Het is 1 grote puinhoop

Ik zit er helemaal doorgeen en wil gewoon even mijn verhaal eruit gooien. Het is lang en onoverzichtelijk, dus sorry alvast.

Ik ben 16. Ik zit in 5 gymnasium. Ik heb ADD. Ik heb veel geweldige vrienden. Ik heb ouders die niet praten over de dingen die belangrijk zijn. Ik heb een zusje dat meer bezig is met kleren en haar blog dan met de dingen die er toe doen. Toen ik in groep 8 zat, is mijn moeder gaan werken (daarvoor was ze gewoon huismoeder maar ik en mijn zusje werden ouder en ze ging zich vervelen ofzo). Ze is nu lerares geschiedenis. Toen ze ging werken was ze opeens haast nooit meer thuis, ook ’s avonds niet, en ik heb dat jaar meer tijd doorgebracht met mijn opa en oma dan met haar (daar ging ik na school altijd heen). Ze veranderde op een slechte manier. Ze heeft mijn zusje altijd al voorgetrokken maar dat werd erger.

Mijn vader is huisarts en werkt hard, maar ook hij leed/lijdt eronder want ze is nu gewoon een bitch. Ik heb op haar laptop datingssites open zien staan. Ze was ’s avonds vaak nog weg met collega’s. Ik weet bijna zeker dat ze is vreemdgegaan. Ik ging naar de middelbare school, wat prima was, ik had vrienden, alleen school ging opeens niet meer zo makkelijk als op de basisschool. Mijn ouders gingen schijnbaar in relatie therapie, waar ik achter kwam doordat die man opbelde en vroeg wanneer hun afspraak ook al weer was. Ze hebben het nooit officieel aan me verteld. Ik heb wel eens geprobeerd haar ermee te confronteren, dat ze zo anders was geworden en het zelf niet doorhad, maar ze lacht me dan gewoon uit. Ik heb mijn vader zien huilen.

Ik ging met de hakken over de sloot over. De tweede en derde waren eigenlijk net zo, hoewel het thuis rustiger was, minder ruzie, moeder meer thuis, maar er is NOOIT over gepraat. NOOIT. Ik ging elk jaar met de hakken over de sloot over, wat mijn ouders weten aan luiheid, niet willen lamlendigheid, ik denk alleen maar aan mezelf, etc. In de vierde, vorig jaar, mixte mijn vriendengroep helemaal en ik kwam terecht bij een groep hele leuke mensen. School was een hel, het ging voor geen meter, en toen bleek dat ik ADD had.

Mijn vader heeft altijd volgehouden dat er niks mis met me is, want hij is huisarts en wil niet dat zijn kinderen altijd wat hebben. Toen ik 7 was, moest ik van mijn ouders meer doen en sporten, dus werd ik elk weekend meegesleept met papa om te gaan fietsen. Het was vreselijk, en het lukte maar niet, en ik was altijd buiten adem en ze bleven maar zeggen dat ik zo lui en vreselijk was. Toen bleek dat ik astma heb en maar half de long capaciteit van een normaal mens.
Toen ik mijn enkel had gebroken, zeiden ze dat ik me aanstelde en het alleen maar was gekneusd, en ik moest er maar gewoon op lopen (wat natuurlijk giga veel pijn deed). Toen bleek dat het wél gebroken was.
Met de ADD dus net zo. Het lag allemaal aan mij, terwijl er een andere factor was die wel heel erg meetelde. Volgens de psycholoog hebben mijn ouders mijn zelfbeeld naar beneden gehaald, maar daar willen ze niks van weten.

We zijn nu, na de diagnose, een halfjaar verder, ik ben overgegaan met een aardig rapport, maar ze doen er nog steeds helemaal niks mee. Nu gaat school eindelijk goed, en nog krijg ik al die verwijten naar mijn hoofd geslingerd, dat ik lui ben, nooit iets doe, nooit uit mezelf ergens aan begin, terwijl ik er deels niks aan kan doen. Hierdoor gebruik ik geen medicijnen meer, sla ik hulp van school af, want ik voel me voortdurend een aansteller. Ik vind problemen van anderen veel belangrijker dan die van mezelf, want er is me altijd verteld dat het toch aan mij ligt.

Mijn vrienden nu weten dit van me en zijn superlief, maar met veel van hen gaat het sinds dit jaar ook helemaal niet goed, dus nu wil ik ze echt nergens meer mee lastig vallen, terwijl ik ook niet lekker in mijn vel zit en me soms het liefst voor een auto zou gooien.

Sinds begin dit schooljaar is mijn beste vriend depressief. In het begin was het alleen depressie, maar toen ging hij een eetstoornis ontwikkelen, en zichzelf snijden. Hij vindt zichzelf niet goed genoeg terwijl hij 1 van de beste mensen is die ik ken, en ik vertel hem dit heel vaak maar het komt niet aan. Hij krijgt wel hulp, en hij eet weer, maar ik maak me zoveel zorgen om hem en daardoor ben ik hartstikke veel afgevallen en hij is mijn beste vriend en sinds de zomer vind ik hem misschien zelfs meer dan dat maar ik durf er nu helemaal niks meer mee te doen omdat hij zo breekbaar is en ik heb hem zien huilen, een jongen van 16, op mijn schouder voor 20 minuten en toen is er echt iets kapot gegaan. Een week later heb ik een andere hele goede vriend van me (en van hem) om deze jongen zien huilen. Een jongen die huilt is doodeng en het breekt je hart.

Nu is sinds een paar weken mijn beste vriendin hetzelfde dal in gevallen. Ze eet ook niet meer en ze snijdt zichzelf en ze doet het volgens mij meer voor de aandacht maar daar gaat ze zover in dat ze zichzelf echt kapot maakt, en zij krijgt nu ook wel hulp, maar het gaat allemaal veel te langzaam en ik maak me voortdurend zorgen om haar en om die jongen want ze zijn zo slim en koppig en ze piekeren teveel en ze moeten zelf de knop omzetten maar dat doen ze niet en ik vind het zo erg dat zulke lieve fantastische mensen zichzelf zo kunnen haten. 5 van mijn anderen meest close vrienden snijden zichzelf ook/ hebben zichzelf gesneden, maar met hen gaat het nu wel redelijk. Van een ander is de vader overleden vorig jaar. Weer een ander wordt mishandeld door haar ouders.

Het lijkt wel alsof ik mensen met problemen aantrek, en ik wil ze allemaal helpen maar dat lukt gewoon niet. Iedereen is heel lief voor hen en voor mij en ze weten dat ik er niet goed mee om kan gaan omdat ik mezelf niet kan afsluiten voor dingen en de zorgen vreten me op, maar ik wil geen afstand nemen want het zijn mijn vrienden!

En ik voel me zo’n aansteller want het is zo stom om last te hebben van andermans problemen. Ik ben afgelopen maandag naar de school maatschappelijk werker gegaan, omdat 2 andere hele goede vrienden me daar heen wilden sturen omdat het zo kut gaat, en ik heb daar een halfuur gezeten voor helemaal niks. Hij zei precies wat ik al mijn hele leven denk: “Is het dan zo erg dat je je gevoelens niet kan afsluiten?” Want nee, dat IS HET NIET. Alleen ik heb er last van, maar ik ben er wel voor mensen. En het zal vast niet de bedoeling zijn dat ik me nu zo naar en down voel en me zoveel zorgen maak, want elke avond ga ik naar bed in de wetenschap dat ik wakker kan worden en dat ik 2 vrienden minder heb en ze er niet meer zullen zijn en het vreet me op maar ik kan er niks aan doen.

Ik stortte laatst helemaal in en vertelde het aan mijn vader, en hij werd superboos en zei dat ik me aanstelde en dat ze vast logen over het snijden en eten (maar ik zie het toch?) en dat het massa hysterie is en dat het onmogelijk is dat zoveel mensen in 1 jaarlaag zulke problemen hebben en hij zou wel eens in gaan grijpen en dan was ik maar beter geen vrienden met hen en mijn mentor bellen om eens te vragen hoe dat nou allemaal zit en ik moet me maar concentreren op mijn cijfers want dat is veel belangrijker.

Mijn ouders zijn zo prestatie gericht dat ze geen rekening meer houden met mijn psychische toestand, alleen maar met de toestand van mijn cijferlijst. Ze kunnen uren praten over wat voor afschuwelijk egoïstisch kind ik ben, maar de problemen in het gezin komen verdorie nooit ter sprake. Als ik ze een keer vertel wat ik er nou allemaal van vindt en hoe ik het meemaak, wordt ik gewoon uitgelachen.

Ik wil alleen maar weg hier. Ik wil geloof ik niet echt dood, zoals mijn vrienden, maar gewoon weg. Overnieuw beginnen, mijn eigen leven opbouwen. Alles hier benauwd me zo ongelooflijk, ik wil gewoon vluchten, en ik weet dat dat niet kan en dat je altijd jezelf meeneemt, maar ik houd het zo ook niet meer uit en dat is het enige waar ik nog naar uit kan kijken, dat ik over 1,5 mijn diploma heb en op kamers kan gaan wonen.

En dit alles opschrijven maakt dat ik me nog sneuer voel en dat ik maar zeik en me aanstel, en ik hoor van mijn vrienden hoe lief en behulpzaam ik ben en van mijn ouders dat ik alleen maar aan mezelf denk en ik weet niet wat ik nou echt ben en ik kan er soms helemaal niet meer tegen. Nu zit ik midden mijn toetsweek en mijn concentratie is bagger. En dit is het hele verhaal wel zo’n beetje en het is rommelig en een puinhoop en onoverzichtelijk maar ik kan het ook niet goed opschrijven. Sorry.

Ik heb je note beantwoord :slightly_smiling_face:

Ik heb echt respect voor je dat je iedereen probeert te helpen, ik begrijp echt dat je weg wil als je ouders alleen maar denken dat je je aanstelt.
maar echt geloof me, je stelt je niet aan want je situatie is ook gewoon heel erg

Wauw, heb het hele verhaal gelezen, heftig!
Volgensmij zijn je ouders meer egoïstisch dan jij! (Veel meer)
Sterkte in ieder geval! :sob::muscle:

Heftig meid! :sob::muscle:
Heel veel sterkte, en je mag me echt altijd noten!

meid, heel erg veel sterkte, wat een vreselijk verhaal :sob::muscle:

Dat heb ik dus geprobeerd bij maatschappelijk werker, maar er valt zeg maar niet echt iets te doen :confused: Hij bood wel aan om een keer om de tafel te gaan zitten met mijn ouders en mij en dat ik dan alles eruit gooi, maar dat durf ik écht niet. Voornamelijk omdat ze het waarschijnlijk zullen ontkennen of het minder maken, en zo duw ik ze wel heel erg in een hoekje, en ik ben dan ook heel bang dat ze daarna thuis superboos worden. Ik stop het liever gewoon weg en houdt het dan vol tot ik het huis uit ga, en ik weet wel dat dat stom is en niks oplost, maar ik weet niet goed hoe ik het anders moet doen :frowning_face:

Je stelt je helemaal niet aan en ik snap dat je alles kwijt wil. Ik vind je ouders erg egoïstisch dat ze alleen prestatiegericht zijn. Misschien moet je psycholoog even met je ouders praten.
Ik wens je veel sterkte en je mag me altijd een bericht sturen

Heey. Ik vind het niet aanstellerig, ik vind het juist goed van je dat je je verhaal hier durft te zeggen :slightly_smiling_face: Het is niet leuk dat je depressieve vrienden hebt…maar wel heel lief dat je ze allemaal wilt helpen, wat wel heel lastig is. En niet aardig dat je vader boos wordt omdat jij zulke vrienden hebt, in ieder geval nooit deze vrienden verlaten, want ik merk aan je verhaal hoeveel jullie voor elkaar betekenen. Ik weet niet heel goed wat ik moet zeggen…maar je kan me altijd een bericht sturen als je iemand nodig hebt. Serkte :sob::muscle: x

Met uit huis gaan bedoel ook pas over 2 jaar, haha :slightly_smiling_face: Ik vind het wel een goed idee dat ik om de beurt met ze praat, maar dat durf ik denk ik alsnog niet… Beetje stom van me misschien

Meid, je hebt het zwaar, en je stelt je niet aan… Ik heb echt bewondering voor je! Als er iets is kun je me altijd noten!! Ik zal luisteren naar je verhaal

Ahw iedereen is zo lief, dat vind ik echt heel erg tof <3

Heftig verhaal meid!
Heel veel sterkte!
Je mag me altijd noten, ik probeer altijd zo snel mogelijk weer te reageren!

Liefs

Je stelt je echt niet aan hoor. Ik heb een soortgelijk probleem. Vrienden die opeens heel erg depressief zijn en een heel laag zelfbeeld hebben en zich beginnen te snijden en hun hart bij jou uitstort. Maar dit vreet de hele tijd aan je en je gaat er zelf langzaam kapot van. Als ik jou was zou ik naar een psycholoog gaan of dergelijke want die maatschappelijk werker heeft je volgens mij niet heel erg geholpen. Ik ga dit topic ook volgen want verder heb ik eigenlijk niet zoveel tips omdat ik in de zelfde situatie zo’n beetje zit :flushed:

Ik herken je verhaal.
Kijk, veel tieners krijgen een dip. Dat is normaal, komt door je hormonen en dergelijke. Dat verklaart de toestand van je vrienden.
Maar bij jou is er wel degelijk wat aan de hand: je hebt ADD en je ouders doen nou niet echt normaal.

Ik had vroeger ook een vriendin die zichzelf sneed. En vlak daarna begon een andere vriendin er ook mee. Als je er nooit mee in aanraking komt, doe je het ook niet. Maar zij kwamen er dus mee in aanraking en dus begonnen ze ermee.
En ze stortten bij mij hun hart uit. Heel lief, maar op een gegeven moment trek je dat niet meer.

Het klinkt hard maar ik denk dat je je even moet afsluiten voor die vrienden. Je moet eerst jezelf weer beter maken!
Ik vind het al heel goed van je dat je naar de schoolmaatschappelijkwerker bent gegaan. Blijf dit vooral doen. En als je het gevoel hebt dat hij/zij niet geschikt is, zoek dan andere hulp.

Ik neem aan dat je vader ook jouw huisarts is? Ga dan naar een andere huisarts en vraag een verwijsbrief naar een psycholoog gespecialiseerd in AD(H)D. Of een instituut van PsyQ (google maar eens), zij zijn ook gespecialiseerd in AD(H)D.

Je moet nu even voor jezelf kiezen. Probeer je ouders zoveel mogelijk te negeren als ze nare dingen zeggen, laat het langs je heen glijden. Dit is in het begin misschien moeilijk, maar probeer het toch te doen. Je kunt het!

Sorry, had geen tijd om alles te lezen! Maar jeetje, je bent echt een toffe meid! Je hebt hele lieve vrienden, en probeert het iedereen naar de zin te maken. Dit terwijl je zelf helemaal niet lekker meer in je vel zit. Ik heb echt heel veel respect voor jou, en hoop dat de situatie snel beter wordt!

Je vrienden zijn een goede bron van vertrouwen, wat je ouders eigenlijk ook zouden moeten zijn. Ik denk dat het helpt als jij een goed gesprek met hen hebt, om je hele verhaal kwijt te kunnen en de relatie tussen jullie 3 (of 4) te ‘herstellen’. Dit is erg lastig om zo hup nu in je eentje te kunnen doen, dus wellicht is het handig om met een psycholoog/relatietherapeut/gezinstherapeut het er over te hebben, en deze persoon te vragen je te helpen bij dit gesprek?

Heel veel succes en sterkte!

Pff, ik snap dat je je verhaal even kwijt moest. Je hebt het niet makkelijk, maar je klinkt als een hele lieve, betrokken vriendin die altijd voor mensen klaarstaat. Ik snap dat je je het allemaal heel erg aantrekt, het is ook niet niets. Ik vind je absoluut!!! geen aansteller. Ik heb juist veel respect voor je.

Dikke knuffel voor jou en mocht je je verhaal kwijt willen, dan mag je me altijd noten. Geheel vrijblijvend natuurlijk. Sterkte met de hele situatie meis!