Het is uit, maar ik wacht op hem..

Hoi Girlsceners,

Ik heb hierover vaak met vriendinnen gepraat, maar ben ook benieuwd naar jullie meningen…

Ik had een relatie van 4 maand, maar heb mijn ex-vriendje bedrogen, hij is hierachter gekomen via zijn ex, en toen ben ik eerlijk geweest en heb ik getracht om het helemaal uit te leggen. Natuurlijk ben ik me er ondertussen van bewust dat bedriegen geen “goed idee” was van mij, maar na lang nadenken wordt het voor mij alsmaar duidelijker waarom ik het heb gedaan. Om kort door te bocht te gaan, mistte ik iets wat iemand anders mij wel wou geven. Versta mij niet verkeerd, ik heb hem niet bewust bedrogen en voel zelfs helemaal niets voor de jongen waarmee ik hem bedrogen heb, het is trouwens ook bij een kus gebleven. Ook gewoon achteraf gezien had onze relatie gebrek aan communicatie… Voor meer info hierover ga ik enkel verder via PB.

Het praten na de break verliep moeizaam en stroef, maar uiteindelijk beterde het wel, waarop ik in een gesprek zei “Wat ben ik blij dat we terug normaal kunnen praten!”, waarop hij bekende dat hij (een week na onze break) iemand had leren kennen (althans, hij kende haar al vòòr mij) en dat hij dacht dat hij met haar wel iets wou… Dit bleek het meisje te zijn waarmee hij vaak optrok op café (ik was die keren ook aanwezig), waarmee hij 2 keer zat te sms’en terwijl ik bij hem was etc. kortom het meisje waar ik niets van hoefde te weten. Ik ben toen ook heel bot tegen hem geweest omdat ik ontzettend geschrokken was, maar heb achteraf toch mijn excuses aangeboden die hij aanvaarde.

Ondertussen is het algemeen gekend dat ìk de boosdoener ben en hem bedrogen heb… Mijn hoofd hield vol om hem op school te negeren, maar mijn hart huilde en gilde het uit. Ik ging als het ware een muur rond mezelf bouwen met de illusies dat ik ‘over hem ben’, ik ‘er niets om geef’, ik ‘bereid ben om hem los te laten’ enzovoort. Dit was dus helemaal niet het geval! Ik deed (en doe) mezelf nog steeds sterk voor… Diep vanbinnen ben ik van het idee dat ik op hem zal blijven wachten en voor hem wil vechten, en hoop ik dat zijn nieuwe vlam ook een fout maakt, of dat het haar ook gewoon niet lukt… Dat is best wel lekker ego van mij.

Nu heb ik gisteren op café voor het eerst terug tegen hem gepraat nadat we ‘ruzie’ hadden om een misverstand. Een vriendin van zijn nieuwe vlam had van een vriendin van mij gehoord hoe het in elkaar zat. Alleen was ze het omgekeerde gaan vertellen tegen die nieuwe vlam, dus dat hij mij zou bedrogen hebben blablabla. Hierop kreeg ik berichten van hem als ‘Hou nu maar op met dat gelul, en zoek jezelf een leven, zielig wijf’, hierop heb ik absoluut niet geantwoord en kreeg 2 minuten later ‘Nou, stuur je nog wat terug of durf je niet?’, ik heb het gewoon met rust gelaten want ik had echt geen flauw benul waarover het ging. Later op de avond kwam het toch wel weer beetje bij beetje goed en kwam hij zelfs zijn excuses aanbieden. Hierop heb ik toen ook wel mijn gedacht gezegd (dat hij via sms en facebook lekker fel kan doen, terwijl hij face to face nog maar zo klein is), en hij stond sprakeloos van schrik.

Later kwam zijn beste vriendin er ook bij staan die iets heeft met een vriendin van me. Over hem had ik allerlei verhalen gehoord van bronnen die nauw bij hem staan, maar hij ontkende alles. Hierover had ik natuurlijk gepraat tegen zijn vriendin, waardoor ze soms ‘ruzie’ kregen, wat absoluut niet mijn bedoeling was… Hij vroeg aan mij ‘Zo, ben je nog van plan om nog meer ruzie te stoken tussen mij en F?’ waarop ik gewoon niets zei, maar mijn ex-vriend greep wel in en vroeg hem om mij ‘met rust te laten’ en ‘naar binnen te gaan’, wat ik ergens best wel lief vond… Ook gewoon het feit dat hij niet inging op wat ik naar z’n hoofd gooide over zijn grote mond vond ik al gek. Ik had echt verwacht dat hij erop in zou gaan en we tegen mekaar stonden te brullen, maar hij bleef kalm, waardoor ik zeg maar ook kalm werd… Hij verontschuldigde zich nog een paar keer en maakte zich toen weer uit de voeten.

Spijt komt altijd te laat, maar mijn gevoel verdwijnt maar niet… Ik hoor van zovelen dat de relatie tussen hen niet zal blijven duren blablabla. Ergens ben ik best wel bereid om op hem te blijven wachten… Maar blijf mezelf de vraag stellen hoe het toch komt dat hij zo rap over me kon zijn? Zijn ex had hem ook bedrogen (alleen draaide het van haar uit op seks met een ander)… Ik ben gisterenavond toen nog met mijn scooter gereden naar een vriendin, en zij vertelde me dat ik moet doen waarin ik wil geloven… Als ik erin wil geloven dat we ooit terug bij elkaar komen, moet ik op hem blijven wachten. Ik zou zelf wel aanvoelen wanneer ik klaar zou zijn om hem los te laten, maar na een maand ben ik er nog steeds 100% zeker van dat hij de persoon is die ik wil… voor altijd…

Alvast bedankt om deze lap tekst te lezen…
Het lucht voor mij ontzettend op dat ik het in grote lijnen eens kon neerschrijven!

Liefs

Ik heb het helemaal gelezen, maar ik zie eigenlijk geen toekomst. Jij hebt hem bedrogen en hij had eigenlijk ook al gevoelens voor iemand anders, dat is bewijs genoeg dat jullie niet ‘meant to be’ zijn. Volgens mij wil je hem nu alleen omdat je hem niet kan krijgen.

Denk je dat 'ie tijdens onze relatie echt al gevoelens koesterde voor iemand anders? Hij beweerde namelijk van niet…

Nou, als hij een week na jullie breuk al zei dat hij haar leuk vond, denk ik toch dat hij haar al eerder kende en al gevoelens hàd voor haar. Of hij is zo iemand die een meisje een aantal dagen kent en al een relatie wil…

Aaaawh wat rot voor je.
Ik kan me voorstellen dat je je niet na een maand over hem heen kan zetten, maar waarschijnlijk zul je hier na 5 jaar om lachen en erbij denken waarom je er zo mee zat.

Aan de andere kant als ik hem was geweest zou ik jou niet meer terug nemen. Niet, omdat ik lullig wil overkomen, maar omdat ik iemand ben die mensen maar 1 kans geeft en zo denk van als jij me de 1e keer al heb bedrogen waarom niet nog een keer? Dus vandaar.

Maar natuurlijk weet ik niet wat voor type hij is.
Ik vind dat je hem gewoon moet zeggen dat je nog iets voor hem voelt.
Wie weet wordt het nog wat.

Veel succes meid :grinning:!

@ BettiePage
Hmmn, dat kan best wel zijn… Maar dan vraag ik moe ook af hoé dat mogelijk is. Maar daar zie ik dan ook weer dat onze relatie gebrek had aan communicatie. Als hij iets kon vinden bij haar wat ik hem niet kon geven, kon hij me daar toch even op wijzen…

@ Tartaarsaus
Met die gedachte heb ik ook al gezeten… Ik heb nu zeker wel geleerd uit m’n fout. Zijn vertrouwen in mij is weg, maar als hij tegen me praatte kwam het toch nog zo vertrouwelijk over. Zou het trouwens wel slim van me zijn om hem te vertellen dat ik nog wat voor hem voel, terwijl hij al bij iemand anders is? Zo meteen denkt hij dat ik hen uit mekaar wil drijven… Oke uit elkaar drijven is het misschien niet echt, maar als ik kon trok ik hem zo weer naar mij toe…

Ik begrijp dat je er zo over denkt, maar zeg dan gewoon zo van dat je het niet doet om hun uit elkaar te drijven maar om die last van je schouders weg te krijgen. Misschien zegt hij dan zelf ook of er een toekomst voor jullie is of niet en wanneer je dat weet meid, dan pas kun je verder.

Heb jij dat dan wel bij hem gedaan (: ? Begrijp me niet verkeerd, maar hem verwijten dat hij een week na de breuk een nieuwe vriendin heeft, is een beetje hypocriet, niet? (bedoel ik niet gemeen)

Nu is het toch wel van zelfsprekend dat hij zal zeggen dat er geen toekomst is? Anders komt het ook maar oneerlijk over ten opzichte van zijn nieuwe vlam…

Het liefst van al spring ik morgen op mijn scooter en rijd ik even tot bij hem, maar ben zo bang van zijn reactie… De deur gesloten houden voor iemand is niet moeilijk.

ik ben het eens met BettiePage.
Nadat mijn ex me had bedonderd en ik hem de bons had gegeven had ik ook gelijk een ander (nee, dat is niet arrogant of hoerig). En dat was voor mij de beste beslissing in mijn hele leven we zijn nu al meer dan een jaar samen en ik ben nog steeds gelukkig. Misschien denkt die jongen er zo ook over en wilt ie niets meer met EVERLASTING.

Daar heb je gelijk in, maar het vertellen kan geen kwaad en ik denk dat hij het nog door de ramen hoort wanneer je het uitschreeuwt.

Ik zat 2 maanden terug thuis, met klierkoorts. Hij is in die week mij zelfs niet eens een bezoek komen brengen (was toen ook carnaval enzo maar maakt niet veel uit denk ik?), is amper 10 minuutjes met de bus van die stad… Daarvan heb ik hem toen gezegd dat ik vond dat hij maar weinig moeite deed voor me, toen terug ff ‘ruzie’ gehad… Daarna heb ik hem gevraagd of hij misschien me wat kon opbeuren met een lief smsje… Zelfs dat was hem teveel gevraagd. Jongens leggen nu eenmaal niet graag hun emoties bloot, maar een lief smsje is toch weinig gevraagd…

Ik vind het wel fijn dat ik met jullie erover kan praten, alvast bedankt! (:

Maar ik begrijp het niet. Dus eigenlijk was hij niet zo’n goed vriendje? Ik denk echt dat je hem terugwilt omdat hij nu onbereikbaar is. Maar ja, het heeft geen nut om te blijven reageren als je alleen maar zelfverdedigend reageert…

Je hebt hem bedrogen. Dat is het ergste wat je kan doen in een relatie en eigenlijk zou ik je ook niet terugnemen. Maar je hart luchten bij hem gaat mss helpen, ook al krijg je een botte reactie terug. Daarna kan je weer verder met je leven.

haha geen dank meid.
Maar ik vind dat je te weinig van hem kreeg en je misschien teveel van hem verwachtte. Zoals je al zei een smsje was teveel gevraagd en doordit ben je aandacht gaan zoeken bij een ander, het is dus begrijpelijk dat je bent vreemd gegaan. Ik vind dat je beter verdiend en denk ook dat je bij een ander die je alles geeft niet zo zal zijn.

Nja het is tijd voor mij om te slapen, maar ik volg dit topic :slightly_smiling_face:.
Nightynight 'x

Ik begrijp je goede bedoelingen, maar het is nooit begrijpelijk dat iemand vreemdgaat. Als je relatieproblemen hebt, dan praat je erover.

Hij had soms een momentje waarop ik dacht dat hij geen goed vriendje was… Misschien verwachtte ik ergens ook teveel van hem? Ik was wel gelukkig met hem achteraf gezien, alleen denk ik dat wij beiden ons niet 100% inzetten. Als ik dit allemaal tegen hem zou vertellen zou hij uit zijn kraam schieten, want volgens hem was dat dus wel zo.
Maar waarom zou ik hem terugwillen omdat hij onbereikbaar is? (wil ik toch graag even weten :grinning:) Ik wil er best wel over praten met hem, maar weet niet hoe ik het moet aanbrengen dan…

Wel, omdat je nooit zou vreemdgaan als je werkelijk verliefd bent op een jongen. Ook al behandelt hij jou als shit, wat nog niet eens het geval was…Er is wrs een andere, onbewuste reden waarom je hem terugwilt.

Misschien ben ik dus wel aandacht gaan zoeken bij een andere jongen, omdat ik met het gedacht zat dat hij niet altijd een goed vriendje voor me was?

Ik ga trouwens ook slapen! Morgen check ik dit topic weer! Slaaplekker :slightly_smiling_face:

Idd, dan maak je het uit. Vreemdgaan kan je niet goedpraten, je hebt een fout gemaakt en nu moet je maar met de gevolgen leven (;