, hij ontkende en zei dat hij moe was.’ Ik was ontzettend trots op mezelf, ik had Paul echt, eh, gedist. Of hoe zeiden ze dat tegenwoordig? Hij wist niet wat hij moest zeggen toen ik vertelde dat ik wist dat hij me bedroog. Hij kreeg rode vlekken in zijn gezicht en sloeg zijn ogen neer. Niet lang daarna zei hij dat hij niet wist waar ik het over had – natuurlijk joh – en dat hij moe was. Onzin, Paul was nooit moe, in ieder geval niet als hij met die minderjarige slettenbak naar bed kon. ‘En toen? Heb je hem het huis uit geschopt?’ ‘Nee natuurlijk niet, hij heeft het betaald, ik kan hem nergens uit schoppen.’ Fi sloeg met haar hand op haar voorhoofd. ‘Natuurlijk, hoe kan ik dat nu vergeten zijn. Wat ga je nu doen?’ Ik sloeg mijn ogen neer en vroeg me af hoe ik het zo ver had kunnen laten komen. Ik wist hoe Paul was, dat wist ik al een half jaar. Toen ik mijn hoofd weer hief, zag ik dat de knappe ober naast onze tafel stond. Zou ik hem vertellen over de stoelen? Misschien was dat toch niet zo’n goed idee. ‘Willen jullie nog iets bestellen?’ vroeg hij met de meest sexy stem die ik ooit gehoord had.

Dubbelpost, sorry!

Dubbelposssst