Het verhaal van de dag

Simpel. Degene die het eerst een onderwerp verzint op het vroegste moment van de dag is de onderwerpkiezer.

En verder kan iedereen die maar wilt een gedicht of verhaal schrijven met dat onderwerp. Is leuk om te zien dat er veel verschillende verhalen zijn bij een onderwerp. Je hoeft niet perse goed te kunnen dichten/schrijven, het is puur voor de fun.

Onderwerp van vandaag: Appels

Ik vroeg je of mee wou gaan
de nacht sloop weg
de warmte kwam
de dag brak aan

Ik vroeg je of mee wou gaan
het water ligt stil
geen eend beroerd de zee
varen, wat ik wil.

Ik vroeg je of je mee wou gaan
het leek je niet te lukken
je vond echt een leuk idee
maar jij wou appels plukken

haha wat een leuk idee!
alleen met ‘appels’ weet ik nu even niet echt iets. xD

Quotes/zinnetjes mogen ook!

  • An apple a day keeps the doctor away, but if the doctor is cute, screw the fruit

Leuk, leuk, leuk!
Je mocht toch ook schrijven? Want ik had wel even inspiratie ervoor -even een adempauze tussen mijn langere verhalen :stuck_out_tongue:-
Hier is mijn verhaaltje! ^^

---------------------------------------------------

Donderdag 24 december 2009 14.25
Welkom in het gestoorde leven van een vijftienjarig meisje dat zit opgescheept met de naam: Apple. Nee, dit is geen grap, zoals sommigen van jullie zullen denken. Mijn doorgedraaide professor van een vader was op de dag van mijn geboorte bezig met een experiment op een Appel. Toen hij dolgelukkig –en buitenadem, we hebben geen auto en hij had de tram gemist, dus was hij naar het ziekenhuis gerend- de kamer in kwam en mij huilend bij mijn moeder zag liggen. Was het eerste wat bij hem op kwam, jawel, “Appel.”
Hoewel mijn moeder al een stuk verstandiger was dan mijn vader, had ze er tot mijn -#$@!&*- ongenoegen mee ingestemd dat het kleine hummeltje in haar arm voor de rest van haar leven “Apple” zou heten. Vreselijk, beschamend en al die andere gênante opmerkingen die bij deze genre horen. Om het nog erger te maken, schilderden ze mijn kinderkamer appelgroen. Alles werd helemaal Apple. Mijn kleding –“groen staat je zo schattig”- mij kamer, mijn schoolspullen –“ach, neem toch groen. Dat past zo goed bij je.”
Verschrikkelijk!
Ik ben voor de rest van mij leven allergisch voor appels, vanaf nu!
Oh, wacht mijn moeder roept me.

Donderdag 24 december 2009 14.55
Je raad het nooit!
Ze heeft appeltaart gemaakt.

Donderdag 24 december 2009 14.57
Uhm… ik hou van appeltaart.

Volgende onderwerp: Sleutels

Marco keek hem eventjes aan, en keerde hem toen zijn rug toe.
‘Doe nou is open.’ fluisterde hij naar Marco. ‘Doe nou verdomme een keertje open.’
Marco voelde de ogen in zijn rug prikken, het brandde gaten in de muur die hij langzaam om zich heen gebouwd had. Nooit had hij echt mannelijke vrienden gehad, laat staan een vriendje. Hij had het wel kunnen hebben, maar hij durfde het niet aan. Hij liet steeds weer een stukje om zich heen zetten, om maar niet toe te hoeven geven aan zijn gevoelens. Hij probeerde ze te begraven, levend, maar het lukte hem eerst niet. In al die jaren waarvan zijn gevoelens netjes opgesloten waren in het doosje met rode muren, het doosje waar niemand in kon komen, omdat een slot op zat waarvan de sleutels ergens lagen waar niemand het wist, het doosje genaamd zijn hart, in al die jaren had hij gehoopt dat het een fase was.
‘Laat me er is in, je bent zo gesloten, laat me één keertje in je hoofd kijken.’ hij legde zijn hand op Marco’s schouder, die vervolgens even trilde.
Hij was gek op Marco, ookal wist hij nog zo weinig van hem. Hij wil echt de tijd voor me nemen, hij wil me uitpakken, mijn geheimen ontrafelen, maar hij dwingt me niet, schiet er door Marco’s hoofd heen. Hij draait zich om, en kijkt Dave recht in zijn ogen. De felle,mosgroene ogen van Dave kijken hem indringend, bijna hypnotiserend aan.
‘Marco, doe nou is open.’
‘Ik kan het niet, alles is dicht, gesloten.’
'Marco, dat zeg je nu al tijden. Al maanden vertel je me dat je het niet kan, omdat je niet weet wat je wilt, wat je voelt, en of je het wel wil voelen. Je kan niet bij je gevoelens, omdat ze opgesloten zitten, maar de sleutels zijn weg. ’
Marco knikt en kijkt naar zijn voeten. Het is raar hoe iemand je zo kan begrijpen, zonder ook maar iets te weten.
‘Je zegt dat je hart dicht zit, maar als ik in je ogen kijk, zie ik dat jij het net zo goed weet als ik. Je hebt een slot om je hart, en ik heb de sleutels.’ sluit hij af, en kust Marco zachtjes op zijn lippen.

Leuk ! Alleen ben ik niet zo heel erg creatief. >.<

Second, ik ook niet. Maar ik hou van dit, want zo kan ik mezelf dwingen om iets te schrijven, en vaak lukt het dan ;3

up

<3

up

up