het duivelrestaurant

hoofdstuk1

Waarschijnlijk wil je wel weten hoe ik en Lara in het ziekenhuis zijn beland.
Het was vorige maand erg koud en ik had zin om te gaan winkelen. Maar van mijn ouders mag ik niet alleen, dus moet ik eerst naar iemand bellen en eens dat die persoon weet of ie kan, is het al avond. Daarom vraag ik altijd voor de volgende dag.
Als eerst persoon had ik Lara (gewone vriendin) in gedachten. Femke kwam niet direct in me op want daar had ik ruzie mee en Lara woont bij mij in de straat, dat is dichter.
Ik belde haar op: ‘Hey, heb je zin en tijd om morgen, met mij, te gaan winkelen in Antwerpen?’
‘Zin wel maar of ik tijd heb, dat moet ik eerst aan mijn ouders vragen.’ Antwoorde ze.
‘Ok, vraag het maar. Ik wacht wel even.’
‘Dat gaat een hoge rekening worden, want mijn ouders zijn niet thuis.’ Zei ze terwijl ze geniepig lachte. Want ze houd wel van een grapje.
‘Goed, bel je me straks terug?’ vroeg ik.
‘ja, zal ik zeker doen.’ Zei ze voor dat ze inhaakte.
Ik zette de telefoon terug op zijn plek en liep naar mijn kamer. Op weg naar mijn kamer maakt ik een omweg. Richting de boekenkast. Voor de kast bleef ik stil staan. Ik keek er naar alsof ik iets zocht. Toen kwam Mats de trap op gestormd. Hij kwam naast me staan en vroeg:
’zoek je iets?’
Zonder te antwoorden staarde ik naar zijn gelaat, zijn blauwgroene ogen glinsterden in het licht van de lamp aan het plafond. Zijn bruin haar leek blond en was vanochtend niet gekamd.
‘Wat kom je doen?’ vroeg ik zo vriendelijk mogelijk.
‘Als ik antwoord op jou vraag, antwoord jij dan op die van mij?’ antwoordde hij, om mij te plagen. Meestal antwoord ik dan met bijvoorbeeld: eerst jij en dan zien we wel. Maar vandaag had ik daar geen zin in. Daarom antwoordde ik: ‘ik ben aan het nadenken. Dat was het antwoord op je eerste vraag.’
‘ok.’ Zei hij niet begrijpend.
‘Wel, jij vroeg: ‘Wat kom je doen?’ en daar op is mijn antwoord: ‘ik ben aan het nadenken.’. Snap je?’ Probeerde ik uit te leggen.
Toen knikte hij ja en liep weg, richting de badkamer.
‘Stop!’ Riep ik hem achterna. Hij bleef staan, draaide zich om en kwam tegen zijn zin in terug naar mij.
‘Jij moet nog antwoord geven op mijn vraag, wat je hier kwam doen.’ Zei ik kordaat. Het kwam veel brutaler over dan ik had gedacht.
‘Ik ga mijn haar kammen, mam vind dat het er te slordig uit ziet.’ Antwoordde hij alsof hij werd ondervraagt. Ik knikt ja en hij liep weg. Hij verdween uit mijn zicht en ik draaide mijn hoofd. Ik keek naar links en naar rechts, mijn ogen bleven hangen voor de boekenkast. Het leek alsof hij me had gehypnotiseerd. Toen rinkelde de telefoon.

ik hoop dat het jullie al een beetje aanspreekt, het wordt spannend hoor. Ik heb het verhaal al bijna af.
reageer zeker!!!
Verbeteren mag ook!!!

up, schrijf zeker verder!!! Want ik volg.

Hier is het volgende deel al.

Alsof de hypnose uitgewerkt was, zo liep ik naar beneden. Trede voor trede. Te trap helemaal naar beneden. Beneden bleef ik even staan, alsof het me niet kon schelen dat die gene, die aan de telefoon was, moest wachten. Ik was helemaal in gedachten verzonken toen ik de telefoon op nam.

'Hallo, met mij.’ Zei ik, Met een dromerige stem.'Goedendag.’ Begroete een beleefde mannenstem me.
'U spreekt met de telefoonmaatschappij Telenet, zijn je ouders thuis?’ Voegde hij er aan toe.
Het duurde even voor mijn hersens het antwoordt hadden gevonden in mijn heel rommelig hoofd.
'Ja, wie moet ik geven?’ Zei ik na een tijdje. Ik wachtte op een antwoord terwijl ik naar de keuken liep.
'Degene die er het meeste van af weet.’ Antwoordde hij tegen zijn zin. Ik gaf de telefoon aan papa, die hem met een redelijk blij gezicht aan nam. Ik vroeg me af waarom hij zo blij was en liep naar mama toe.
'Wat is er met papa aan de hand?’ Vroeg ik haar.
‘Is papa droevig af agressief?’
‘Geen van beide, hij is blij als er iemand aan de telefoon is van de telefoonmaatschappij.’ Informeerde ik.
‘OO, dat heeft niets te maken met de telefoonmaatschappij, hij heeft eindelijk eens de lotto gewonnen.’ Zei ze, haar gelaat liet zien dat het haar niets deed. Maar ik weet dat ze diep vanbinnen een feestje viert.
‘Ok.’ Zei ik, terwijl ik me omdraaide en weg liep. Toen trilde mijn gsm. Ik had nu geen zin om te kijken van wie ik een sms had gekregen, dus ik negeerde de trilling. Maar hij bleef maar trillen, hij stopte niet. Uit eindelijk, toen ik bijna bij mijn kamerdeur was, besloot ik om toch eens te kijken. Ik nam mijn gsm uit mijn achterzak, typte mijn wachtwoord in en ik zag op het scherm staan dat Lara had gebeld. Wat stom van me. Ik had het moeten weten. Ik belde Lara terug op en zei: ‘Hey, sorry dat ik niet op nam, maar ik heb vandaag echt geen zin om iets te doen. Hopelijk is het morgen beter.’
‘Geeft niets hoor.’ Zei Lara aan de andere kant van de lijn.
‘Kan je nu.’ Zei ik, want ik wou het gesprek zo snel mogelijk beëindigen.
‘Ja.’ Antwoorde ze.
‘Heb je het druk?’ Voegde ze er aan toe.
‘Nee, maar ik heb deze week al te veel ge-sms’t.’ Was mijn antwoord
Lara zei dat het goed was en hing op.
De volgende dag was het zover. Ik droeg mijn zwarte winterjas met daar onder een fel geel T-shirt en een groene trui van superdry. Mijn broek was groen en ik droeg mijn sjijke bruine lederen botten.Lara had haar haar favoriete jas (fel licht blauw met een sierlijke print) aan, met daar onder een fel groen rokje, natuurlijk droeg zijn een kousenbroek voor de warmte. Samen namen we de bus richting Antwerpen, want bij ons in het dorp (Brecht) zijn niet zo veel winkels. De bus was drukker dan normaal op een zaterdag namiddag. Eens we in Antwerpen aan kwamen liepen we regelrecht naar de winkelstraat, normaal als we hier kwamen winkelen stopten we eerst nog bij de tante van Lara (Maria), daar kregen we lekkere warme chocolade melk met zelf gebakken boter koekjes (heerlijk), maar dat deden we nu niet want het kon elk moment gaan regenen. Eens we in de winkelstraat kwamen liepen we langs vele winkels maar we zagen niets moois in de etalage. Opeens begon het te regenen we moesten ergens gaan schuilen, anders werden we nat. We liepen een restaurant binnen genaamd’ het duivel restaurant’.

even voor de duidelijkheid, ik en Lala zijn zussen.

Het is Lala en ik :’) niet Ik en Lala, je zet jezelf nooit vooraan

je hebt gelijk

Er staan aardig wat spel en grammatica fouten in, als je het goed vindt zal ik ze verbeteren? Only if you want ofcourse

ja, doe maar, want je kan leren uit je fouten

Ben jij de schrijfster van t verhaal?

Nee, eigenlijk Lala maar ik kan ook aan dat document.

Zolang je er niets in veranderd vind ik het ok.

Ik zal ook wat spelfouten dan veranderen en de grammatica (waardoor zinnen ook veranderen, logische wijzen) maar ik zat t zo even doen!

doe maar. Ik sta altijd klaar voor een verbetering

Fouten maken is helemaal niet erg :slightly_smiling_face:

leuk dat er iemand anders ook zo over denkt

Nou ik weet 100% zeker dat Prismatic er ook zo over denkt hoor. Ze bedoeld het goed voor jullie.

zo bedoelde ik het ook niet hoor, sorry als je het verkeerd opvatte.

Haha inderdaad sorry dat ik het verkeerd heb begrepen.

Ik zeg inderdaad niet dat je geen fouten mag maken hoor, iedereen maakt fouten. Ik maak zelf ook fouten en vind het altijd fijn als mensen mij ook verbeteren, dus ik dacht dat jij dat misschien ook wel fijn zou vinden. Daar leer je van, toch? maar ik zal het zo eventjes dus :slightly_smiling_face: