Het begin van het einde

Rosa is een meisje dat vanaf haar 14e anorexia heeft. Ze heeft het thuis nooit makkelijk gehad, maar sinds kort is de thuissituatie verbeterd, maar nu is de eetstoornis in haar leven gekomen. In dit verhaal kunnen jullie lezen hoe Rosa met haar eetstoornis omgaat, en hoe anderen met haar omgaan. Gebaseerd op waargebeurd verhaal. Enjoy people!

Ik keek in de spiegel. Ik zag een meisje, een klein lelijk meisje, met lang bruin haar en groene ogen. Het eerste wat opviel waren mijn benen. Ze waren dik en kort, gewoon lelijk, zoals ze altijd al waren geweest. Ik keek naar mijn bovenlichaam. Ik zag een lang bovenlichaam, waardoor mijn buik nog groter leek te zijn. Ik vond mezelf dik. Afgelopen jaar had ik een flinke groeispurt gemaakt, waardoor ik mezelf iets dunner vond, ik kan het misschien beter iets minder dik noemen, want het woord dun hoorde niet bij mij. Dat was ik gewoon niet. Ik dacht aan toen ik in de brugklas zat, toen begon ik met meer eten, het was ook gewoon zo lekker. Vooral chocola, daar kon ik toen gewoon niet vanaf blijven, nu zou ik het niet eens meer durven te eten. Ik keek weer naar de spiegel, dit keer naar mijn hoofd. Mijn hoofd viel mee. Als klein kind had ik dikke bolle wangen, maar die waren nu grotendeels weg, waar ik erg blij mee was. Ik keek mezelf aan in de ogen. Je bent dik. DIK. D-I-K. Dik. ‘Dik? Ik dik? Nee. Je bent moddervet. Een vies varken die alleen maar wilt eten, en daar moet wat aan veranderen’ Zei ik tegen mezelf. Dit was mijn dagelijkse routine. De spiegel loog nooit tegen mij, elke dag weer vertelde die aan mij hoe lelijk ik wel niet was. Totdat ik mezelf op een dag niet meer zag staan. Ik was weg. Ik was een mens zonder vet, een mens dat alleen maar bestond uit botten. Diezelfde dag, toen ik na het eten met mijn ouders en broertjes buiten wandelde, was ik blauw van de kou. (Ik at overigens nog wel mijn 3 hoofdmaaltijden, wat een wonder was, maar die bestonden uit niet veel meer dan een kaal sneedje brood.) Mijn hele lichaam was gemarmerd en ik had overal kippevel. Ik werd op straat door iedereen aangekeken en mijn vader besloot dat het zo niet langer kon. Ik hoorde dat hij een gesprek startte met mijn moeder, en dat het over mij ging, maar ik kon het niet helemaal volgen. Het enige wat ik hem wel hoorde zeggen, was dat dit het begin van het einde zou zijn.

Meer enters zal fijn zijn, het leest niet lekker zo.

Ga ik bij het volgende stukje zeker doen, dankje!

Misschien kan je jou eerste stukje ook aanpassen