Het missen van je liefde, maar je bent nog verliefd!

Het was een gewone zaterdagavond. Ik voelde me zwaar kut omdat het over was met een scharrel. Daarom ging ik als afleiding met mijn vriendinnen naar onze plaatselijke kroeg. Vantevoren dronken we wat drankjes, en ik riep tegen mijn vriendinnen ’ voor mijn geen mannen meer, ik ben er helemaal klaar mee!’ Ze moesten om me lachen en dachten ze heeft gelijk. We liepen de kroeg binnen en legde onze jassen weg. We hadden al goed ingedronken dus niemand liep meer echt recht. Maar het viel er niet op want de kroeg was vol met bezatte mensen. We bestelde het ene drankje na het andere…
Het werd een feest in de kroeg! en had me in tijden niet meer zo goed gevoelt. Danny lid kwam er optreden, ik stond met mijn vriendinnen volop te dansen!

En toen opeens, stond ik stil mijn ogen waren op jou gericht. Ik was aangeschoten dus riep tegen een vriendin ’ die jongen daar die wil ik hebben!’ Ik wees naar jou, mijn vriendinnen moesten lachen. Want die dachten ’ Dat is weer typisch iets voor jou ’ Je was de glazenwasser van het cafe’ en ik die dacht jou wel even te gaan versieren…

Zo deed ik dat ook, ik bracht mijn lege glas steeds naar je toe, lachtte lief en probeerde met je te flirten. Later zoende we stiekem op die avond. Ergens in een hoekje want niemand mocht het zien je was tenslotte aan het werken…

Aan het einde van de avond, stond ik daar alleen in de kroeg met jou, we wisselde snel onze telefoonnummers uit. Zo smsde we heel de nacht door, totdat ik in slaap viel. S’morgens keek ik op mijn mobiel en wat stond er
2 nieuwe berichten ontvangen…

( later verder )

En daar begon ons sprookje’ tenminste zo noemde jij dat altijd. Je hebt me vaak zat gevragen of ik voor altijd bij je wilde blijven. En ik zei dan met een brede lach op mijn gezicht Jaaa! Jij beloofde ook altijd bij mij te blijven. Want we zouden later samen gaan wonen, kinderen krijgen en ontzettend gelukkig zijn. Er zijn zoveel mooie woorden gezegt, zoveel dingen beloofd.

En nu , zei je vrijdagavond opeens dat het over was. Je gevoel was weg, we zouden bijna een jaar hebben en volgende maand zouden we op vakantie gaan. De woorden kwamen zo hard. Het voelde alsof er een mes door mijn hart werd gestoken, alleen bloedde ik niet van buiten maar wel van binnen.

En nu rijden er autos door de straat, maar jou vertrouwde auto zie ik niet hij komt ook niet voorbij. Zaterdag zag ik je nog eventjes, maar de aanraking van je hand verlangde mij al om je te knuffelen. Je zei je maakt het dan alleen maar moeilijker voor jezelf… maar trooste me toch…

Gisteren belde we even, het was weer net zon gesprek als vroeger we klonken vrolijk, en er viel geen seconden een stilte! Het was vertrouwd, zo voelde het ook en even leek het of je weer mijn prins was, maar dit gevoel duurde maar even.

Nu vraag ik me telkens af, ga je me nog missen ? krijg ik binnekort een smsje met simpel alleen Ik wil je zien, ik mis je! Maar nee ik weet dat dit moment niet gaat komen, maar diep in mijn hart is dit het enigste wat ik nog wil , jou woorden horen die zeggen : Lief ik verlaat je nooit meer