Help! Mentale problemen in een relatie

Ik word op dit moment onderzocht of ik borderline heb of een andere mentale stoornis. Ik weet dus nog niet wat ik heb. Het is alleen zo dat ik op dit moment enorm zit met een situatie in mijn leven die ik nergens meer kwijt kan dan hier. Ik hoop dus echt enorm dat iemand me op dit forum kan helpen.

Afgelopen dagen heb ik me zo verlaten en alleen gevoeld. Als ik aandacht van mijn vriend wilde, gaf hij kort antwoord op whatsapp of hij zei me dat ik niet kon langskomen. Mijn ouders deden ontzettend rot tegen me (uitlachen, schreeuwen, negeren) en mijn beste vriendin was haast onbereikbaar. Ik wist niet meer waar ik terecht kon. Ik stuurde dit naar mijn vriend en hij zei dat hij het begreep, maar vervolgens stuurde hij weer niks en ging lekker feesten. Hierdoor voelde ik me weer enorm verlaten. Ik raakte enorm in paniek en zei tegen hem dat het allemaal niet meer hoefde, leven. Ik zei dat als het zo door zou gaan ik er een eind aan zou maken. Ik denk hier wel vaker aan, maar had het nog nooit tegen hem gezegd. Het was echt een schreeuw om aandacht om mijn probleem. Voor de duidelijkheid: ik was wel serieus hier. Het was geen grap of manipulatie oid. Het leek namelijk niet tot hem door te dringen dat hij me echt enorm pijn deed. Nu is het zo dat zijn moeder kanker heeft en op dit moment in het ziekenhuis ligt. Bij alles wat ik dus tegen hem zeg, krijg ik later enorme spijt omdat ik me dan besef met watvoor situatie hij zit. Nu zou hij vandaag naar mij komen, eindelijk. Kreeg ik vanmorgen een berichtje dat hij niet kon komen omdat hij naar zijn moeder in het ziekenhuis zou gaan. Ik vraag meteen: zal ik meegaan? Krijg ik een droge nee terug. Ik raakte compleet in paniek, begon te trillen, keihard te huilen, te schreeuwen. Ik wist het echt niet meer!! Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ik belde hem op en heb gezegd dat ik hem haat en dat hij het maar niet begrijpt. Als antwoord kreeg ik terug dat ik nooit zomaar kan zeggen dat ik mezelf van kant wil maken. Ik heb dat ook niet zomaar gezegd?!

Nu komt hij vanavond en ik weet gewoon niet hoe ik me moet gedragen en wat ik moet zeggen. Hij zit namelijk met een moeilijke situatie en ik ook. Maar ik ben al drie dagen zo verdrietig geweest door hem dat ik het hem eigenlijk niet kan vergeven terwijl hij eigenlijk niets fout heeft gedaan. Ik ben degene die waarschijnlijk met een psychisch probleem zit waardoor ik “alleen-zijn” en “afgewezen worden” niet kan verdragen. Help me alsjeblieft! Heb ik iets fout gedaan? Moet ik ergens sorry voor zeggen? Moet ik boos op hem zijn? Wat moet ik vanavond zeggen?

xox meisje in paniek

Ik denk dat ik ook boos zou zijn als iemand die ik liefheb zou zeggen dat ze doodwil, en al helemaal als een familielid een dodelijke ziekte heeft. Spotten met de dood is geen grapje en je moet het niet inzetten om iemand te manipuleren. Je geluk en je leven hangt niet af van of iemand wel of niet reageert op app. Kan me helemaal voorstellen dat het je vriend op dit moment echt allemaal te veel wordt.

Ik vind het rot dat je je zo voelt en hoop dat je snel hulp hiervoor kan krijgen, zodat het weer beter met je kan gaan.

Dankjewel Megane! Ik snap je wel hoor. Maar ik bedoelde het ook niet om mee te spotten. Ik denk er serieus wel eens over na omdat ik dan zo depressief wordt. Dat was vanmorgen dus ook zo. Ik wist het gewoon niet meer…

Ik vind het nogal overdreven om te gaan schreeuwen en gillen en huilen omdat hij liever niet heeft dat je meekomt, sorry hoor. Snap wel dat dat komt door je psychische toestand dus ik hoop dat je snel geholpen word. Verder heb je geen reden om boos te zijn op je vriend VIND IK, omdat jij degene bent die hem aan het manipuleren etc was. Ik zou als ik je vriend was hier ook niet op zitten wachten als mn moeder in het ziekenhuis ligt met een dodelijke ziekte.

Misschien helpt het om erover te praten en duidelijk uit te leggen dat je dit niet gebruikt om hem schuldig te laten voelen/hem te manipuleren, maar dat je je op dat moment echt zo voelt. Vertel het hem ook dat het je achteraf spijt. Ik snap zijn reactie volkomen, aangezien, nogal hard gezegd, iemand die wél graag wil leven het leven word afgepakt en jij die een gezond leven hebt gekregen, het zomaar wil weggooien. Dat doet pijn.
Ik denk dat communicatie het belangrijkste is. Maak het hem duidelijk voor nu, maar vertel niet iedere keer hardop als je het denkt, je weet immers dat je hem kwetst.

Ben het met bovenstaande meiden eens. Ik zou je excuses aanbieden. Ik snap dat als je mentale problemen hebt, het voor jou ook niet makkelijk is, maar je vriend zijn moeder is erg ziek en ik kan me goed voorstellen dat hij graag bij haar wil zijn.
Hoe hard het ook klinkt, toen mijn moeder wegviel was ik even totaal niet bezig met mijn vriend. Natuurlijk is het belangrijk dat hij er ook voor jou is, maar andersom moet jij er ook voor hem zijn en zo ben jij dat ook niet. Ik denk dat je moet stoppen negatieve aandacht te zoeken bij je vriend en professionele hulp gaan zoeken. Hij heeft nu eenmaal meer aan zijn hoofd dan alleen jou en als jij meer steun nodig hebt, zul je dat ergens anders (tijdelijk) moeten zoeken. Ik kan me voorstellen dat het voor hem heel confronterend is dat jij over zelfmoord begint, nu zijn moeder zo ziek is.
Probeer er dus voor hem te zijn en probeer iemand te vinden waar je ook je ei bij kwijt kan. Beter voor jou, want dan kan je het wat verdelen en ook met iemand praten als je vriend er niet is, en beter voor hem, want dan hij zich ook richten op zijn moeder.

Sterkte in elk geval. :slightly_smiling_face: