Help, mijn vader is te dik!

Hoi meiden,

Ik wil graag iets met jullie delen waar ik al jaren mee zit.
Ik heb al op internet gezocht, maar daar kon ik geen enkele site of forum vinden waar informatie op stond waarin ik mijn verhaal herken. Omdat ik zeker weet dat ik niet de enige ben, hoop ik hier herkenning te vinden.

[Ik weet het mijn verhaal is heel lang!! Voor mij was het maken van dit topic ook een soort van opluchting, dus kijk maar wat je ermee doet :slightly_smiling_face:]

Het zit zo: mijn vader is te dik.
Hij is niet altijd dik geweest. Sterker nog: vroeger was het echt een magere lat.
Toen hij jong was (lees: puberteit) heeft hij vrij fanatiek gesport. Drie keer in de week moest hij 's avonds rond een uur of half 7 trainen. Omdat mijn opa en oma laat eten, at hij voor de training een aantal boterhammen en na het trainen, rond een uur of 9, nog zijn warme maaltijd. Volgens mijn vader is dit ongestructureerde patroon een van de redenen geweest dat hij nu te dik is.
Later, toen hij een jaar of 27 was, is hij samen gaan wonen met mijn moeder. In die periode was mijn moeder zwanger van mij. Mijn vader was overdag aan het werk, want met een kind op komst en een huis dat nog verbouwd moet worden, zijn centjes belangrijk. 's Avonds werd de verbouwing voortgezet.
Als mijn vader dan na een lange werkdag + verbouwen om een uur of half 11 op de bank neer plofte, had hij trek. Logisch. En omdat er toen ook het nodige aan energie en vet verbrand werd, was het niet erg dat hij 's avonds nog ging eten. Dat zou toch weer verteerd worden en opgenomen worden door het lichaam. Helaas heeft hij deze gewoonte ('s avonds laat nog eten) doorgezet. Ook toen het huis allang verbouwd was, toen ik en later mijn broertje en zusje geboren waren en ook toen hij stopte met sporten. Nou, 1+1 = 2. Wie eet maar niet verbrand, komt aan.
Hoewel ik foto’s heb van mijn eerste jaren waarop mijn vader nog niet dik was, weet ik eigenlijk niet beter dan dat mijn vader te zwaar is en dat ik me daar altijd zorgen om heb gemaakt.
Ik kan me herinneren dat ik de hele nacht wakker lag als mijn ouders naar een feestje waren. Niet omdat ik dan alleen thuis was, maar omdat ik bang was dat mijn vader teveel zou eten. Of dat ik mijn slaapkamerdeur elke avond open deed zodat ik de deurtjes van de keukenkastjes kon horen om te weten of mijn vader weer gesnoept had 's avonds.
Mijn vader eet alleen 's avonds. Ja, natuurlijk eet hij overdag, maar overdag eet hij zoals ieder ander ‘normaal’ mens. Hij eet 5 boterhammen per dag, een normaal bord avond eten en slaat zelfs taartjes en dergelijken af op verjaardagen. Want voor de buitenwereld heeft hij alles onder controle. Eten doet hij namelijk alleen stiekem, als hij alleen is. En dat is 's avonds. Mijn moeder heeft veel slaap nodig en gaat dus elke avond om half 11 naar bed. Mijn vader niet en gaat vaak pas na een uur naar bed. Ook heeft hij tijd voor zichzelf nodig, zoals hij altijd zegt. Als het hele gezin in bed ligt, komt hij pas tot rust. Maar, dan heeft hij ook de tijd om zich lekker vol te stouwen. Het gebeurt regelmatig dat de snoeppot opeens leeg is, of dat er plotseling een zak chips verdwenen is. Natuurlijk heeft mijn moeder mijn vader hier vaak genoeg mee geconfronteerd. Maar dat is moeilijker dan je denkt. In eerste instantie liegt hij namelijk altijd. Dan zegt hij dat hij het niet opgegeten heeft of dat de zak of pot al veel leger was dan dat mijn moeder dacht. Zelf durf ik mijn vader niet aan te spreken. Ik heb zo’n gruwelijke hekel aan dat liegen, dat ik niet eens de moeite neem om er iets over te zeggen, bang dat hij met een of andere smoes aan komt. Ik weet toch wel dat hij gewoon ongecontroleerd, zonder erbij na te denken achter de tv heeft lopen graaien. Ik krijg er iedere keer weer zo’n naar gevoel bij als ik erover na denk.
In mijn ogen heeft mijn vader een eetverslaving. Hij weet namelijk niet waarom hij het doet, maar toch vervalt hij iedere keer weer in dezelfde fout. Hij liegt, als hij met zijn fouten geconfronteerd wordt en dat komt omdat hij zich schaamt.
Ik schaam me ook. Ik schaam me dat hij zijn drang om te eten niet onder controle kan houden, dat hij de boel belazert en niet eerlijk is tegen over zijn gezin: de mensen die het beste met hem voor hebben.
Mijn vader heeft uiteraard ge-sonja-bakkert en is zelfs naar een diëtiste geweest. Maar zo’n diëtiste helpt niet voor iemand die zijn fouten niet durft toe te geven.
Ik heb best veel last van de eetverslaving van mijn vader. Ik kan me verschrikkelijk kut voelen als ik mijn vader betrap op het eten of als ik zie dat hij weer dikker is geworden. Van nature ben ik best een prater. Ik vertel iedereen die het maar wil horen alles, behalve over dit onderwerp. Zelfs mijn beste vriendin met wie ik al 10 jaar onafscheidelijk ben, weet niet hoe de vork in de steel zit. Ik klap dicht als ik erover moet praten, weet niet hoe ik mijn gevoel moet beschrijven, schaam me omdat ik denk dat ik me aanstel en voel me er gewoon heel vervelend bij. Daarom praat ik er dus maar gewoon niet over. Behalve met mijn vriend. Hij luistert en geeft advies maar dat is ook het enige wat hij kan doen. Mijn probleem zit te diep om er ‘gewoon een keertje goed over te praten en om het dan voor altijd over mijn schouder te gooien’.

Misschien ga ik ooit nog eens naar een psycholoog om er over te praten, misschien niet. Het zou in ieder geval al wat helpen als ik hier herkenning kan vinden bij andere meiden. Heb je de moeite genomen om mijn verhaal te lezen en begrijp je wat ik bedoel? Laat het me weten! Ik ben benieuwd! Adviezen zijn ook heel erg welkom.

Dank je wel!

Trouwens, vergeten te vermelden: ik ben bijna 18 en mijn vader 47. Mijn vader is 1.85 en weegt iets over de 100 kilo. Niet drastisch te veel dus, maar toch een ruime 25 kilo.

Ik denk dat jullie als gezin eens om de tafel moeten gaan zitten, en hem op een niet aanvallende manier moeten vertellen wat je hier beschrijft.
Hij is nu nog niet superzwaar dus is het probleem nu makkelijker aan te pakken.

Als hij vooral veel snoept, is het een idee om snoep e.d. het huis uit te doen of alleen in het weekend te kopen. Maar praten is belangrijker.

Korte samenvatting? Ik wil je wel helpen, maar heb geen energie om het allemaal te gaan lezen

Natuurlijk hebben we al vaak genoeg om tafel gezeten. Mijn moeder alleen met mijn vader, maar ook het hele gezin bij elkaar. Iedere keer zegt hij dat hij zich schaamt en dat hij niet weet waarom hij het doet. Hij zegt dat hij best wel probeert om zich in te houden, maar dat dat op een gegeven moment zoveel moeite kost dat hij er zich toch maar aan toe geeft. Die ´toe geef momenten´ zijn altijd als hij moe is, stress heeft of chagerijnig is. Hij is geen emotie eter, maar op het moment dat hij drukte aan zijn kop heeft, kan hij het niet opbrengen ook nog eens op zijn eetgedrag te letten.
Over het snoepen: hij eet snoep, maar ook crackers of toastjes etc. Mijn vader doet zelf de boodschappen en heeft laatst een keer opgebiecht dat het dan wel eens gebeurt hij in de winkel loopt, iets zit liggen en het meeneemt met het idee: ‘ha, dat ga ik vanavond eens lekker opeten’. Uiteraard heeft mijn moeder aangeboden dat zij voortaan de boodschappen doet, maar dat was volgens mijn vader niet nodig. En ja, ga daar maar een tegenin. Hij is volwassen dus kunnen we hem niet als een klein kind bij de hand nemen en hem dingen gaan verbieden. Heel lastig.

Mijn pa werd op een gegeven moment ook te dik (was eerder best mager). Daar heb ik toen zelf grapjes over gemaakt (niet hele kwetsende) en daarnaast heb ik me er buiten gehouden (zijn leven enzo).
Uiteindelijk is dat “goed” gekomen vanwege dat hij ziek werd.

"Zelf durf ik mijn vader niet aan te spreken. Ik heb zo’n gruwelijke hekel aan dat liegen, dat ik niet eens de moeite neem om er iets over te zeggen, "

Misschien is dat ook wel het beste. Hem er wel op attenderen maar daarnaast proberen jezelf er van los te koppelen aangezien het zijn lichaam is.
Uit je verhaal maak ik ook op dat je hierdoor erg op je vader neerkijkt. Misschien dat meer acceptatie van zijn gedrag zijn schaamte deels wegneemt waardoor hij er eerlijker over durft te praten…?
Al met al, lastig. Succes ermee :sob::muscle:

Oja: ik herken dit wel, want mijn moeder was veel te zwaar eerst (1,60 m en 109 kilo) en toen ik zelf merkte dat ze zich niet zo lekker in haar vel voelde ben ik daar gelijk op ingehaakt.
Ik heb toen een ‘dieet’ voor haar gemaakt omdat ik best wat van voeding weet, en daarmee is ze al 25 kilo afgevallen. Dus ik kan me wel in je inleven (:

haha, hoe wil je iemand goed helpen als je de moeite niet wilt/kunt nemen om een heel verhaal te lezen?
Iemand goed helpen kost nou eenmaal veel energie en als je dat niet hebt moet je er niet aan beginnen want dan vreet het je leeg.

Mijn vader heeft een eetverslaving en ik heb daar grote moeite mee. Ik zoek meiden die mijn verhaal herkennen of advies hebben over hoe ik me minder kut kan voelen als ik mijn vader betrap op snoepen of als hij niet de waarheid vertelt over wat hij gegeten heeft.

Als hij zelf niet wil afvallen, kun je denk ik niet zo veel doen… je kunt hem inderdaad niet dwingen. Maar dat liegen is wel echt fout, daar zou ik echt nog eens over praten met hem…

Enkele stukken haal ik even er uit

En omdat er toen ook het nodige aan energie en vet verbrand werd, was het niet erg dat hij 's avonds nog ging eten. Dat zou toch weer verteerd worden en opgenomen worden door het lichaam. Helaas heeft hij deze gewoonte ('s avonds laat nog eten) doorgezet.

Het is wetenschappelijk bewezen dat het laat eten niks uit maakt, Het gaat om de intake van voedsel en of je wel of niet over je dagelijkse hoeveelheid zit.

Niet omdat ik dan alleen thuis was, maar omdat ik bang was dat mijn vader teveel zou eten.

Dus je gunt je vader niet het plezier van een feestje en het eten van een stuk taart? Hoe weet jij als je in bed bent wat je vader eet?

Maar, dan heeft hij ook de tijd om zich lekker vol te stouwen. Het gebeurt regelmatig dat de snoeppot opeens leeg is, of dat er plotseling een zak chips verdwenen is.

En wat heb jij hiermee te maken, betaald jij dit of je vader?

Ik schaam me ook. Ik schaam me dat hij zijn drang om te eten niet onder controle kan houden,

Wow dat je zo over je vader durft te praten. Omdat hij niet meer sport? Toen hij nog geen kinderen had had hij een ander leven. Genoeg tijd om te sporten neem ik aan. Nu moet hij werken om een aantal kinderen te onderhouden? En ja mischien heeft hij alleen savonds rust en wilt hij dan wat eten…Dit maakt hem nog niet verslaaft.
Hij is al ouder en ouderen mensen hebben nou minder energie en tijd. Terwijl hij jou stroomrekening en eten is aan het verdienen verklaar jij hem voor een leugenaar?

Heb jij ooit in je leven geprobeert af te vallen zonder resultaat? Dan kan je mischien je inleven waarom je vader ‘liegt’ Ik kan best begrijpen dat hij zich schaamt zich voor oordelende mensen. Als een ‘dik’ iemand een zakje chips leeg eet is dit erg. Zou hij heel dun zijn dan zou het minder erg zijn? Zo komt het verhaal over. Ik zou er ook niet over willen praten als ik probeer af te vallen en al zeker niet mee confronteerd te worden, dat hij er iets aan probeert te doen ‘dieet of iets anders’ zou al genoeg voor jou moeten zijn om hem te steunen en niet hem te betrappen op een leugen.

Hij is 14 kilo over gewicht. Niet heel veel niet heel weinig.

Verder wil ik nog opmerken dat ik opmaak uit het laatste stuk van je verhaal “Ik ik ik ik ik” Gaat het nou echt om het feit dat je vader te dik is of meer over jou eigen gedachtengangen en negatief beeld van je vader?

Ik kan me er zó vervelend bij voelen als ik merk dat mijn vader liegt. Dat horen vaders toch niet te doen? Vroeger had ik er vooral moeite mee dat dit een ‘fout’ is van mijn vader en als kind vind je eigenlijk dat je vader geen fouten mag maken. Nu ik ouder ben, ben ik hierop terug gekomen. Natuurlijk maken ook ouders fouten, maar ik kan niet tegen dat liegen.

Jij noemt het liegen, hij wilt mischien zich niet verantwoordentegenover zijn kind. Ik kan begrijpen dat je vader niet aan zijn kind hoeft te verantwoorden hoe hij leeft. Hij is geen alcoholist die zijn vrouw slaat. Hij is geen crimineel die gezocht word. Hij is je vader
Overgewicht is geen fout. En ik vind je kortzichtig dat je dat denkt. Overgewicht is nooit een keuze maar iets wat gebeurt. En ik hoop dat je snapt hoe moeilijk dat voor iemand kan zijn. Want dat maak ik niet op uit je verhaal.

Helaas liegen (sommige) vaders wel ja. Ben blij dat het om iets redelijk onschuldigs gaat, hoewel ik je reactie goed begrijp! Liegen is gewoon nooit leuk of goed te praten…

Dat ik ik ik heeft ermee te maken dat TS hier onder lijdt, vermoed ik.
Al vind ik haar lijden persoonlijk wat overdreven, maargoed…

TS: vind je het raar dat je pa er over liegt? Hij schaamt zich ervoor, wat versterkt wordt door jullie reacties er op. Door die schaamte gaat hij stressen en door stressen gaat hij eten. Maw.: daardoor wordt het erger.

En als hij iets in de winkel ziet wat hij lekker op wil eten, laat hem lekker ervan genieten en ga geen neerkijkende blikken geven etc. want dat helpt dus in ieder geval niet.

Ik denk dat het nuttiger is om dit allemaal minder erg te vinden, dan om je vaders gedrag te veranderen. Maar volgens mij post je dit daarom ook hier?

Je kunt trouwens niet zelf de diagnose eetverslaving zomaar stellen!

Het verhaal gaat deels over mijn vader, deels over mij. Ik ben bezorgd om het probleem van mijn vader. Ik kom misschien hard over, maar ik wil ook gewoon alleen maar dat mijn vader niet ziek wordt ten gevolge van zijn eet gedrag!

Goed punt, en een eetverslaving word vaak gekenmerkt door dat de persoon vaak bijna de hele dag door eet. En niet zonder kan.
Wat ik kan opmaken uit het verhaal van de TS is het meer een geval van genen en eten uit verveling.
Thuis op bank, je hebt een zak chips, je kijkt tv en opeens is de zak leeg.

Verder kan het ook genen zijn. Mijn moeder persoonlijk eet gezond, sport drie keer in de week, was vroeger mager als een lat en is nu echt stevig.
Mijn vader doet niks aan sport nooit gedaan, was vroeger ook mager en is nu ook stevig.
En let op ik zeg niet dik want dat vind ik disrespectvol het zijn nog altijd je ouders.

Je kan ‘geluk’ hebben of niet. Maar gewicht en uiterlijk is niet alles in het leven.

Jij komt niet hard over maar als iemand die zelf totaal geen inzicht heeft in hoe je vader zich zal voelen.
Ziek worden heeft niks met gewicht te maken, hij eet het zelfde voedsel met uitzondering van zijn avond snacks als jullie. Eten jullie gezond thuis of alleen vette hap?
Rookt hij, drinkt hij veel? Dat zijn dingen die echt aantellen. Dat beetje overgewicht, tuurlijk is het niet handig maar het is niet de rede dat hij ziek kan worden.

Wil je echt wat voor je vader doen. Dan stel voor om ALLEMAAL het zelfde te gaan eten. Veel groente en van de schijf van 5.
stel 1keer per week een snack avond in waarbij jullie chips of iets kunnen eten gezellig als familie.
Want als je vader ongezond is zal de rest van je familie het ook zijn want ik neem niet aan dat de rest op worteltjes knagen terwijl hij een happymeal naar binnen werkt.

Oh verder heb ik niet het idee dat je ziek in je hoofd bent, volgens mij ben je een normaal meisje verder …

Nee gelukkig is hij geen alcoholist of crimineel! Altijd als ik me kut voel over het eten neem ik mezelf inderdaad voor: ‘joh, gelukkig is er geen drank in het spel of zijn er ruzies thuis!’

Natuurlijk kiest niemand ervoor om dik te worden, maar uiteindelijk is het wel een gevolg van je eigen eetgedrag.
Ik vind het een beetje kortzichtig van jou om te zeggen ‘je vader is volwassen, hoeft geen verantwoording af te leggen tegenover zijn kinderen, betaalt zelf het eten wat hij teveel eet etc’. In principe leeft mijn vader toch samen met mij in 1 huis, en nogmaals: ik ben alleen gewoon zo bezorgd!