Het doet zo'n pijn

Misschien kennen sommigen dit topic, ook over m’n vriend.
Inmiddels zijn de ruzie’s tussen hem en z’n vader weer begonnen. Van de week vroeg ik op Whatsapp of er toevallig iets was, dat idee had ik gewoon toen we aan het praten waren. Toen gaf hij toe dat de tranen in z’n ogen stonden, omdat z’n vader weer eens had gezegd dat hij ergens anders moest gaan wonen.
Na een tijdje zei hij zich iets beter te voelen, en ging slapen.

De volgende ochtend vroeg ik of hij zich beter voelde, en toen zei hij dat hij naar een vriend was gegaan omdat hij niet bij z’n vader wilde zijn.
Misschien egoïstisch; maar dat deed gewoon pijn. Dat hij ons gesprek afkapte en blijkbaar daarna nog door had gepraat met iemand anders, om daarna wel naar die vriend (die woont 10 km van m’n vriend vandaan, ik 3/4) te gaan en niet naar mij.
Daarbij heb ik een bloedhekel aan die jongen. M’n vriend was gestopt met blowen, maar kwam een paar weken geleden toch stoned binnen toen ik eerder weg mocht en hij op me zou wachten.
Die vriend (D. maar even) had hem overgehaald toch te gaan blowen. Sindsdien kan ik hem niet uitstaan.

Krijg ik vervolgens ook nog van D. (met de telefoon van m’n vriend) een verhaal over dat hij gestopt is met blowen, dat hij goed voor m’n vriend zal zorgen en dat die zich erg schuldig voelt. Dat hij m’n vriend 's nachts met de auto had laten ophalen en het heel veel moeite koste om hem over te halen.
Ik was toen dus best gekwetst, en als ik dat ben ben ik gewoon niet zo aardig. Dan kan niemand iets goeds tegen me zeggen.
Daarom zei ik “Ja, prachtig. Daarom is hij er nu niet, omdat hij zich schuldig voelt” (was inmiddels pauze, en m’n vriend had beloofd er dan te zijn).
Daar kreeg ik geen antwoord op. Vervolgens zei ik dat ik niet boos op hem wilde zijn, maar hij me gewoon hartstikke pijn had gedaan.
Ook geen antwoord, maar hij had het wel gelezen.

Dat doet hij altijd. Elke keer als hij iets doet en me daarmee pijn doet, begint hij me te negeren en komt niet naar me toe. Pas dan wordt mijn pijn woede. Hij zegt geen confrontatie’s aan te durven gaan.

Vanmiddag had ik hem gestuurd dat ik rond half 4 uit zou zijn, en hem dan zou bellen. Misschien dat hij er gewoon over wilde praten.
Dus ik belde hem rond 3 uur, en hij had z’n telefoon waarschijnlijk gewoon uitgezet. Hij had het echter wel gelezen.
Toen was ik er klaar mee, en nu laat hij maar iets van zich horen.

Nu voel ik me dus zo ontzettend verschrikkelijk klote. Ik weet echt niet wat ik hiermee moet.
Aan de ene kant ben ik zo boos, maar aan de andere kant mag ik niet boos zijn van mezelf omdat hij het zonder dat al moeilijk genoeg heeft. Maar het doet zo’n pijn, dat hij me buitensluit zodra er een probleem is en me negeert om te voorkomen (uitstellen) dat we ruzie krijgen.
Ik snap hem op dat soort momenten echt niet. Alles moet op zulke momenten van mijn kant komen, terwijl hij niks doet. Ik vraag me af of hij dan wel van me houdt, of gewoon doet alsof om de één of andere reden.

Ik weet ook niet wat ik moet doen als hij wél iets van zich laat horen. Ik ben dan tegelijkertijd boos, als opgelucht, als verdrietig, nog steeds gekwetst. Maar ik wil niet boos op hem zijn, dat mag ook niet van mezelf.
Elke keer als m’n telefoon een geluidje maakt krijg ik een hartaanval. Het is hem alleen nooit. Dat doet dan ook weer pijn.

Bedankt als je dit helemaal gelezen hebt. *zucht*

Ik heb gemengde gevoelens hierbij. Aan de ene kant heeft je vriend verdriet door z´n vader en heeft hij met jou gepraat, maar wilde hij toch nog even ergens anders zijn en ging hij naar zijn vriend toe. Ik snap ergens dat je het vervelend vond dat hij niet naar jou toe ging, maar misschien had hij even een jongen nodig? Even iemand anders om er mee over te praten. Daarbij wordt jij dus boos op hem, omdat hij dat heeft gedaan. Dus hij voelt zich nu waarschijnlijk klote door én zijn vader én door jouw reactie. Ik snap wel dat je die jongen niet mag, omdat hij blijkbaar je vriend weer heeft overgehaald te blowen. En ik snap dat het vervelend is dat hij geen confrontaties aan durft te gaan. Misschien helpt het als je gewoon tegen hem zegt dat je even rustig met hem wilt praten, dat het niet voelt alsof hij op het matje geroepen wordt? Verder zou ik hem nu even met rust laten, zijn gedachten op een rijtje laten zetten en proberen zelf rustig worden, zodat je, wanneer hij begint met praten, rustig een goed gesprek er over kan houden.

Dat deed ik vanmiddag dus.
Ik zei dat ik hoopte dat ik hem nog kon zien en hij erover wilde praten, en vervolgens zet meteen dus doodleuk z’n telefoon uit.

En ik voel me ook hartstikke dubbel hierover, zoals er al staat. Ik ben boos, maar ergens toch ook weer niet.

Ja dat is wel heel vervelend. Voel je je inderdaad genegeerd. Heb je al eens met hem over gehad wat JIJ voelt als hij geen confrontatie aan durft te gaan? Want dat moet toch eigenlijk wel opgelost worden. Je moet problemen met elkaar kunnen bespreken en anders blijft het er maar tussen hangen en dat is nooit goed. Heb je al eens gevraagd waarom hij precies de confrontatie niet aan durft te gaan? Is hij ergens bang voor?

Zelf zou ik een smsje sturen het je niet fijn zit, maar niet meer boos bent. En dat je dat hij met je wil praten dat je er voor hem bent. Misschien komt ie dan gewoon naar je toe of laat wat horen, dan kun je er altijd voorzichtig over beginnen en uitleggen dat je je boos/teleurgesteld was??

Heb ik al gedaan. Hij weet dat ik me kut voel als hij me negeert, en is bang de confrontatie aan te gaan omdat hij bang is dat ik het uit ga maken omdat ik dan zo boos ben.
De vorige keer bleef hij ook gewoon een dag thuis omdat hij het niet aan wilde durven. Toen stuurde ik hem “Alsjeblieft, zeg gewoon wat”, en daarna hadden we het uitgepraat en was hij weer heel erg lief.
Dus ik snap niet dat hij nog steeds niet snapt dat het gewoon tienduizend keer beter is als hij wel wat van zich laat horen.

Hij heeft je al verteld dat hij bang is de confrontatie aan te gaan, omdat hij bang is dat je het dan gaat uitmaken. Heeft dat misschien ook iets met de relatie met z’n vader te maken? Want je vertelde dat ze weer ruzie hadden en dat zijn vader weer eens zei dat hij maar ergens anders moest wonen. De angst die hij voelt als zijn vader dat zegt, voelt hij misschien ook wel als jij met hem ergens over wilt praten. Maar misschien zoek ik het nu wel weer heel ver nu :stuck_out_tongue:.

Ik had hem de vorige keer gewoon duidelijk gemaakt dat ik het niet wil uitmaken als hij me een keer kwetst en hij het zelf alleen maar erger maakt door me harteloos te negeren.

Maar ik wacht het maar af denk ik. Ik hoop maar dat het bericht/telefoontje komt waar ik gisteravond ook al op zat te hopen.

Misschien heeft hij in plaats van met jou te zijn wel behoefte om even met z’n vriend op te trekken. Zo heb jij ook weleens behoefte aan vriendinnen en niet aan je vriendje, toch?

Je vriend heeft waarschijnlijk zoveel aan z’n hoofd dat hij er de kracht niet voor heeft met jou in discussie te gaan, dus negeerd hij je.

Het komt allemaal wel goed, hij heeft alleen wat ruimte nodig.
verder vind ik het wel echt heel rot voor je… sterkte!

Dat kun je het beste doen en misschien kun je morgenmiddag langsgaan om te kijken hoe het gaat als hij dan nog steeds niks heeft gestuurd.

Dat is er nog één: ik weet niet waar hij is.
Als hij nog bij die vriend is, weet ik nog net in welke stad hij woont. En ookal krijg ik een straat te horen, dan is de kans dat ik weet waar dat is ook erg klein.

Pfft dat is lastig! En als je het eerst probeert bij zijn vader en zijn vader doet open en hij is er niet, krijg je misschien zijn vader op je dak (weet niet hoe die man is).

Die vader gedraagt zich “normaal” tegenover mij als ik bij ze ben en hun hebben zo’n ruzie-sfeer, maar ik weet niet of ik het aandruf om nu aan te bellen.
Daarbij kan ik niet aardig doen tegen hem als hij zich zo gedraagt tegen m’n vriend. Toen ze eerst de hele tijd ruzie hadden zei ik ook gewoon niks tegen hem, en ging pas weer gedag zeggen en gesprekken voeren toen het weer even goed ging.

Ja snap ik. Lastig, maar je kan inderdaad niks anders doen dan wachten! Kan ik ook niet tegen, dus hopelijk kun je jezelf een beetje afleiden. Laat je wel weten wanneer je iets van hem gehoord hebt?

Negeren is naar. Het doet het meest zeer van alles.
Maar ik raadt je toch aan op een of andere manier aan hem duidelijk te maken hoe jij je voelt. Want dit is zo geen relatie. Jij moet wel tegen hem kunnen zeggen hoe je je voelt en hij moet daar fatsoenlijk op reageren. Hij kan niet altijd confrontaties uit de weg gaan, hij zou het een keer onder ogen moeten zien. En omdat hij jou erg kwetst met zijn gedrag vindt ik persoonlijk wel dat hij het jou ook schuldig is.
Negeren is kinderachtig. Ik weet niet hoe oud hij is en hoe oud jij bent. Maar hij moet zich maar is als een volwassene gaan gedragen. En daar horen confrontaties ook bij.

Ik snap jou echt niet hoor. Jouw vriend heeft problemen en jij bent zo egoïstisch om hem om zo flauwe onbenulligheden hem nog eens met zulke onzin op te zadelen…
Sorry.

@ TessaatJ
Zal ik doen.

@ Coffeecup
Ik ben zestien, hij zeventien.

@ Brod
Volgens mij snap je de situatie gewoon niet. Dat kan.

Het is toch normaal dat je vriend afstand gaat nemen als jij al boos bent omdat hij bij een vriend is geweest in plaats van bij jou? Confrontaties aangaan zal hij op dit moment liever niet doen, zeker als je onredelijk doet (wat ik hieruit toch afleid). Ik begrijp dat je liever zou hebben dat hij constant met jou praat over zijn problemen, maar ja misschien had je vriend gewoon eens zin in een jointje en is hij daarom naar die vriend gegaan. Lijkt me echt zo’n ramp niet… Misschien wil hij gewoon geen confrontaties aangaan omdat het er anders veel te veel zouden zijn als je van muggen olifanten maakt.

Nuja, als ik het verkeerd begrijp, verduidelijk het dan een beetje?

@Brod
Ja ik ben het ook wel met jou eens. Laat hem toch even. Hij heeft al problemen met zijn vader, en dan gaat zijn vriendin ook aan zijn hoofd zeuren. Jij hebt toch ook welleens de behoefde om met jouw vriendinnen over dingen te praten? Hij hoeft toch niet constant naar jou toe te gaan. Geef hem gewoon wat tijd. Maar waarschijnlijk snap ik de situatie ook niet…

Nee, want ik was niet boos. Eerst niet. Ik word boos als hij me negeert. Het is nu vrijdag, woensdagochtend zei hij voor het laatst iets tegen me.