Het doet hem niets...

Hey everyone,

Gisteren is het na 9 maanden samen uitgegaan met mijn vriend. Hij was degene die geen toekomst meer zag, zijn gevoel is op. Hij heeft me dit vorige week zondag al verteld, maar ik kreeg (achteraf zogenaamd) nog een week om me te ‘bewijzen’. Ik moest me ‘bewijzen’ en mijn best doen omdat ik het sinds het nieuwe schooljaar nogal heb verpest. Ik kreeg midden augustus rare buien en negatieve gedachten uit het niets, en hij zat daar soms meer mee dan ik. Hij voelde zich afgesnauwd door mij, en hij kreeg altijd de wind van voren. Hij kon er niet mee leven om me zo ongelukkig te zien, terwijl het voor mij anders was. Altijd als ik weer in een dip zat (was soms meerdere malen per week), dacht ik: ‘gelukkig heb ik altijd hem nog’. Zijn liefde bracht me door iedere dag, het was het enige stukje houvast wat ik in het leven had. Toekomstplannen, beloftes, leuke dingen samen doen; alles kwam er nog aan. Totdat hij vorige week zondag zei dat hij enorme twijfels over onze relatie had, en dat ik het zelf had veroorzaakt. Hij zei dat hij niet meer van me hield, en dat zijn gevoel minder was. Gisteren heeft hij me verteld dat hij heus wel heeft gezien hoe erg mijn best ik heb gedaan deze week, maar dat het niets met zijn gevoel heeft gedaan. Hij heeft me 1 week gegeven! Dat is toch lang niet genoeg? Hij bleef benadrukken dat het hem het beste leek als het uit zou zijn. Ik ging kapot, en dat zag hij dondersgoed. Ik heb samen met hem nog geprobeerd herinneringen op te halen, en dat maakte hem (‘gelukkig’) ook nog aan het huilen. Maar als ik dat niet had gedaan, was het voor hem maar een gevoelloze bedoeling. Hij maakte ook nogal botte opmerkingen over dat het voor hem inderdaad makkelijker zou zijn als voor mij. Hij vroeg zelfs cadeaus terug! :dry: Ik probeerde nog subtiel te zeggen dat zijn beste vriend ook al 2 keer naar zijn huidige vriendin is teruggegaan, omdat hij haar toch na een tijd ging missen. Daarop zei hij: ‘Misschien is het beter dat het even uit is, misschien zal ik er op terugkijken en beseffen wat voor een domme fout ik gemaakt heb. Maar misschien ook niet, misschien is dit gewoon wel beter zo.’ Hij beseft volgens mij absoluut niet hoeveel (valse hoop) hij hiermee geeft. Eerst zeggen dat het gezegde ‘je beseft pas wat je hebt als je het kwijt bent’ zou kunnen kloppen, maar dat hij daar verder niets mee wil zeggen… Hij heeft ook altijd gezegd dat ik hem nooit zomaar helemaal kwijt ben, dat hij er nog steeds hierna voor me is, dat hij me gerust nog wil zien en dat hij me nooit als een baksteen zou laten vallen.

Anyway, ik ging naar huis met de gedachte: volgens mij doet het hem echt niets en staat hij morgen weer net zo vrolijk op als altijd. En zo geschiedde. Ik kwam thuis, en voor ik het wist waren alle herinneringen en foto’s van zijn facebook verdwenen. Hij had alles verwijderd alsof het niets voor hem is, zoiets doe je toch niet? Heb ik dan nooit voor hem bestaan? Wil hij niet meer aan me herinnerd worden? Ben ik lucht voor hem? Is hij dan nooit oprecht gelukkig geweest de afgelopen 9 maanden? Is dit nou echt zijn manier van dingen verwerken? Gaat hij mijn cadeaus weggooien? Heeft hij echt wel van me gehouden zoals hij zei?
Allemaal vragen die voor nu onbeantwoord blijven. Ik wilde hem eigenlijk niet meer spreken, maar ik was er zo van geschrokken hoe onbegripvol hij alles had weggehaald, dat ik voorzichtig vroeg hoe het nu met hem was (2 uur na de officiële break-up). Vervolgens gaf hij zeer onverschillig antwoord dat het goed ging met hem. Dus ik antwoordde daarop: Nou met mij absoluut niet, en dat komt door je ‘laat ik alles eens verwijderen alsof ze nooit voor me heeft bestaan’-gedrag. Daarop zei hij: je weet echt wel hoe het zit. Dus ik zei daarop: Hmm nou…
Vervolgens: niks meer van hem gehoord. Wat nou niet als een baksteen laten vallen? Dat heeft hij wel gedaan maar hij heeft het op een zodanige manier gebracht dat ik hem gewoon geloofde! Diep triest toch? Hij gaat superonverschillig met deze breuk om, alsof het hem allemaal totaal geen moeite kost om de afgelopen 9 maanden te verwerken. Jullie kunnen misschien denken: dat is niet eens zo heel lang. Maar geloof mij, het was een hele heftige relatie; alles is gedeeld in die periode en er zijn ook hele zware en moeilijke tijden geweest die we samen overwonnen hebben (denk aan chronische blessure etc.).

Hij beseft gewoon niet wat hij mist… Hij nam afscheid alsof het niets voor hem was, hij laat mij achter met zoveel pijn. Hij zegt dat hij dat wel kan begrijpen, maar hij realiseert dat echt niet. Hij gaat verder met zijn leven, maar dat van mij gaat geen stap vooruit. Ook al is het pas 1 dag, ik zie nu gewoon niets meer zitten. Ik heb sinds dat ik bij hem wegging niet meer gehuild, maar het komt er nu allemaal keihard weer uit. Gewoon de gedachte dat hij beloftes heeft gemaakt en keihard daarover heeft gelogen. Het idee dat het hem niets doet in hoeveel pijn ik zit. Het gevoel dat het hem allemaal niet uitmaakt of ik nou 9 maanden met hem samen ben geweest of niet.
Verschrikkelijk, dit gevoel. Ik begrijp dat jullie hier niets of weinig aan zullen hebben, maar ik vraag me gewoon af hoe hij zo vol onbegrip kan doen. Ik ben boos op hem, maar ik vind het zo hartverscheurend dat ik mijn liefde die ik zag als de ware kwijt ben… Ik kan dit echt niet loslaten…
x

Ik vind eigenlijk niet dat hij zo heel onbegripvol doet en doet alsof het allemaal niks voor hem is. Hij is gewoon eerlijk tegen je, hij voelt niks meer voor je en hij maakt het daarom uit. En niet op een lullige manier ofzo.
Misschien gaat hij je inderdaad missen en komen jullie dan weer samen, maar misschien ook niet. Hij kan er toch niks aan doen dat zijn gevoelens voor jou weg zijn?

Dit vind ik dus ook… Ik denk dat je gewoon boos/geschrokken bent omdat je dit niet zag aankomen.

misschien lijkt het zo dat je denkt dat hij er niets om gaf… mannen uiten gewoon heel anders hun gevoel dat is een feit! Maar die hebben ze wel! Dus treur niet, hij vindt het heus ook verschrikkelijk maar voor hem is het beter zo en dat moeten jullie allebei verwerken…

Ergens denk ik wel dat hij daar iets aan kan doen. Hij had me op z’n minst de kans kunnen geven om het terug te winnen. Maar als hij zich daar niet voor openstelt weet ik het ook niet.

+1

Hij heeft je toch een week lang die kans gegeven? En jij hebt je best gedaan, maar als het gevoel er voor hem nog niet is, dan is het er gewoon niet, klaar. Kan hij niks aan doen, kan jij niks aan doen.

Zit precies in hetzelfde schuitje :sob::muscle:

/

Ik vind eigenlijk dat hij heel erg begripvol is… Snap jou ook heus wel, maar hem ook.

Je kan hem toch niet dwingen weer van je te houden?

Ik vind dat hij helemaal niet onredelijk doet. Er zijn ook jongens die geen woord meer zeggen, je negeren, of het op een onredelijke manier uit maken. Hij heeft een week de tijd genomen om na te denken, en dat hij het niet meer voelt ligt niet aan dat jij je best niet genoeg doet. Waarschijnlijk voelt hij het gewoon niet meer, dat kan. Maar ga hem alsjeblieft geen klootzak vinden omdat hij jullie foto’s verwijderd, dat is normaal, en is ook voor hem een manier van verwerken. Het zal ook voor hem niet makkelijk zijn, maar dit laat hij waarschijnlijk liever niet merken.
Het is niet zo ernstig als het voor jou lijkt, dat komt gewoon door de shock.
Vindt er vrede mee, maar blijf niet aan hem hangen voor het laatste beetje hoop, want dat jaag je op die manier alleen maar weg.
Dat is mijn advies, hoop dat je er wat aan hebt

Jeezus, ik vind jou juist onbegripvol…

Ten eerste, het is net 2 uur uit, die jongen wilt nu zijn rust en niet steeds met jou praten. Daarbij ben jij degene die hem afschilderd als iemand die het zomaar ff verwijderd alsof jij niks voor hem betekende. Dit heb ik hem nergens horen zeggen hoor? Vind je het heel gek, dat hij dan onverschillig reageert als je zoiets lulligs hoort? Als ik het uit zou maken en mijn ex zou dat zeggen, dan zou ik ook niet meer met hem praten. Dan zou ik gekwetst zijn omdat hij dondersgoed weet dat ik tot het einde van de relatie zielsveel van hem heb gehouden.

Hij heeft je nieteens laten vallen als een baksteen. JIJ bent degene die ervoor heeft gezorgd dat hij niet meer met je wilt praten

Vind je dit niet een beetje naïef om te zeggen?

wow meid ik heb juist hetzelfde aan de hand, alleen waren wij 4 jaar samen :frowning_face:

Waarom zou hij dingen op facebook houden? Het is niet voor niets uit denk ik dan.

Het heeft ook geen zin om een relatie te hebben met iemand waar je niets meer voor voelt. Het is heel jammer voor de persoon die met gevoelens achter blijft, maar je wil toch ook geen relatie met iemand die je niet kan geven wat jij hem geeft?

Je gaat jezelf gewoon de tijd moeten geven om dit te verwerken. Maar jij zou ook niet in een relatie willen blijven met iemand waarvoor je gevoelens zijn weggegaan. Je kan hem dat niet kwalijk nemen… Het is kut ja, maar het gebeurt en het is niemand zijn schuld.

Laat die jongen toch met rust. Ik heb het idee dat je dat op een of andere manier niet kan en dat het daarom ook uit is. En verder sluit ik me aan bij kimmmmG.

Ik vind juist dat hij het super goed heeft aangepakt. Elke jongen zou het op deze manier moeten doen… Ik ben het dus totaal niet met je eens. Hij heeft goede gesprekken met je gevoerd, goede uitleg gegeven… Het is voor hem na negen maanden heus niet makkelijk om alles te stoppen hoor, hij heeft van jou gehouden en ontzettend veel meegemaakt met jou, je zegt zelf dat toen jullie daar over praatten hij moest huilen, klinkt niet echt onbegripvol. Verder is het ongelovelijk kut dat het uit is en duurt het wel even voordat je er boven op. Maar wees blij met alles wat je met hem hebt meegemaakt, echt waar. Het komt vanzelf goed. En misschien gaat hij je wel missen, who knows. Misschien ook niet en dan vind je iemand anders. Nogmaals, het komt wel goed.

Dank aan de mensen die me wel steunen en het beetje begrip tonen wat ik nodig heb, de rest snapt mijn situatie denk ik niet (goed).